Geceydi.
Yağmur ince ince yağıyordu.
Yol boştu.
Çakır Selmanoğlu’nun babası gaddar ağa , direksiyon başındaydı.
Camdan dışarı bakıyordu ama hiçbir şey görmüyordu aslında.
Aklında tek bir şey vardı:
“Kızımın kanı yerde kalmadı ...
O kız uçuruma kadar gitti.”
Asu’nun düştüğü yer…
Aynı yol.
Aynı viraj.
Araba hızlanmıştı.
Radyo kapalıydı.
İçeride sadece motor sesi ve adamın içindeki pis sessizlik vardı.
Bir an…
Yolun kenarında bir siluet gördü.
Fren yapmadı.
Kalbi hızlandı.
Eller direksiyonu sıktı.
Sanki biri ön koltuktaydı artık.
— “Gaddardın ,” dedi bir ses.
— “Ama bu yol senindi .Bu yolu sen tercih ettin ! ”
Direksiyon bir anda hafifledi.
Araba yalpaladı.
Adam bağırdı.
Ama sesini kimse duymadı.
Viraj…
Ve uçurum.
Metal bir çığlık attı.
Lastikler boşluğu tuttu.
