รักลับของท่านประธาน

ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง NC

"มินตราคุณเมามากเกินไปแล้วนะครับ"

เขาดึงมือของมินตราเข้ามาใกล้ตัวและมองลึกเข้าไปในตาของเธอ

หัวใจของมินตราเต้นรัว เธอรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบอะไร ธันวาก็ดึงเธอเข้าไปกอดอย่างอ่อนโยน

ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขาทำให้มินตรารู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่เธอเองก็แอบซ่อนมาตลอด

ธันวาโน้มตัวเข้ามาใกล้มินตราจนริมฝีปากของเขาใกล้จะสัมผัสกับเธอ

สายตาที่เคยเข้มแข็งและมั่นใจของเขากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนในขณะนี้

มินตราไม่สามารถหยุดตัวเองได้ เธอตอบรับความใกล้ชิดนั้นด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความรักที่เธอเก็บซ่อนมานาน

ปลายลิ้นอันเร่าร้อนสอดผ่านริมฝีปากบางเข้าไปเกี่ยวพันอย่างไม่เกรงใจ

"อื้อ~"

เสียงครางเบาๆ ของมินตรา เขาปลดกระดุมเสื้อออกที่ละเม็ด เผยให้เห็นเรื่อนร่างกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้าม

กล้ามหน้าท้องเรียงตัวกันเป็นลูกๆ ไรขนสีเข้มใต้สะดือไล่ลามลงไปขอบกางเกง

เขาใช้ลิ้นอุ่นของเขาเลียใบหูแดงก่ำของเธอ ร่างเล็กบางแทบจะแนบชิดไปกับแผงอกกว้างของเขา

ของเขานิ้วมืออันชำนาญเกี่ยวชุดที่เธอสวมใส่ให้ออกไปพ้นร่างบาง

มืออีกข้างปลดตะขอบราให้หลุดออกจากตัวของเธอ เผยร่างกายอันเย้ายวนที่ซ่อนอยู่

ธันวาก้มลงสูดกลิ่นกายของเธอ มือใหญ่สองข้างฟ้อนเฟ้นเนื้อนุ่ม ปากหยักโน้มลงไปอ้าอมครอบครอง

"~อื้อ…วา"

มินตรา ครางกระเส่าเบาหวิว แอ่นอกสัมผัสเรียวลิ้นหนุ่ม ที่ระรัวและดูดดึง

"มีน…ผมต้องการคุณ…ผมไม่หยุดแล้วนะ"

"ครางชื่อผม…สิผมชื่ออะไร…"

เขาเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม

"วะ…วา"

" คราง…สิที่รัก"

"วา…"

"สวยจัง…คุณสวยไปหมดทั้งตัวเลย"

เขาอุ้มเธอเดินมาที่เตียงนุ่ม วางเธอลงอย่างทะนุถนอม

แววตาของเขาหื่นกระหายจนทำให้เธออาย แม้เธอจะเมาแต่พอจะมีสติอยู่บ้าง

" อย่าจ้องอย่างนี้สิคะ"

เขาก้มลงไปจูบเนินสามเหลี่ยม มีเส้นไหมบางๆ ปกคลุมอยู่ เขาดันขาวเรียวออกจากกัน

แล้วห่อลิ้นฉกชิมน้ำหวานที่กึ่งกลางกายของหญิงสาว

"ยะ…อย่าสิคะ"

มินตราดิ้นเร่าๆ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง ความมึนเมาเมื่อครู่หายไปอย่างสิ้นเชิง

เขาปาดลิ้นกวาดชิมน้ำหวานไม่เหลือสักหยด

" สะ…เสียว…อ้าส์"

มันเป็นความแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยได้รับนี่เป็นครั้งแรกของเธอ

" น้ำคุณหวานมากเลย…มีน"

เขาไม่เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่เขาอยากทำให้เธอ

เรียวลิ้นยาวๆ ห่อลิ้นสอดเข้าไปในร่องหลืบอีกครั้ง

" อ๊ะ!…อื้อ"

ร่างบางผวา เล็บจิกผ้าปูเตียงแน่น

" มีน…ผมต้องการคุณผมขอนะครับ"

"อื้อ…"

เสียงครางอันแผ่วเบาออกจากริมฝีปากบาง

เขารูดแก่นกายแล้วจ่อจรดปากทางรักทันที

"วะ…วา คะ…คุณไม่ใส่ถุงก่อนเหรอคะ"

"ไม่มีครับ…ผมไม่เคยสดกับใครคุณคนแรก"

แล้วเขากดแก่นกายเข้าไปทันที มือเล็กเรียวยันแผงอกกว้างของเขาเอาไว้

"จะ…เจ็บค่ะ"

แท่งเอ็นอันร้อนชำแรกเข้าไปได้เพียงแค่หัวหยักเท่านั้น ร่างบางร้องประท้วงเสียงหลง

"ทนหน่อยนะ…เดี๋ยวก็หายเจ็บ"

พร้อมกับโน้มตัวลงไปดูดหยอกเย้ากับยอดอก ลากลิ้นร้อนวนหญิงสาวเผลอตัวแอ่นอก

แก่นกายใหญ่ค่อยชำแรกเข้าไป

"จะ…เจ็บ…"

มันเจ็บขึ้นเรื่อยๆ เมื่อความใหญ่โตของเขาคลืบคลานเข้าไปในความขับตึง ส่วนตัวเขารู้สึกปวดหนึบที่แก่นกาย

ถูกบีบแน่นแต่กระนั้นเขาค่อย ขยับควงสะโพกกดลึกลงไป

"ทนอีกนิดเดียวนะ"

เขาก้มลงไปกระซิบข้างหูเธอ แล้วกดจูบที่หน้าผากอย่างเบาๆ

เขาขยับเข้าออกเป็นจังหวะสั้นๆ เมื่อน้ำหวานจากช่องรักของหญิงสาวหลั่งชโลมแก่นกายแล้ว

เขาค่อยขยับกายตอกตรึงคนใต้ร่างด้วยจังหวะกระแทกลึก

"อ๊าส์…มะ…ไม่ไหวแล้ว ซี้ดดดด~"

"วา…อ้า…มีนเสียว~"

ร่างบางหอบถี่ภายในกายตอดขมิบรัดท่อนเอ็นของเขาจนแน่นกระตุกถี่ๆ ปล่อยน้ำหวานชโลมท่อนเอ็นของเขาจนชุ่ม

"อ๊าาาาส์"

สันกรามของเขาถูกขบเข้าหากันกระแทกเข้าออกซ้ำๆ

บดคว้างเป็นวงกลมหนักหน่วงจนมินตราร้องครางออกมา

"อะ~อ่า~อ๊าส์"

"อื้มมม…ครางชื่อผมสิ"

"วา…ขา"

เขาเร่งจังหวะขึ้นอีกเล็กน้อย เอ็นหนาผุบเข้าออกความคับแน่นตอดรัดจนเนื้อนุ่มปลิ้นเข้าออกตามแรงกระแทก

เขาอยากเอาเธอแรงๆ …แต่นี่มันเป็นครั้งแรกของเธอเซ็กส์ครั้งนี้ไม่ได้รุนแรงแต่ก็ยังดุเดือดเร่าร้อนตามแรง ปรารถนาของทั้งสองคน

" ปัก…ปัก…ปัก"

"เบาๆ …หน่อย…มีนจุก"

ลมหายใจทั้งคู่หอบถี่ เสียงครางชื่ออีกฝ่ายไม่ขาด เขาเกี่ยวขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นสูงก่อนจะขยับเอวเขาอย่างหนัก

เขาถาโถมแรงกายทั้งหมดตะบี้ตะบันตอกอย่างบ้าคลั่ง ร่องเล็กตอดถี่ขึ้นหลังจากที่เขากระแทกอีกไม่กี่ที่เธอเกร็งกระตุก

"อ่าาาาส์"

ทั้งคู่ส่งเสียงออกมาพร้อมกัน น้ำคาวขาวขุ่ฉีดพุ่งเข้าไปสู่กายเธอททุกหยดผสมกับน้ำขาวใสที่คนร่างบางปล่อยออกมา

เขาหายใจหอบถี่ก่อนที่จจะฟุบลงตรงอกนุ่มของเธอหลายครั้งที่ทั้งคู่ตักตวงความสุขจากร่างกายของกันและกัน จนมินตราตราหมดแรงหลับ

ไปเกือบรุ่งเช้า ธันวามองคนร่างบางที่นอนหลับอย่างอ่อนเพลีย

ในคืนนั้น ความรู้สึกที่ทั้งสองคนต่างซ่อนอยู่ลึกในใจได้ถูกปลดปล่อยออกมา

ธันวาและมินตราใช้เวลาร่วมกันในแบบที่ทั้งสองไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้น

มันเป็นค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความใกล้ชิดที่ไม่คาดคิดนำพา

ให้ทั้งสองเข้าสู่ความสัมพันธ์ที่มากกว่าความเป็นเจ้านายและลูกน้อง

แต่เมื่อเกือบเที่ยงวันใหม่มาถึง มินตราตื่นค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาในสภาพที่ยังปวดหัวจากอาการเมา

เธอพยายามลุกขึ้นนั่งและสังเกตว่าตัวเองอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย ก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยๆ กลับมาสู่ความทรงจำของเธอ

"นี่มัน...ไม่ใช่ห้องเรานี่นา…"เธอพึมพำเบาๆ พร้อมกับตาเบิกกว้างทันที

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เธอหันไปก็พบกับนายธันวาที่เดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟในมือ

ใบหน้าของเขานิ่งเรียบตามปกติ แต่สายตาที่มองมานั้นแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ปลายฝนไม่เคยเห็นมาก่อน

"คุณตื่นแล้วหรือ?" เขาถามเสียงเบา ขณะวางแก้วกาแฟให้เธอ

มินตราหน้าแดงด้วยความอาย ความทรงจำเมื่อคืนทำให้เธอไม่กล้าสบตาเขา

"เอ่อ...เมื่อคืนฉัน...ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรลงไปบ้าง"

เธอพูดพลางก้มหน้าหลบสายตาของเขา

ธันวานั่งลงข้างๆ และมองเธออย่างใจเย็น

"คุณจำไม่ได้เลยเหรอครับ…ว่าเมื่อคืนคุณทำอะไรผม" เขาพูดเสียงเบาและอ่อนโยน

มินตรารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

"แล้ว...เรื่องเมื่อคืน?"

ธันวานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

"เมื่อคืน...คุณปล้ำผม…คุณต้องรับผิดชอบผมนะ"

มินตราหน้าแดงจัด เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ความรู้สึกในใจของเธอปั่นป่วนไปหมด

เธอไม่แน่ใจว่าเธอปล้ำเขาจริงๆเหรอ

"ห๊ะ!…ฉันเนี่ยนะปล้ำคุณ"

มินตราร้องเสียงดังออกมา เธอจะเอาแรงที่ไหนไปปล้ำเขาละ ถ้าเขายินยอมก็ว่าไปอย่าง

"แต่ถ้าคุณไม่พร้อม...ผมจะไม่กดดันคุณ" ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม ขณะที่มือของเขาแตะลงบนไหล่เธออย่างอ่อนโยน

"ผมแค่ต้องการให้คุณรับผิดชอบ"

หัวใจของมินตราเต้นแรงขึ้น เธอไม่รู้ว่าอะไรทำให้เธอกล้าพอจะมองเข้าไปในดวงตาของเขา

แล้วเธอก็ยิ้มออกมาอย่างเขินอายและกล่าวเบาๆ

"จะให้ฉันรับผิดชอบคุณเนี่ยนะ…มันต้องเป็นฉันไหมที่ต้องพูดคำนั้น"

เธอรู้สึกไม่แน่ใจว่าเหตุการณ์เมื่อคืนนี้จะมีผลอย่างไรต่อความสัมพันธ์ของเธอกับธันวา

เธอพยายามที่จะรักษาความเป็นเจ้านายกับลูกน้องเอาไว้ แต่ในใจลึกๆ เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่มีต่อเขาได้

และเขาเองก็รู้สึกสับสนไม่น้อย เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อมินตรานั้นเกิดขึ้นเพราะความมึนเมาของเธอหรือเปล่านะ

หรือว่ามันเป็นความจริงที่ ว่าเขาชอบมินตรา หญิงสาวที่ทำให้เขาเลิกเจ้าชู้ตามหาเธอมาตั้งสองปี บทจะเจอก็เจอง่ายๆซะงั้น

เธอเป็นผู้หญิงโก๊ะๆ แต่บ้างานเอาเรื่อง นอกจากที่ทำงานกับห้องแล้วเขาไม่เคยเห็นหญิงสาวไปไหนเลย