Sevda’nın konağında kına gecesinden kalan hafif bir koku vardı hâlâ.
Kına… mum… sabun…
Mutluluk kokusu.
Sevda odasında yalnızdı.
Saçları gevşekçe toplanmış, üzerinde sade bir ev elbisesi vardı.
Yorgundu ama huzurluydu.
Aynaya bakıp hafifçe gülümsedi.
Tam o sırada kapı çalındı.
— “Sevda?”
Annesinin sesi.
— “Kapıda bir kız var.”
— “Seni soruyor.”
Sevda şaşırdı.
— “Beni mi alla alla kim ki ?”
Kapıya yürüdü.
Koridora çıktığında karşısında yabancı bir kız duruyordu.
Asu.
Siyah giyinmişti.
Saçı sıkı toplanmış, yüzü solgun ama gözleri netti.
Ne utangaçtı, ne küstah.
Sadece kararlıydı.
İki kız birkaç saniye birbirine baktı.
İlk konuşan Asu oldu.
— “Merhaba…”
— “Ben Asu.”
Sevda adını duymamış gibi baktı.
— “Buyur?”
Asu derin bir nefes aldı.
— “Seninle yalnız konuşmam laz
