รักลับของท่านประธาน

งานเลี้ยงวุ่นวาย

เช้าวันถัดมาธันวาเรียกมินตราเข้ามาพบในห้องทำงาน

"คุณธันวามีงานอะไรจะให้ฉันทำเพิ่มเหรอคะ"

เสียงของหญิงสาวดังขึ้น ธันวาละสายตาจากแฟ้มพร้อมกับเงยหน้ามองใบหน้าขาวละมุนของมินตรา

ใบหน้าที่เขาเฝ้าคิดถึงตลอดสองปีที่ผ่านมา

"วันศุกร์นี้คุณต้องไปกินเลี้ยงกับผม"

"ห่ะ!ฉันต้องไปด้วยเหรอคะ!"

มินตราถามเขาเพื่อให้แน่ใจ

"คุณเป็นเลขาผมคุณต้องไปสิ อย่าลืมเตรียมตัวละ"

มินตราอึ้งไปเล็กน้อยหลังได้ยินคำตอบจากเขา เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องไปงานเลี้ยงด้วย

ความคิดมากมายวิ่งพล่านในหัว แต่สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบกลับ

"เข้าใจแล้วค่ะฉันจะเตรียมตัวให้พร้อม"

เธอพยายามซ่อนความกังวลในน้ำเสียง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัยว่าเหตุใดเขาถึงต้องการให้เธอไปด้วย...

ค่ำคืนในห้องจัดเลี้ยงหรูหราเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาของนักธุรกิจที่มาเข้าร่วมงานเลี้ยงระหว่างบริษัท

ธันวายืนอยู่ในชุดสูทสีดำเรียบหรูและใบหน้าที่นิ่งขรึม เขามักจะไม่ชอบงานเลี้ยงสังสรรค์

แต่วันนี้จำเป็นต้องมาเพื่อกระชับความสัมพันธ์กับคู่ค้ารายใหญ่ และที่สำคัญเขามาพร้อมกับมินตรา

เลขาสาวโก๊ะที่ทำให้ทุกอย่างดูวุ่นวายได้ตลอดเวลา

มินตราเองก็อยู่ในชุดเดรสยาวสีฟ้าอ่อน ดูสวยเรียบง่ายจนดึงดูดสายตาหลายคู่ในงาน

ทว่าเธอกลับประหม่าเล็กน้อยเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าร่วมงานเลี้ยงระดับใหญ่แบบนี้

หลังจากทักทายและพูดคุยกับคู่ค้าหลายคน นายธันวาก็หันมาสนใจมินตราที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยคุ้นชินกับบรรยากาศเช่นนี้

"คุณโอเคไหม?" เขาถามเสียงเรียบ แต่มินตรารู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงนั้น

"โอเคค่ะ แต่ดูเหมือนจะเกร็งๆ นิดหน่อยค่ะ" เธอตอบพร้อมยิ้มแห้งๆ

ก่อนที่ทั้งสองจะได้พูดอะไรกันต่อ คู่ค้าคนหนึ่งเดินเข้ามา เป็นชายวัยกลางคนที่ดูท่าทางเป็นกันเอง

แต่ก็แฝงความเจ้าเล่ห์อยู่ในแววตา

"คุณมินตราใช่ไหมครับ ยินดีที่ได้พบคุณ ผมได้ยินว่าคุณเป็นมือขวาคนใหม่ของคุณธันวา"

"ผมเลยอยากเชิญคุณดื่มสักหน่อย เพื่อให้เราสนิทกันมากขึ้น"

เขาพูดพลางยื่นแก้วไวน์มาให้มินตรา

มินตรายิ้มเกร็งๆ "เอ่อฉันไม่ค่อยถนัดเรื่องดื่มค่ะ"

"โอ้ ไม่ต้องห่วง คุณธันวาไม่ว่าอะไรหรอกจริงไหมครับ"

ชายคนนั้นหันไปมองธันวาด้วยท่าทางกดดันเล็กๆ

ธันวามองมินตราด้วยแววตาที่แสดงถึงความลังเล แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร

มินตราก็ยิ้มและรับแก้วไวน์มาจิบเล็กน้อยเพื่อไม่ให้บรรยากาศเสีย

แต่เรื่องไม่ได้จบแค่นั้น คู่ค้าคนอื่นๆ เริ่มเข้ามาร่วมวงและยื่นแก้วเครื่องดื่มให้มินตราอีกหลายแก้ว

บางคนยืนยันว่าเป็นธรรมเนียมที่ผู้หญิงควรจะดื่มกับคู่ค้าเพื่อมิตรภาพที่ดี

ธันวารู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่อยากทำให้บรรยากาศในงานตึงเครียด เขาคอยมองมินตราตลอดเวลา

จนในที่สุด มินตราก็เริ่มเมา หน้าแดงและหัวเราะเบาๆ อย่างคนที่เริ่มจะเสียการควบคุม

"คุณมินตราพอแล้ว" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบและดึงแก้วออกจากมือเธอ

"เจ้านายยย ฉันไหวค่ะ! ไหวมากๆ เลย" มินตราหัวเราะเบาๆ แต่เสียงเริ่มอ้อแอ้และเซไปมา

ธันวาถอนหายใจและโอบแขนรอบตัวเธอเบาๆ พยุงตัวเธอขึ้น

"เรากลับกันดีกว่า"

ธันวาพามินตราออกมาจากงานเลี้ยงด้วยใบหน้าที่นิ่งขรึม เขาไม่ค่อยพอใจนักที่เห็นเธอโดนกดดันให้ดื่ม

เขาพยุงมินตราขึ้นรถและนั่งเงียบๆ ขณะที่เธอพึมพำและพูดไม่หยุดเพราะความเมา

"คุณธันวาทำไมคุณต้องดูจริงจังตลอดเลยคะ? บางทีคุณน่าจะหัวเราะบ้างนะ ฮ่าฮ่า! แบบนี้ไง!"

มินตราเลียนแบบการหัวเราะของเขาในคืนนั้นเมื่อสองปีที่ผ่านมา แต่กลับดูตลกไปหมด

ธันวาหลุดหัวเราะเบาๆ อย่างห้ามไม่อยู่

"คุณนี่เวลาเมายิ่งโก๊ะกว่าเดิมอีกนะ"

มินตราหันมามองเขาและจ้องอยู่นาน ก่อนจะพูดเบาๆ ด้วยเสียงที่เปลี่ยนไป

"เจ้านายคุณรู้ไหม ฉันชอบคุณนะ"

"แต่คุณใจร้ายจังผ่านมาสองปี คุณกลับจำฉันไม่ได้เลย"

"แต่เป็นฉันที่จำคุณคิดถึงคุณได้ไม่เคยลืมเลยสักครั้งเดียว"

ธันวาชะงัก หันมองเธอทันที มินตราเริ่มเอียงตัวนอนพิงเขาโดยไม่รู้ตัว เธอคงจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดอะไรออกมา

"คุณมินตรา" ธันวาพึมพำเบาๆ แต่แล้วก็ยิ้มบางๆ ขณะที่เขามองเธอที่หลับไปเรียบร้อยในอ้อมแขน

แม้ความวุ่นวายของเธอจะทำให้เขาปวดหัวอยู่บ่อยครั้ง แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนในคืนนี้คือ

ความรู้สึกที่เขามีต่อมินตราไม่ใช่แค่เรื่องงานอีกต่อไปความรู้สึกของเขาที่เฝ้าคิดถึงเธอมาตลอดสองปี

แต่เขาอยากแกล้งเธอทำเป็นจำเธอไม่ได้ อยากพิสูจน์ว่าเธอคิดถึงเขาเหมือนที่เขาเฝ้าคิดถึงเธอไหม

หลังจากงานเลี้ยงจบลง ธันวาพามินตราที่เมาไม่ได้สติกลับมาที่คอนโดของเขา

เพราะเขาไม่มั่นใจว่าถ้าพาเธอกลับห้องเอง เธอจะปลอดภัยหรือเปล่า ขณะเปิดประตูห้อง เขาอุ้มเธอขึ้นเบาๆ

แม้มินตราจะเมาหนัก แต่เธอก็ยังคงพูดพึมพำเล็กๆ น้อยๆ ในแบบที่ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้

"เจ้านายทำไมคุณถึงอบอุ่นจังนะฉ้านคิดถึงคุณมากรู้ไหม"

เธอพูดเบาๆ ขณะที่หลับตาอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ธันวาวางเธอลงบนโซฟาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะนั่งลงข้างๆ และมองใบหน้าที่แดงเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ของเธอ

เขาถอนหายใจเบาๆ รู้สึกขัดใจตัวเองที่แม้แต่ในช่วงเวลานี้ เขายังอดห่วงใยเธอไม่ได้

"มินตราคุณควรจะพักนะ" เขาพูดเบาๆ ขณะค่อยๆ หยิบผ้าห่มมาคลุมให้เธอ

แต่แทนที่เธอจะหลับไป เธอกลับคว้าแขนเขาไว้ และลืมตาขึ้นมามองเขาอย่างมึนงงและเศร้าๆ

"ธันวาฉัน...ฉันชอบคุณจริงๆ นะ"

ธันวาหยุดนิ่ง ใจเขาเต้นแรงขึ้น เขารู้ดีว่ามินตราพูดเพราะเมา แต่คำพูดนั้นกลับทำให้เขารู้สึกสะท้อนในใจ

"มินตรา" เขาพึมพำ แต่มินตรากลับขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นจนเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อนของเธอ

"ฉันพูดจริงๆ นะ" มินตรากระซิบก่อนจะดึงเขาเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของเธอสัมผัสริมฝีปากของเขาอย่างเบาๆ

ธันวาชะงักในตอนแรก แต่ความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้ในใจมาตลอดก็ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างช้าๆ

เขาจูบตอบกลับไปอย่างนุ่มนวล ความอบอุ่นแผ่ซ่านในทุกสัมผัสระหว่างเขาและเธอ

ทุกอย่างในคืนนั้นเป็นไปอย่างลึกซึ้งและอ่อนโยน ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความวุ่นวายของพวกเขาทั้งคู่