Çakır biraz dolaştı ve geldi
Nikâh gecesi evin içi ağırdı.
Duvarlar bile susuyordu.
Annesi kolundan tuttu Çakır’ın.
Sesi alçaktı ama sertti.
— “Odaya gireceksin,” dedi.
— “Bu kız senin karın artık.”
— “Eğer yüzünü bile dönüp bakmazsan…Eğer bu gece o kıza dokunmazsan ”
Bir an durdu.
— “Hakkımı helal etmem.”
Çakır’ın çenesi kilitlendi.
Gözleri karardı ama sesini çıkarmadı.
— “Sabaha karşı geleceğim,” dedi annesi.
— “Çarşafı göreceğim.”
Bu cümle
bir emir gibiydi.
Bir tehdit gibi.
Çakır arkasını döndü.
Adımları ağırdı.
Sanki her adımda biraz daha kendinden vazgeçiyordu.
Odanın kapısını açtı.
Çiğdem yatağın kenarında oturuyordu.
Başında örtüsü vardı.
Ellerini dizlerinin üzerinde birleştirmişti.
Parmakları beyazlamıştı sıkmaktan.
Çakır içeri girdi.
Kapıyı kapattı.
O a
