Zilan odasına girer girmez kapıyı kapattı. Sırtını kapıya yasladı. Kalbi hâlâ hızlı atıyordu. Çantasını yatağın üstüne fırlattı, saçlarını geriye attı.
— “Allah’ım ya…”
Tam o sırada kapı hafifçe tıkladı.
— “Zilan?”
İrkilerek doğruldu.
— “He?”
Kapı aralandı. Amcasının kızı Berfin içeri girdi. Üzerinde pijaması, saçları dağınıktı. Zilan’a şöyle bir baktı ve kaşlarını çattı.
— “Ne oldu sana?”
— “Bir şey yok.”
— “Yalan. Yüzün yanıyor.”
Zilan yatağa oturdu. Bir an sustu. Sonra pat diye söyledi:
— “Öpüştük.”
Berfin’in gözleri bir anda açıldı.
— “NEE?!”
Sesini o kadar yükseltti ki Zilan panikle elini kızın ağzına kapattı.
— “Sus! Delirdin mi gece gece!”
Berfin elini itti.
— “Zilan sen kafayı mı yedin?!”
— “Bağırma diyorum!”
Berfin yatağın kenarına oturdu, eli göğsünde kaldı.
—
