เด็กหนุ่มมีสีหน้างุนงง เขาหยุดคิดแล้วก็พูดเสียงดังขึ้นว่า “หรือว่า..ท่านก็คือเจ้าของบ้านหลังนั้น บ้านที่ไม่เคยมีใครมาอยู่!”
“นั่นละ บ้านของข้า ก่อนจะย้ายมาอยู่ที่นี่” หยวนคงหัวเราะชอบใจ
โลกช่างกลมเสียจริง เฟิงหลี่เฉียงรู้สึกมหัศจรรย์ใจ เขาดีใจมาก ที่ได้พบกับปรมาจารย์แห่งหมู่บ้านหลานเถียนคนสุดท้าย เขาเคยเห็นแต่บ้านที่ไม่มีคนอยู่หลังนั้นมานับสิบปี แต่ไม่เคยเห็นหน้าเจ้าของบ้านเลยสักครั้ง หลวงพ่อหยวนคง คือ เสือซุ่มมังกรซ่อนอีกคนหนึ่งของหมู่บ้านหลานเถียน ที่พเนจรมาอยู่ที่ชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือแห่งนี้!
เมื่อรู้จักกันดีแล้ว เด็กหนุ่มจึงถามด้วยความอยากรู้ว่า “หลวงพ่อรู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้าละขอรับ”
“ข้าติดต่อกับหมอต้วนอยู่บ้าง เขามักจะเล่าเรื่องของเจ้าให้ฟัง แต่ช่วงหลังก็ห่างกันไป จนไม่นานมานี้ จึงได้รับจดหมายเล่าว่าเจ้าจะมารับตำแหน่งที่นี่ ข้าจึงรู้ว่าเป็นเจ้าแน่นอน” แล้วหลวงพ่อก็ถามต่ออย่างอ
