Zilan telefonun ekranına boş boş bakıyordu.
Video açılmamıştı henüz.
Parmağı titredi.
Bir bildirim daha düştü.
Bir mesaj.
“İzledin mi?”
Derin bir nefes aldı.
Ve bastı.
—
Görüntü sallantılıydı.
Uçurum.
Kalabalık.
Bağırışlar.
Bir kadın sesi…
kırık, boş, neredeyse yok gibiydi.
Asu.
Zilan’ın boğazı düğümlendi.
Kalbi hızlandı.
Kulakları uğuldadı.
Ve sonra…
Çakır Selmanoğlu’nun adı geçti.
O an telefon elinden düştü.
Zilan geri geri gitti.
Sanki biri odanın ortasına bomba bırakmıştı.
— “Hayır…” dedi fısıltıyla.
— “Hayır hayır hayır…”
Tekrar aldı telefonu.
Bir daha izledi.
Bu sefer gözlerini kaçırmadı.
Asu’nun boş bakışlarını gördü.
Kalabalığın uğultusunu.
İnsanların sessizliğini.
Ve Çakır’ın yokluğunu.
Zilan’ın yüzü bembeyaz kesildi.
— “Ben…” dedi kendi kendine,
