Üç ay sonra…
Konağın avlusu bu kez bambaşkaydı.
Gündüzden yakılan kazanların isi hâlâ havadaydı.
Gece çökerken lambalar tek tek yanmış, kırmızı tüller avlunun dört yanına asılmıştı.
Kına gecesi.
Davulun sesi ağırdı.
Ne tam neşeli ne tam hüzünlü.
İkisinin tam ortası.
Kadınlar bir aradaydı.
Fısıltılar, kahkahalar, “ah”lar, “vah”lar…
Ama herkes biliyordu; bu gece sadece bir eğlence değildi.
Sevda, avlunun ortasında oturuyordu.
Başında kırmızı duvak.
Elleri dizlerinin üstünde.
Avuçları açık.
Yüzü sakin görünüyordu ama içi öyle değildi.
Kalbi göğsüne sığmıyordu.
Nihat birkaç adım gerideydi.
Gözünü ondan ayırmıyordu.
Ama yaklaşmıyordu.
Bu gece Sevda’nındı.
Çakır duvarın dibinde duruyordu.
Kolları göğsünde bağlı.
Gözleri avluyu tarıyordu.
İnsanları değil… ihtimali.
— “Üç
