Gece indiğinde Çakır Selmanoğlu da indi.
İçine.
Bir meyhanenin arka tarafında, ışığı sönük bir masaya çöktü.
Şişe geldi.
Bir tane daha.
Sonra bir tane daha.
Konuşmadı.
Gülmedi.
Sadece içti.
Her yudumda Sevda’nın yüzü geldi.
Her yudumda Asu’nun boş bakışı.
Bardağı masaya vurdu.
Cam çatladı.
— “Hepsi bitti…” dedi dişlerinin arasından.
— “Hepsi.”
Yan masadan biri güldü.
Yanlış zamanda.
Yanlış yerde.
Çakır ayağa kalktı.
Bir an bile düşünmedi.
İlk yumruk masaya değil, adama indi.
İkinciyi hatırlamıyordu bile.
Sandalyeler devrildi.
Biri araya girdi, o da payını aldı.
— “Tutun şunu!” diye bağırdı biri.
Kimse tutamadı.
Çakır’ın gözleri boştu.
Öfke değil bu.
Bu, yıkımdı.
Dışarı attılar.
Yağmur başlamıştı.
Sokağın ortasında durdu.
Ellerini yüzüne kapattı.
Bir an…
Sa
