Demir parmaklıkların önünde durdu Hadi Duran.
Sigara yoktu, özgürlük yoktu ama sözü vardı.
Dudaklarını araladı, sesi sakin…
Ama o sakinlik fırtınadan beterdi.
— “Çakır Selmanoğlu…”
— “Hayatımı siktigin gibi sikecem seni ! ”
Kafasını hafif yana eğdi, sanki karşısında duruyormuş gibi konuştu.
— “Önce kız kardeşini alacağım.”
— “Öyle uzaktan değil ha… evinden, yatağından, adının içinden sökerek.”
Bir an durdu.
Gülümsedi.
Soğuk, kirli bir gülümseme.
— “Sonra…” dedi,
— “Sonra da hayatını alacağım.”
Demir parmaklıklara vurdu yumruğunu.
— “Bunu tehdit sanma.”
— “Bu bir sıra.Her şey sırası ile Çakır Selmanoğlu”
Gözleri karardı.
— “Önce kız kardeşin…”
— “Sonra sen.”
Başını kaldırdı, sesi alçaldı ama daha da keskinleşti:
— “Ben Hadi Duran’ım.”
— “Yarım bırakmam.”
Aynı gece…
Ç
