Mardin’di.
Akşam üstü.
Taş konakların gölgeleri uzamış, hava ağırlaşmıştı.
Çakır Selmanoğlu’nun evi son zamanlarda
sürekli aynı cümleyle doluydu:
— “Oğlum, böyle olmaz.”
Annesi avluda oturuyordu.
Başında siyah yazma.
Yüzü sert ama yorgundu.
Çakır kapıdan girdiğinde bakışını kaldırdı.
— “Yine mi dışarıdaydın?” dedi.
— “İçki kokuyorsun.”
Çakır cevap vermedi.
Ceketini sandalyeye attı.
Ayakta kaldı.
— “Sana kız buldum,” dedi kadın net bir sesle.
— “Bak… düzgün. Köylü kızı.”
— “On sekizinde.”
— “Babası kabul etmiş, annesiyle babasına bakıyor.”
— “Sessiz, terbiyeli.”
Çakır’ın kaşı seğirdi. — “Anne,” dedi dişlerinin arasından,
— “Ben kız bakmıyorum.”
Kadın ayağa kalktı.
Sesini yükseltmedi ama sözleri ağırdı. — “Sen kendine bakmıyorsun zaten.”
— “Evde ölüm var.”
— “Kapında
