Çakır’la Azat meyhaneye yan yana girdiler. Ahşap kapı gıcırdadı, içeride rakı, köz ve eski türküler birbirine karışmıştı. Masalar dolu değildi; loş, ağır bir hava vardı. Çakır arka taraftaki köşeyi seçti, kimseyle göz göze gelmeden oturdu.
Azat garsona kısa bir bakış attı.
— İki duble rakı, meze karışık, dedi.
Çakır ceketin düğmesini açtı, sandalyesine yaslandı. Yüzü sertti ama gözleri yorgundu. İlk kadeh geldiğinde konuşmadan kaldırdı, bir yudum aldı. Boğazından aşağı inerken kaşları hafifçe çatıldı.
Azat ona baktı.
— Düğün sıktı seni, beni de sıktı amına koyayım,dedi .
— İnsan kalabalıkta daha çok yalnız kalıyor, dedi Çakır. Kısa, net.
Bir süre sustular. Masaya gelen mezelerden Çakır pek dokunmadı. İkinci kadehi Azat doldurdu.
— Fazla kaçırma, dedi yarı şakayla.Toplayamam amına
