Kampüs öğleden sonra kalabalıktı.
Güneş tam avlunun ortasına düşüyordu.
Asu merdivenlerden indiğinde
üstünde açık renk, sırtı hafif açık bir elbise vardı.
Ne abartıydı
ne de “bak bana” diye bağırıyordu.
Ama yürüyüşü…
dik.
Sakin.
Kendinden emin.
Yanında Johnny vardı.
Gülüyordu.
Bir şey anlatıyordu, Asu başını hafifçe yana eğmiş dinliyordu.
Ve tam o anda—
Karan Alp gördü.
Olduğu yerde durdu.
Çenesi kilitlendi.
Bakışları bir an bile Asu’dan kopmadı.
— “Siktir…” diye mırıldandı.
Elbisenin açık sırtına takıldı gözü.
Güneşte parlayan tenine.
Johnny’nin fazla yakın duruşuna.
Johnny bir şey dedi,
eliyle havada bir hareket yaptı,
Asu güldü.
İşte o an
Karan Alp’in içinden bir şey koptu.
Kalbi değil.
Siniri.
— “Bu lavuk kim lan…siktigimin gavuru ” dedi dişlerinin arasında
