Üç gün geçmişti.
Sevda dışarı çıkmıyordu.
Pencereye bile fazla yaklaşmıyordu.
Annesi fark etmişti ama üstüne gitmiyordu.
Nihat iki kere aramış, “iyiyim” demişti.
Ama iyi değildi.
Kapı o gün akşama doğru çalındı.
Sevda irkildi.
Annesi mutfaktaydı.
— “Sevda, bakar mısın?” dedi içeriden.
Kapıya gitti. Gözünden baktı.
Kimse yoktu.
Kapıyı araladı.
Eşiğin önünde küçük, kahverengi bir zarf duruyordu. Üzerinde ismi yoktu bu sefer.
Ama Sevda tanıdı.
Dizleri titredi.
Zarfı alıp kapıyı kapattı. Kilitledi. Sırtını kapıya yasladı. Nefesi hızlandı.
Odasına gitmedi bu sefer. Salonda, ayakta açtı.
İçinden yine tek sayfa çıktı.
Ama bu sefer yazı daha sertti.
Zarf bu sefer beyazdı.
Ne süs vardı,
ne merhamet.
Sevda’nın adı siyah kalemle, net yazılmıştı.
Eli titredi ama açtı.
“Sevda,”
