Karan Alp birkaç gün daha kaldı şehirde.
Toplantılar bahane oldu.
Asıl işi… Asu’ydu.
Ama Asu’ya yaklaşmadı.
Aramadı.
Mesaj atmadı.
Onun yerine
ilk defa yıllardır yaptığı şeye döndü:
araştırmaya.
Geceydi.
Otel odasında tek başına oturuyordu.
Laptop açıktı.
Ekranda isimler, eski haberler, dosyalar.
Asu’nun soyadı.
Bir iki kapalı kayıt.
Bir suskunluk.
Sonra…
bir isim.
" Çakır Selmanoğlu."
Karan Alp’in eli durdu.
Fareyi oynatmadı.
Gözleri ekrana kilitlendi.
— “Olmaz…” dedi fısıltıyla.
Bu isim…
yabancı değildi.
Hafızası onu on yıl öncesine çekti.
O zamanlar gençti.
Öfkesi daha hamdı.
Ablasının evi yeni kurulmuştu.
Eniştesi Burak…
Burak ile Çakır Selmanoğlu’nun
bir süre “iş” yaptığını herkes biliyordu.
Sevkiyat.
Sınır hattı.
Sessiz işler.
Sonra bir gece.
Baskı
