จุดอ่อน
1159 Words
ตอนที่ 14
จุดอ่อน
เพียงเห็นแอสตันมาร์ตินสีเทาคันหรูจอดอยู่หน้าคฤหาสน์อนันตกรกุล ธาม ก็ตระหนักได้ทันทีว่าวันนี้พี่ชายคนโตของตระกูลกลับมาบ้านใหญ่ทั้งที่ปกติธีร์จะพักยังเพนท์เฮ้าส์หรูส่วนตัวแถวสุขุมวิทยี่สิบแปด และเมื่อเดินเข้ามาในบ้านได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วเบาดังมาจากห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าสังย้ง ก็ทำให้หน้าขาวตี๋พลันหงุดหงิดขึ้น
“คุณธีร์มา”
ศจี เหมือนจะรู้ใจลูกชาย หล่อนรีบเดินมาสะกิดแขนเมื่อเห็นธามเดินเข้ามาที่ห้องโถง
“มาคุยประจบเตี่ยเรื่องอะไรอีก”
“ชู่ว์!เจ้าธาม” หล่อนปรามเบาๆ แม้จะไม่ชอบลูกชายคนโตของเจ้าสัวเพียงใด แต่ยังไงก็ต้องสงวนท่าทีไม่ให้ประเจิดประเจ้อ
เพราะอย่างไร ธีร์ อนันตกรกุล ก็ยังคงมีบารมีให้คนอนันตกรกุล นับหน้าถือตา แม้กระทั่งคนรับใช้ในบ้าน
“รู้งี้ผมพักที่เพนท์เฮ้าท์ดีกว่า”
ธาม เอ่ยอย่างหัวเสีย เขาเองก็ไม่ต่างกับธีร์เท่าไหร่ แม้ที่นี่จะกว้างขวางสะดวกสบาย แต่ก็อึดอัดที่ต้องอยู่ร่วมกับคนเจ้าระเบียบอย่างเจ้าสัวย้ง และยังมารดาของเขาอีก นานๆธามจึงจะกลับมาหาที่นี่ที
“มาบ้างก็ดีนะพี่ธาม”
ทิวา น้องสาวของเขาเอ่ยขึ้น
และคงมีแต่น้องเขาเท่านั้นที่ยังอยู่ที่นี่ แม้จะได้มีราศีอะไรโดดเด่นเหมือนลูกชายคนอื่นๆ แต่เพราะเป็นผู้หญิงความกดดันมากมายเลยจะน้อยกว่า
“ช่วงหลังมันมาบ่อยมั้ย?”
ธาม เหมือนจะไม่ใส่ใจคำทักของน้อง ทว่าเปรยตาไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าสัวย้ง และเลิกคิ้วขึ้นสูง นั่นทำให้ทิวา กระพริบตาเล็กน้อย
“หมายถึงพี่ธีร์เหรอคะ?” ทิวา หันไปมองหน้าห้อง “ช่วงนี้มาเกือบทุกวันนะคะ มาถึงก็เข้าไปคุยกับเตี่ยเป็นนานสองนาน บางวันก็ค้างที่นี่ สงสัยช่วงนี้เตี่ยมีเรื่องงานคุยกับพี่ธีร์เยอะ”
คำบอกของน้องสาว ทำให้ธามกัดฟันกรอดและกำมือทั้งสองแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน
มาเกือบทุกวันเลยเหรอ?....
.
.
“จะกลับแล้วเหรอครับพี่ธีร์ ไม่ค้างที่นี่เหรอ?”
เสียงทักจากด้านหลังทำให้ ธีร์ ชะงักเท้าเล็กน้อย เมื่อเดินออกมายังห้องโถง หลังจากคุยงานกับเจ้าสังย้งเสร็จแล้ว ทว่าเขากลับไม่ใส่ใจแม้คิดอยากจะตอบ จึงเดินไปด้านหน้าเพื่อจะไปที่รถ นั่นทำให้มุมปากของธามยกยิ้มขึ้น และเดินตามมาเอ่ยถามอย่างยั่วเย้าต่อ
“ไม่ค้างที่นี่เหรอครับพี่ธีร์ นานเท่าไหร่แล้วที่พี่ไม่เคยนอนที่บ้าน ห้องนอนใหญ่ของพี่ปลวกขึ้นแล้วมั้งครับ”
ธีร์ ชะงักเล็กน้อยแล้วหันกลับมามอง
“มีอะไรกับฉัน?”
นั่นทำให้ ธาม หัวเราะออกมา เมื่อคิดว่าตัวเองยั่วโมโหอีกฝ่ายได้ อีกทั้งนึกถึงเหตุการณ์หลายอย่างตั้งแต่พี่ชายตามไปร่วมทานมื้อเย็นกับครอบครัวคู่หมั้นสาวแถมยังเสนอตัวเข้าไปบริหารจัดการวิวัฒน์กล๊าสง
“อย่าทำหน้าแบบนั้นซิครับพี่ธาม ทีตอนพี่ธามเล่นบทยั่วผม ตั้งแต่ตอนไปเจอคุณสุรีมาสกับน้องออยที่ห้องอาหาร ไหนจะเรื่องของโรงงานวิวัฒน์กล๊าส นั่นไม่ใช่วิสัยของพี่ธีร์เลยนะครับ”
ไม่รู้ว่าธีร์ทำอย่างนั้นทำไม? แต่ลึกๆ ธามเชื่อว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะปั่นป่วนเขา และมันก็ได้ผลมากจนตอนนี้เขาอยากตะบันหน้าหล่อของพี่ชายต่างมารดานัก
“นิสัยแบบนั้น ฉันก็จำมาจากแกสองแม่ลูกนั่นแหละ”
ธีร์ ยักไหล่เล็กน้อยอย่างไม่แยแส ก่อนจะส่งสายตาดุกร้าวมาให้ เมื่อเหลือบเห็น ศจีเดินมาใกล้ๆ นั้นทำให้หล่อนรีบสะกิดปรามบุตรชายตัวเองด้วยไม่อยากให้เรื่องปานปลาย
เพราะอย่างไงเสีย เจ้าสัวย้ง ก็นั่งอยู่ด้านใน
“แต่ยังไงผมก็ต้องขอบคุณแทนคู่หมั้นผมด้วยนะครับที่พี่ชายใส่ใจว่าที่น้องสะใภ้ขนาดนี้ ถึงขนาดสละเวลางานอื่นๆในเครือ เพื่อไปลุยบริหารงานขึ้นมา ยังไงผมก็ฝากด้วยละกัน”
มุมปากของ ธาม ยกขึ้นอย่างเย้ยหยัน
ก็ได้! ในเมื่อมึงอยากเสือกมาบริหารนัก ก็ทำให้มันดีละกัน ยังไงนั่นก็บริษัทของว่าที่เมียกู ยังไงสักวันมันก็ต้องเป็นของกูอยู่ดี
“ธาม พอได้แล้วเข้าบ้าน”
ศจี เอ่ยเบาๆ และดึงแขนลูกชายให้หยุดเพียงแค่นั้น เมื่อหันไปสบสายตาดุกร้าวของ ธีร์ ที่มองเขม็ง และเพียงแค่นั้นหล่อนก็รู้สึกเสียววาบไปทั่วสันหลัง ไม่ว่ากี่เดือนกี่ปี บุตรชายคนโตของเจ้าสัวย้ง ก็ยังคงน่าเกรงขามอยู่เสมอ
ธีร์ มองทั้งคู่อย่างสมเพช ก่อนจะเหยียดยิ้มเล็กน้อย
“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ยังไงฉันก็จะทำให้โรงงานขวดแก้วของวิวัฒน์กล๊าสกลับมามีกำไรให้ได้ เพราะฉันรู้ว่าขืนปล่อยให้แกไปทำ คงได้เจ๊งยิ่งกว่าเดิม เพราะแกมันอ่อนซะขนาดนั้น”
เอ่ยเสร็จร่างหนาก็เดินขึ้นรถ ไม่สนใจสายตาขุ่นเคืองถึงขีดสุดของ ธาม น้องชายสองหน้า และสีหน้าซีดเผือดของศจี ที่มองตามหลังมาแม้แต่น้อย แม้ที่ผ่านมาเขาไม่เคยระรานทั้งคู่ แต่ต่อจากนี้เขาไม่จำเป็นต้องเก็บกดเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว
เพราะตอนนี้เขามีบางสิ่งที่อยากได้คืนมา
“ไอ้เวร!!”
ธาม สถบอย่างโมโห มองท้ายรถหรูที่เคลื่อนออกไปอย่างหัวเสีย เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็หันไปเตะเข้ากับกระถางต้นไม้จนกระเด็นไปไกล นั่นให้ ศจี รีบปรามอย่างรวดเร็ว
“พอแล้วเจ้าธามควบคุมอารมณ์หน่อย! เข้าทางมันหมด”
“....มันจงใจยั่วผม”
แม้ความจริงตนจะเป็นฝ่ายไปยั่วก่อน แต่การตอกกลับของไอ้ธีร์!ก็ยังคงเจ็บแสบนัก และนั่นทำให้ธามหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม จนเกินกว่าจะอดกลั้นอารมณ์ได้
“แม่ก็บอกแล้วไงว่าให้สุภาพเข้าไว้ ดีนะเจ้าสัวไม่มาเห็น”
ศจี ถอนใจอย่างแรงเมื่อมองไปด้านใน
“ผมอยากจะต่อยมันสักที”
“ใจเย็นๆเชื่อแม่ บอกแล้วไงให้มันทำไป ไอ้ธีร์มันเก่งบริหารและฉลาดก็จริง แต่บางเรื่องมันก็ไม่เฉลียวหรอก มันไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรทำ ยิ่งมันทุ่มเทเท่าไหร่ถึงเวลามันจะยิ่งรู้สึกเสียดาย”
มุมปากสีแดงสดของศจีเหยียดเม้มเข้าหากัน ในเมื่อที่ผ่านมาหล่อนอดทนมาตลอด วางตัวเป็นผู้หญิงที่ใจกว้างและจิตใจดีงาม ดังนั้นแสร้งทำต่อไปอีกหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร ตอนนี้ก็ให้ไอ้ธีร์ ลูกนังวาสนา มันทำไปก่อน
และเมื่อถึงเวลา ..หล่อนและลูกจะเรียกคืนให้หมด
***************
- Writer
