จิวเหวินชางถามผู้ว่าเฟิงในภายหลังว่า “เหตุใดเราถึงต้องลดภาษีหรือ”
เฟิงหลี่เฉียงยิ้ม “อยากจะให้คนทำอะไรให้ ก็ต้องให้สิ่งตอบแทน การลดภาษีการค้า จะกระตุ้นให้พวกเขาออกมาค้าขายมากขึ้น และในระยะยาว เมื่อสินค้าขายได้ เราก็จะได้ภาษีมากขึ้น เราไม่ควรจะเอาแต่ได้ การยอมได้เงินน้อยลง เพื่อช่วยให้พวกเขายืนบนลำแข้งตนเองได้ ประชาชนมีกินมีใช้ เราก็จะได้รับผลตอบแทนที่ดีกว่าในระยะยาว พวกเขายังรู้สึกดีกับเรา ลดความไม่พอใจและความขัดแย้งลงไป”
จิวเหวินชางและเฉินจื้อเหวินนิ่งฟังด้วยความเข้าใจ พวกเขาอดมองไปที่ผู้ว่าฯหนุ่มที่กำลังขี่ม้าไม่ได้ เขายังเป็นเด็กหนุ่มอายุเพียงยี่สิบปี แต่กลับเฉลียวฉลาด และมองการไกลกว่าข้าราชการอายุมากที่พวกเขาเคยเห็น โดยไม่รู้ตัว ผู้คนรอบข้างเริ่มมีทัศนคติที่ดีต่อเฟิงหลี่เฉียงมากขึ้นเรื่อยๆ ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ในเขตชีเหลียนทูซือ เฟิงหลี่เฉียงจะคอยให้คำแนะนำเพื่อปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู
