Bir yıl geçmişti.
Çakır Selmanoğlu için bu bir yıl; savaş, hesap, suskunluktu.
Ama Zilan için…
beklemekti.
Artık beklemek istemiyordu.
O akşam ilk kez net konuşmuştu.
— “Çakır,” demişti gözlerinin içine bakarak,
— “Ben artık senin yanında sadece duran kadın olmak istemiyorum.”
Çakır sigarasını söndürmüş, uzun uzun bakmıştı ona.
— “Ne istiyorsun?” demişti kısa.
Zilan yutkunmuştu ama sesi titrememişti. — “Adımı senin soyadınla duymak istiyorum.”
İşte o an…
Çakır Selmanoğlu kararını verdi.
İsteme akşamı.
Mardin’in en eski, en görkemli konaklarından biri.
Zilan’ın baba evi.
Avluda meşaleler yanıyordu.
Taş duvarlar geceyi tutuyordu.
İçeride bakır tepsiler, ağır halılar, kahve kokusu…
Zilan bir odada hazırlanıyordu.
Üzerinde açık renk, sade ama asil bir elbise.
Takıları abar
