แต่เฟิงหลี่เฉียงก็พูดตรงๆ ว่า “พี่มู่อวี้ ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องของข้า ท่านควรจะพาครอบครัวไปรู้จักคนอื่นบ้าง ตอนนี้ภรรยาของท่านคงจะเหงาอยู่บ้าน ไหนจะลูกชายและลูกสาวของท่าน ที่ควรจะมีสังคมและเพื่อนฝูงคอยสนับสนุนที่นี่ ถ้ามัวแต่ระแวงจนไม่ทำอะไรเลย เราก็อาจจะพลาดโอกาสได้นะ โดยเฉพาะหลานๆ ทั้งสอง”
“แล้วถ้ามีคนพยายามฉวยโอกาสล่ะ” เทียนมู่อวี้ถามเบาๆ
เขาเกรงใจเฟิงหลี่เฉียงมาก เพราะตระหนักดีว่า ที่เขามาได้ไกลขนาดนี้ เพราะการสนับสนุนของเพื่อนรุ่นน้องคนนี้ ตั้งแต่ยังเป็นบัณฑิตมาด้วยกัน เขาเข้าใจสถานการณ์ที่ละเอียดอ่อนตอนนี้ดี จึงไม่อยากสร้างความลำบากให้อีกฝ่าย
แต่เฟิงหลี่เฉียงพูดกับเขาและจิวเหวินชางอย่างจริงจังว่า “ถึงเราไม่ทำอะไร หรือพยายามหลบเลี่ยงอย่างไร เรื่องก็เข้ามาหาเราเอง ข้าอยากให้พวกท่านใช้ชีวิตตามที่ชอบ ไปเที่ยว ไปพบปะสังสรรค์ตามที่ต้องการ ข้ารู้ว่าพวกท่านรู้จักความเหมาะสม และยิ่งป้อง
