เฟิงหลี่เฉียงขมวดคิ้ว มององค์ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นแววตาที่มีรอยยิ้ม เขาก็นึกออกทันที จึงรีบยกมือตอบอย่างสุภาพว่า “กระหม่อมสุขสบายดี ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ใส่พระทัยพะยะค่ะ”
เฟิงหลี่เฉียงยังคงตอบสนองอย่างสุภาพ แต่ไม่ได้แสดงท่าทีว่าเขาเคยรู้จักกับองค์ชายมาก่อน ถึงแม้หลายคนจะสะดุดหูกับคำทักทายขององค์ชายจูจ้านชเวก็ตาม และองค์ชายหนุ่มก็มิได้เท้าความหรืออธิบายให้ใครรู้ เมื่อเป็นเช่นนี้ บทสนทนาของทั้งสองจึงยุติลง
จากนั้นองค์ชายจูจ้านชเวก็นั่งลงที่เก้าอี้ตัวนั้น ที่อยู่ด้านหน้าสุด โต๊ะของคนอื่นจัดวางเรียงลงมาสองข้างตามลำดับของศักดินา ดังนั้นคนที่นั่งชิดด้านขวาขององค์ชายคือ เฟิงหลี่เฉียง ขันทีหลี่จิว และผู้ช่วยของเฟิงหลี่เฉียงทั้งสองคน และคนอื่นไล่ลงไป ส่วนจ้วงหมิน ผู้ว่าจังหวัดคนอื่น นายอำเภอ และลูกชายของเขา นั่งทางซ้ายมือขององค์ชาย
เฟิงหลี่เฉียงหันไปสบตาเทียนมู่อวี้ พวก
