Akşam serinliği çökmüştü. Avludaki masaya oturduklarında Zilan sandalyeye yayılıp Çakır’a baktı.
— “Bakışın yine çok etkiliyici Çakır bey ”
— “Niye bakıyorsun öyle?”
Çakır omzunu silkti.
— “Bakmayayım mı?”cok güzelsin yavrum .
Zilan güldü.
— “Bak ama insan bir uyarır.”
Garson gelince Çakır menüye bile bakmadı.
— “Her zamankinden.”
Zilan kaşını kaldırdı.
— “Benimle ilgili her şeyi ezbere biliyorsun ya, sinir oluyorum.”
— “Hoşuna gidiyor.”
— “Evet deli gibi hoşuma gidiyor.”
Şarap gelince Zilan kadehi aldı, bir yudum içti. Sonra eğildi.
— “Bugün kafan dolu.”
Çakır gözlerini ondan ayırmadı.
— “Yanımdayken boşalıyor.”
Zilan kısa bir sessizlikten sonra kıkırdadı.
— “Bak yine.Çakır hep böyle gizemlisin ”
— “Ne var, ne oldu ki şimdi ?”
— “Cümlelerin.”
Çakır masanın üstünden
