Asu Mahir’den ilginç şeyler duydu .
Kulak misafiri olarak.
Üniversiteden çıkmıştı. Fırat’la yan yana yürürken telefonuna bakıyordu. Kampüsün arka tarafındaki kafeye girmişlerdi. Mahir’in sesi tanıdıktı. Masanın diğer ucundaydı. Yanındaki adama eğilmiş, sesini kısmaya çalışıyordu ama kelimeler netti.
— “Hadi içeride kafayı yemiş,” dedi Mahir.
— “Bir kız var… adı Sevda.”
— “Her gün fotoğraf soruyor, her gün.”
— “Koğuşu dağıtmasının sebebi de o kız zaten.”
Asu olduğu yerde kaldı.
Fırat bir şey anlatıyordu ama sesi uğultuya döndü.
Mahir devam etti.
— “Bu aşk değil,” dedi.
— “Saplantı. Adamın gözü başka hiçbir şey görmüyor.”
Asu’nun eli titredi.
Bardağı masaya bıraktı. Camın içindeki su hafifçe taştı.
Sevda…
İsmi zihninde yankılandı.
Hadi.
Cezaevi.
Dağılan koğuş.
Uzayan sür
