ยั่ว
1245 Words
ตอนที่ 8
ยั่ว
งง
การรีโนเวทห้องทำงานเดิมของประธานวิวัฒน์โรจน์เพื่อเป็นห้องทำงานของผู้บริหารกลุ่มอนันตกรกุล ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็เสร็จเรียบร้อย วันนี้จึงมีเพียงเฟอร์นิเจอร์สำนักงานแบรนด์หรูมาส่งและคนของอนันตกรก็ดูแลอย่างเข้มงวด อรดา ได้แต่เพียงยืนมองอยู่ห่างๆ ได้แต่ภาวนาให้เสร็จเรียบร้อยเสียที เพราะเธอเริ่มจะรำคาญเสียง จนไม่อยากจะเข้ามาตรวจงานที่ออฟฟิศแล้ว
“ออย โอเคมั้ย?”
เสียงนุ่มของ ธาม เอ่ยถามอยู่ด้านหลัง ขณะที่เธอยืนกอดอกมองเจ้าหน้าที่จัดวางเฟอร์นิเจอร์ในห้องผู้บริหารที่จะเป็นห้องทำงานหรูของ ธีร์ อนันตกรกุล ในอีกไม่ช้านี้
“ออยก็นึกว่าห้องนี้จะเป็นของพี่ธาม”
หญิงสาวยิ้มแห้งๆ เมื่อหันมามองหน้าคู่หมั้นหนุ่ม ที่ยื่นช่อดอกทิวลิปสีแดงให้
“ยังไงพี่ก็ต้องมาหาออยอยู่แล้ว และยังไงเราก็ต้องแต่งงานกัน พอดีพี่มีงานอีกหลายส่วนของอนันตกรที่ต้องดู ตรงส่วนนี้เลยต้องเป็นพี่ธีร์เข้ามาบริหารแทน”
ธาม ตอบเลี่ยงๆเพื่อไว้หน้าตน แม้ในใจจะเดือดปุดๆ ยิ่งเห็นห้องทำงานสุดหรูที่รีโนเวทใหม่ เขาก็ยิ่งรู้สึกหมั่นใส้พี่ชายต่างมารดา ...แค่ห้องทำงานในบริษัทย่อยที่เทคโอเวอร์เงินทุน เล่นใหญ่โตซะเว่อร์วังเลยไอ้ธีร์!!
“ค่ะ ออยไม่เป็นไรหรอก”
อรดา ยิ้มหวานกลับ “แค่วิวัฒน์กล๊าสเดินหน้าต่อไปได้ ก็โอเคแล้วค่ะ ยังไงก็ต้องขอบคุณพี่ธามมากนะคะ” เธอรับช่อดอกไม้มาไว้ในมือ ก่อนจะย่นหน้าเล็กน้อยเมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ จึงหยิบเนคไทสีน้ำเงินที่น้ำฝนฝากมายื่นให้คู่หมั้นหนุ่ม
หัวคิ้วของ ธาม ย่นเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อเห็นมัน
“อะไรเหรอ?”
“น้ำฝนฝากมาให้พี่ค่ะ”
อาจเพราะมัวแต่ชื่นชมความงามของทิวลิปช่อสวย
เธอจึงไม่สังเกตเห็นกริยาเลิ่กลั่กของคู่หมั้นหนุ่ม ยามที่หยิบเนทไทเนื้อดีไปจากมือเธอ
“แย่จัง พี่ไปลืมไว้ที่ไหนเนี่ย?ฝนบอกว่าไงบ้าง”
“เห็นบอกว่าพี่ลืมไว้ที่บ้านออยค่ะ ใช่วันศุกร์ที่แล้วเหรอเปล่าคะ?” เธอถามอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะก้มลงสูดดมกลิ่นหอมจัดของทิวลิปช่อสวยเข้าเต็มปอด
“อ้อ! น่าจะใช่”
มือหนาของ ธาม กำเนคไทไว้แน่น และยัดลงกระเป๋ากางเกงของตัวเองอย่างรวดเร็ว ดวงตาหรี่ตี๋เขม็งขึ้นเมื่อนึกถึงอะไรบางอย่างที่เริ่มจะทำให้ใจเขาหงุดหงิด
“แต่ฝนเค้าเก่งนะคะ ออยยังงงเลยว่ารู้ได้ยังไงว่านี่เป็นเนคไทของพี่ธามไม่ใช่ของคุณพ่อ” หญิงสาวหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจนัก นั่นทำให้ ธามหน้าถมึงทึงยิ่งกว่าเดิม แต่พยายามจะปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติ
“อาจเพราะพี่ใส่เส้นนี้บ่อยละมั้ง น้องฝนเลยจำได้เดี๋ยวพี่ต้องเปลี่ยนใส่โทนสีอื่นบ้างละ”
ธาม หัวเราะร่วน และพยายามชวนคู่หมั้นสาว คุยเรื่องอื่นทั้งที่ในใจพลุ่งพล่านจนแทบจะระเบิด เขาพูดคุยต่อกับ อรดา ไม่เท่าไหร่ก็ขอตัวกลับ
“พอดีพี่มีงานที่อนันตกรตอนบ่าย ไว้พี่จะไลน์หานะครับ”
“ค่ะพี่ธาม”
อรดา ยิ้มหวานอย่างว่าง่าย เห็นว่าช่วงนี้ ธาม เองก็เร่งทำคะแนนหลายอย่างเพื่อชนะใจเจ้าสัวย้ง จึงวิ่งวุ่นดีลงานทั้งในและต่างประเทศ ซึ่งอีกไม่กี่วันเขาก็คงจะบินไปอินเดียอีกรอบ เพราะต้องการเคลียร์งานโปรเจคใหม่ได้จบก่อนที่จะจัดงานแต่งงาน ที่ทางคุณศจี แจ้งว่าจะเลื่อนเข้ามาให้เร็วขึ้น
เธอจึงได้แต่ยืนมองรถเบนท์ลีย์คันหรูของเขาที่เคลื่อนตัวออกจากสำนักงานไป ผ่านทางกระจกใสชั้นสิบสอง ก่อนจะถือช่อดอกทิวลิปกลับเข้าไปยังห้องทำงานของตัวเอง
ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องเธอก็ต้องตระหนกเล็กน้อย
“อ๊ะ”
เมื่อเห็นร่างหนาของคนที่เธอไม่อยากเจอนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเธอ และกำลังจ้องมองเธอนิ่งคล้ายไม่ทุกข์ร้อนอะไร ตัวของอรดาชาวาบ จนต้องเขยิบถอยหลังจนชิดประตู มือกำช่อดอกไม้สีแดงไว้แน่น
“คุณธีร์! เข้ามาได้ยังไง”
“ตกใจอะไรขนาดนั้น”
ธีร์ หลุบตาลงต่ำ หรี่มองดอกทิวลิปสีแดงที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลในมือของเธอ มุมปากหยักได้รูปก็ยกโค้งยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ
“คือนี่เป็นห้องทำงานของออย ส่วนห้องคุณธีร์อยู่ทางนั้นค่ะ และของส่วนตัวออยไม่ควรจะหยิบมาโดยพละการนะคะ” หญิงสาวเสียงแข็งขึ้น เมื่อเห็นว่าลิ้นชักด้านบนของตัวเองถูกเปิดออกอย่างวิสาสะ ทว่าหน้าหล่อเหลานั้นเหมือนจะไม่ใส่ใจ เขาเพียงเหลือบมองและเลื่อนลิ้นชักกลับเข้าไปดังเดิม
“ถ้าส่วนตัวมากก็เก็บไว้ที่บ้านซิออย ตอนนี้พื้นที่ทุกตารางนิ้วในตึกนี้ พี่มีสิทธิ์ที่ตรวจตราดูหมดนะเพราะเผื่อมีพวกเกลือเป็นหนอนแฝงตัวเอาอะไรเข้ามา”
น้ำเสียงของ ปีศาจ ร้ายราบเรียบ ทว่าแฝงความเย็นชาไว้ในนั้น นั่นทำให้ อรดา เม้มปากแน่นเข้าหากัน ก่อนหน้านี้แม้เธอถูกกดดันจากครอบครัวเพียงไร แต่คู่หมั้นหนุ่มก็ไม่เคยแสดงกริยารุกล้ำความเป็นส่วนตัวของเธอเพียงนี้
“เข้าใจค่ะว่า อนันตกรเป็นเจ้านายใหญ่ของวิวัฒน์โรจน์แล้ว แต่ก็ไม่ได้ความว่าออยจะทำตามคุณธีร์นะคะ กรุณาอย่าใช้อำนาจบาตรใหญ่มาทำแบบนี้ในห้องทำงานส่วนตัวของออย”
เสียงของเธอเข้มขึ้น หน้าสวยจัดมองเขาอย่างเอาเรื่อง นั่นทำให้ ธีร์หัวเราะร่วนออกมา คล้ายว่านี่เป็นเรื่องขำขันเสียเต็มประดา
“จะต่อว่าอะไรขนาดนั้น พี่แค่เอาตุ้มหูมาคืนแล้วใส่ในลิ้นชักแค่นั้นเอง”
ร่างหนาเหยียดกายลุกขึ้น มองใบหน้างามที่แต่งแต้มอย่างปราณีตด้วยโทนสีส้มอ่อน สองแก้มเนียนนั้นแดงระเรื่อขึ้น เรือนร่างบอบบางอยู่ในชุดเดรสสีครีมอ่อนดูอ่อนหวานน่ามอง
ทว่าริมผีปากจิ้มลิ้มนั้นก็เหยียดเบ้ขึ้น..
“ถ้างั้นก็ออกไปได้แล้วค่ะ”
อรดา เชิดหน้าขึ้น และเบี่ยงกายออกจากประตู เมื่อร่างหนาเดินเข้ามาใกล้ จนเธอเริ่มจะได้กลิ่นกายบุรุษผสานกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา
พลันสองแก้มของเธอก็ผ่าวร้อนขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อนึกถึงสัมผัสเมื่อวานก่อนจากเขา สัมผัสที่ทำให้เธอฟุ้งซ่านและสับสนมาหลายวัน แม้จะพยายามสลัดออกจากหัวเท่าใด
แต่เหมือนมันยังวนเวียนอยู่ไม่รู้จบ ....บ้าชะมัด!!
“อยากให้พี่ออกไปจริงเหรอ?”
“ค่ะ”
“เหมือนปากออยจะไม่ตรงกับใจนะ”
มุมปากหยักได้รูปของเขาโค้งขึ้น ร่างหนาเข้ามาจนแผ่นหลังของเธอชิดกับผนังห้อง หัวใจของอรดาเริ่มเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเมื่อลมหายใจอุ่นร้อนของเขารวยรดรินอยู่ใกล้ๆ
มือหนายันกับผนังไว้ไม่ให้เธอขยับหนี หน้าหล่อเหลาโน้มลงใกล้กระซิบถามเสียงแหบพร่า “คิดถึงจูบพี่วันนั้นมั้ย..ออย?”
- Writer
