Hadi’nin annesi mutfakta tek başına oturuyordu.
Eli çay bardağında ama içmiyordu.
Gözleri boşluğa dalmıştı.
Telefon titredi.
Ekrana baktı.
Oğlum.
Bir an nefesi kesildi.
Parmakları titredi.
Açtı.
— “Oğlum…?” dedi fısıltıyla.
— “Neredesin sen?”
Karşıdan gelen ses kısıktı.
Ama tanıdı.
O sesi anne olan herkes tanırdı.
— “Ağlama,” dedi Hadi.
— “Vaktim yok.”
Kadının gözleri doldu.
— “Kaçmışsın…”
— “Allah’ım sen koru—”
— “Ana,” diye kesti sözünü Hadi.
— “Dinle.”
Sesi sertti.
Kararlıydı.
— “Bana para lazım.”
— “Bir de silah.”
Kadın dondu kaldı.
— “Oğlum ne diyorsun sen?!”
— “Yapma, yalvarırım—”
— “ANA!” diye fısıldadı ama sesi bıçak gibiydi.
— “Bu son şansım.”
Kadın yutkundu.
— “Evde ne varsa bozdur.”
— “Altınlar.”
— “Ve sandığın altındaki tabanca.”
Kadının eli ma
