เมื่อเสบียง กำลังพล และอาวุธพร้อม ก็ได้เวลาออกเดินทาง ตอนเช้ามืด เฟิงหลี่เฉียงซึ่งแต่งตัวด้วยชุดเกราะของทหาร ก็เดินออกมาที่ประตูหน้า โดยมีครอบครัวตามมาส่งเมื่อมาถึงหน้าประตูจวน เขาหันไปคำนับเพื่ออำลาอันเฟยจู นางพยายามทำสีหน้าแช่มชื่นมาส่งลูกทั้งสอง ครั้งนี้ทั้งพี่ทั้งน้องต่างออกไปต่อสู้ป้องกันบ้านเมืองทั้งคู่ โดยลู่ปู่และลู่เหยาหลงยืนกรานตามไปด้วย ผู้ว่าหนุ่มมองหน้าอันเฟยจูและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ข้าไปแล้วนะท่านแม่ ฝากดูแลบ้านกับจวนให้ข้าด้วยนะ”
อันเฟยจูตาแดง นางกลั้นน้ำตา และรับปากอย่างหนักแน่นว่า “เจ้าไม่ต้องห่วง แม่จะรอเจ้าอยู่ที่นี่นะ!”
เฟิงหลี่อิงที่ยืนรออยู่ข้างๆ ก็เดินเข้าไปกอดอำลานาง ทั้งสองแทบจะไม่เคยอยู่ห่างกันเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องห่างกันด้วยหน้าที่ พวกนางเข้าใจหน้าที่ของเฟิงหลี่เฉียง ที่ต้องเสียสละเพื่อบ้านเมืองก่อนและเฟิงหลี่อิงก็เลือกเส้นทางนี้เช่นเดียวกัน
สองพี่
