ธันวางอแง

1297 Words

ขณะที่ธันวาขับรถไปส่งมินตราที่คอนโดของเธอ เขาก็รู้สึกไม่อยากให้ช่วงเวลานี้จบลง เขาเหลือบมองเธอที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่แฝงไป ด้วยความวิตกกังวล “มีนทำไมคุณต้องกลับเร็วแบบนี้ล่ะ” ธันวาถามด้วยน้ำเสียงงอแง “คุณยังไม่ดีขึ้นเลยนะ” มินตราหันมามองเขา พร้อมกับหัวเราะเบาๆ “แต่ฉันก็รู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะ และก็ต้องการพักผ่อนในห้องบ้างสิคะ” “ผมรู้ แต่มันก็ไม่เหมือนกันถ้าไม่มีผมอยู่ด้วย” เขายังคงพูดเสียงอ่อน ทำให้มินตรารู้สึกเอ็นดู “วา เราก็เจอกันพรุ่งนี้ นะคะ” มินตราพยายามปลอบประโลมเขา “ถ้าขืนคุณอยู่ด้วยฉันคิดว่าเราคงไม่ได้พักผ่อนแน่ๆ” มินตราพูดเบาๆ แต่ก้มหน้าด้วยความเขินอาย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองถนนที่ขับอยู่ ก่อนจะพูดออกมาอีก “แต่ผมจะคิดถึงคุณ” เมื่อถึงคอนโดมินตราลงจากรถแล้วหันไปมองธันวา ที่ยังนั่งอยู่ในรถไม่รู้ว่าทำไมใจเธอถึงรู้สึกอุ่นใจใน ความห่วงใยของเขามินตรายิ้มให้เขาพร้อมกับรู้สึกถึง ความสัมพันธ์ที่เริ่มมีสีสันขึ้นในใจ “ต้องการอะไรโทรหาผมนะมีน" ธันวายิ้มตอบก่อนที่มินตราจะเดินเข้าไปในคอนโด แม้ว่าเขาจะยังงอแงไม่อยากกลับแต่ธันวาก็รู้ดีว่าเขาจะต้อง ปล่อยให้มินตราได้พักผ่อนบ้าง ในขณะที่เขากลับไปที่ห้องของตัวเองหัวใจของเขายังคงคิดถึงเธออย่างไม่มีวันหยุดเมื่อมินตราเข้าไปในคอนโดและปิดประตู ธันวายังคงนั่งอยู่ในรถ เหงื่อเย็นๆ เริ่มซึมออกมาจากฝ่ามือของเขา ขณะที่คิดถึงมินตราเขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ขาดหายไปเมื่อไม่มีเธออยู่ข้างๆ หลังจากนั่งอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ตัดสินใจโทรหามินตรา อีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าเธอถึงห้องอย่างปลอดภัย “ฮัลโหล” เสียงของมินตราทำให้ธันวาใจเต้นแรงขึ้น “คุณถึงห้องแล้วใช่ไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย “ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณที่ส่งนะ” มินตราตอบพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ “แต่ฉันจะไม่ให้คุณงอแงอีกแล้วนะ” “ก็คงจะงอแงต่อไปอีกสักพัก” เขาพูดติดตลก แม้จะมีความจริงอยู่ในนั้น “ธันวา” มินตราเรียกชื่อเขาอย่างจริงจัง “ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ฉันจะดูแลตัวเองดีๆ คุณก็กลับไปพักผ่อนนะ” “ผมจะพยายาม” เขายิ้ม แต่ในใจยังคิดถึงเธออยู่ดี หลังจากพูดคุยกันสักพัก มินตราเสนอให้เขามาหาเธออีกในวันหยุด “คุณอยากทำอะไรดี” เธอถามด้วยน้ำเสียงสดใส “อยากทำอาหารด้วยกัน” ธันวาตอบทันที “แล้วก็ให้คุณสอนทำกาแฟให้ผม” “ตกลงค่ะ ฉันจะเตรียมทุกอย่างไว้” มินตรายิ้มรู้สึกมีความสุขที่ได้วางแผนร่วมกัน “ถ้าอย่างนั้น ผมไปก่อนนะ” ธันวาพูด เสียงของเขามีความสุขขึ้นเล็กน้อย “ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะ” มินตรายิ้มก่อนจะวางสาย ธันวาขับรถกลับห้อง แต่ใจของเขายังคงอยู่ที่มินตรา เขารู้แล้วว่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ ไม่ใช่แค่ความห่วงใย แต่คือความรักที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ ในใจของเขา เช้าวันจันทร์ มินตรามารอที่หน้าคอนโดเมื่อเห็นธันวา ขับรถมาจอดตรงหน้า ใบหน้าของเธอแฝงความตื่นเต้นและ รู้สึกแปลกใจไม่น้อย “วาคุณไม่ต้องมารับฉันก็ได้นะคะ” มินตราพูดพลางยิ้ม “ผมจะไม่อยากให้คุณขับรถนี่นา” ธันวาตอบพร้อมกับยิ้มที่ทำให้หัวใจของมินตราเต้นแรงขึ้น เมื่อทั้งคู่ขับรถไปยังที่ทำงาน ธันวาก็เปิดเพลงเบา ๆ สร้างบรรยากาศที่สบาย และทั้งคู่ก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ความสัมพันธ์ของพวกเขาดูเหมือนจะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อรถจอดถึงที่ทำงานพนักงานสาวๆ ในออฟฟิศต่างมอง ธันวาอย่างตื่นตะลึง เมื่อเห็นเขามารับมินตราอย่างใกล้ชิด บางคนถึงกับกระซิบกันเบาๆ “นั่นใช่คุณธันวาหรือเปล่า? ทำไมเขามากับยายมินตราล่ะ?” หนึ่งในพนักงานสาวถามด้วยความสงสัย “ใช่! และดูเหมือนเขาสองคนจะสนิทกันมากเลยนะ” อีกคนหนึ่งตอบกลับ มินตรารู้สึกเขินอายเมื่อได้ยินเสียงซุบซิบแต่เมื่อหันไปมองธันวาที่ยิ้มให้เธอ เขาก็ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจและอบอุ่นในหัวใจ “ไม่ต้องสนใจเขาหรอก เรามาทำงานกันเถอะ” ธันวาเอ่ยแทรก ขณะที่พวกเขาก้าวเข้าสู่ออฟฟิศ “ค่ะ” มินตราตอบพร้อมยิ้มให้เขา ความตื่นเต้นในใจเริ่มแปรเปลี่ยน เป็นความมั่นใจในขณะที่มินตราเดินเข้ามาในออฟฟิศ เธอรู้สึกว่าบรรยากาศดูแตกต่างออกไป เมื่อธันวาอยู่เคียงข้าง เธอรู้สึกถึงความรักและการสนับสนุนที่เขามอบให้ ทำให้วันทำงานดูสดใสและมีความหวังมากยิ่งขึ้น เมื่อมินตราเดินเข้าไปในออฟฟิศรู้สึกได้ถึงสายตาของเพื่อน ร่วมงานที่จับจ้องมาที่เธอ บางคนยิ้มให้ บางคนก็มีสีหน้าสงสัย แต่เมื่อเห็นธันวายิ้มให้และเดินอยู่ข้างๆ ความกังวลในใจ ของเธอก็คลายลง “คุณจะไม่โดนจับตามองเหรอ? คะ” มินตราถามเขาพร้อมกับยิ้มแหยๆ “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าคุณอยู่ข้างๆ ผมก็คงไม่กลัว” ธันวาพูดเสียงมั่นใจ ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเมื่อถึงโต๊ะทำงาน มินตราก็เริ่มทำงานตามปกติ ขณะที่ธันวาเดินไปที่ห้องประชุม เขามองกลับมาทางเธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหายไป ตลอดทั้งวัน มินตรารู้สึกมีความสุขและมีพลังใน การทำงานมากขึ้นบรรยากาศในออฟฟิศยังคงมีการพูดคุยถึงความสัมพันธ์ของเธอและธันวาอย่างไม่หยุดหย่อน “ทำไมคุณธันวาถึงมารับมินตราทุกวันแบบนี้นะ? เขาคงชอบเธอมากเลย” หนึ่งในพนักงานสาวพูด “อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ แต่ฉันว่าเขาดูแลเธอจริงใจนะ” เพื่อนร่วมงานอีกคนแสดงความคิดเห็น แล้วก็มีรุ่นพี่ที่สอนงานให้เธอแอบมากระซิบถามมินตราเกี่ยวกับเรื่องเมื่อเช้านี้ "น้องมีนคะพี่ตุ้มขอถามเรื่องเมื่อเช้าได้ไหมคะ" มินตราหันมาหาพี่ตุ้มพร้อมกับยิ้มหวาน "เมื่อเช้าพี่ได้ยินว่าน้องมีนมากับคุณธันวาเหรอคะ" "ค่ะ…พี่ตุ้ม…ออ…คือว่าคุณธันวาผ่านไปทางนั้นพอดีเลยแวะรับมีนมาด้วยค่ะ" พี่ตุ้มฟังแล้วก็ยัง งงอยู่แต่ก็ยิ้มแล้วก็กลับไปนั่งทำงานของเธอต่อไป พี่ตุ้มเอ็นดูมินตรามากมินตราฟังเสียงพูดคุยเหล่านั้นแล้ว รู้สึกเขินอายแต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นเมื่อรู้ว่าเขามีความหมาย กับเธอมากแค่ไหนเมื่อถึงช่วงพักกลางวันมินตราได้ รับข้อความจากธันวา “มื้อกลางวันอยากทานอะไร? ผมจะไปรับไปทานด้วยกัน” เธอรีบตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว “ขอบคุณค่ะ! ขอเป็นข้าวแกงที่ร้านประจำได้ไหม?” เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูมินตราหันไปดูพบว่าเป็น ธันวาที่ยิ้มให้เธอ “พร้อมหรือยัง” เขาถาม “ค่ะ!” เธอตอบเสียงสดใส เมื่อทั้งคู่เดินออกจากออฟฟิศพนักงานหญิงบางคนก็อดไม่ได้ที่จะมองตามด้วยความอิจฉาและตื่นเต้น มินตรารู้สึกเหมือนอยู่ในโลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยความรักและการสนับสนุนจากธันวา ทำให้วันทำงานเป็นวันที่พิเศษที่สุดในชีวิตของเธอ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more