Sevda’nın cenazesi avluda hazır bekletilmişti.
Gelinliği kan lekeleriyle kirlenmiş, hâlâ o masum güzelliğini saklıyordu.
Nihat ve ailesi ayakta duruyor, nefesleri kesilmişti.
Annesi feryat ediyor, babası ellerini göğe açıp çığlık atıyordu:
— “Benim kızım… benim güzel kızım…keçkamın ”
Kadınlar, gözyaşları içinde birbirine sarılmış, avluyu ağıt ve hıçkırıklarla dolduruyordu.
Mahir sessizce kenarda duruyor, gözleri donmuştu.
— “Hiçbir şey yapamadım…” dedi kendi kendine, boğuk bir sesle.
Çakır Selmanoğlu, cenaze avlusuna girdi.
Adımlarını ağır atıyor, gözlerini toprağa dikiyordu.
Sesi derin ve çatlamıştı:
— “Sana söz vermiştim, Sevda… seni koruyacaktım…ben sana sen beş yaşındayken söz verdim . Çocuklar seni dövdüğünde sana kalkan eli kırarım diye ! abimmm abimmm ”dedi.
Ama o söz,
