เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องพัก ธันวาเปิดประตูให้มินตราอย่างสุภาพ ทั้งคู่ยืนสบตากันในความเงียบที่อบอวลไปด้วยความหมาย "ถึงห้องแล้วนะครับ พักผ่อนเถอะนะ"
มินตราเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน "ขอบคุณที่ดูแลมีนดีมาตลอดนะคะวา มีนโชคดีจริงๆ ที่มีคุณอยู่ในชีวิต"
ธันวาแย้มยิ้ม ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามาสวมกอดไว้แน่น อ้อมกอดนี้เปรียบเสมือนการเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปตลอดสองปีที่ผ่านมา มินตราซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างของเขา สัมผัสถึงไออุ่นที่เธอถวิลหามาตลอด “มีนรักวาค่ะ” เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความตื้นตัน ก่อนที่น้ำตาแห่งความดีใจจะค่อยๆ ไหลริน
ธันวาเชยคางหญิงสาวขึ้นมาอย่างทะนุถนอม เขาตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำตา "ร้องไห้ทำไมครับคนดี ผมทำอะไรให้ไม่สบายใจหรือเปล่า?"
มินตราส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มทั้งน้ำตา "เปล่าค่ะ มีนแค่ดีใจเหลือเกินที่เราได้กลับมาเจอกันอีก"
ธันวาเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขากระชับกอดเธอแน่นขึ้น "ผ
