Kafenin cam kenarındaki masada oturuyorlardı.
Zilan çayını karıştırıyordu.
Şeker çoktan erimişti ama hâlâ karıştırıyordu.
Çakır bir süredir susuyordu.
— “Sana bir şey söylemem lazım,yavrum ” dedi sonunda.
Zilan başını kaldırmadı.
— “Dinliyorum sevgilim.”
— “Sevda’nın nişanı olacak.”
Kaşık durdu.
Zilan yavaşça başını kaldırdı.
— “Ne?” " çok iyi bir haber bu "
— “Aynen iki güne konuşulacak.”
— “Sessiz olacak.”
— “Kimse bilmeyecek.Sevda böyle istiyor. Anlamadık tam olarak ama ne istiyorsa o olacak ”
Zilan bir an baktı.
Sonra hafifçe güldü.
— “Vay be…”
Çakır onun tepkisini ölçer gibi izledi.
— “Kimseye söyleme bak sakın” diye ekledi.
Zilan çayından bir yudum aldı.
Sesi sakindi ama içi değildi.
— “Tamam,” dedi.
— “Söylemem.”
Sonra gözlerini Çakır’a dikti.
— “Ama bir şey
