เฟิงหลี่เฉียงรีบเดินขึ้นไปยืนบนกำแพงเมือง เงยหน้ามองขอบฟ้าที่เปลี่ยนจากสีเหลืองส้มมาเป็นมืดครึ้มที่ละน้อย เขาบอกทุกคนที่เริ่มขวัญเสียว่า “อีกไม่เกินหนึ่งชั่วยาม พายุทรายจะมา ขอเพียงแค่พวกเราอดทนต่อสู้จนกว่าจะถึงเวลานั้น พวกเราจะเอาชนะพวกมันได้แน่!!”
“ตีระฆังเตือนภัย! ให้ทหารมารวมพลที่ประตูเมือง!” เขาสั่งและวิ่งลงจากกำแพงเมืองพร้อมกับทหารคนอื่น
เสียงระฆังดังก้องไปทั่วเมือง ทหารนับพันรีบวิ่งเข้าประจำการ จางหมิงและเฟิงหลี่เฉียงควบม้าออกนำทัพสามพันกว่าคน พร้อมด้วยพลธนูห้าร้อยนายทั้งขี่ม้าและวิ่งตามหลังไป แม่ทัพเหอชิงหยวนนั่งบนเก้าอี้เข็นที่สั่งทำเป็นพิเศษ เขาขึ้นมาสั่งการรบอยู่บนกำแพงเมือง ลมทะเลทรายพัดธงจางเย่ปลิวไสวไปมา ชาวจางเย่มองกองทัพของพวกเขาด้วยความเป็นห่วง หลายคนภาวนาต่อฟ้าดิน ขอให้กองทัพจางเย่ที่เหลือเพียงสามพันกว่าคน พบกับชัยชนะในครั้งนี้
กองทัพจางเย่ นำโดยเฟิงหลี่เฉียงและจางหมิ
