เมื่อทุกคนหันไปมอง ก็พบว่าผู้พูด คือ ชายหนุ่มท่าทางสง่างาม ที่เฟิงหลี่เฉียงพบที่ร้านของซุนเทียนเป่า และยังเป็นคนที่ซื้อรูปของเขาไปด้วย หลายคนพากันหัวเราะออกมา ขุนนางคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “ใต้เท้าเซินหลี่เผิงช่างมีอารมณ์ขันจริง” แล้วทุกคนก็หัวเราะเสียงดัง
แต่เซินหลี่เผิงกลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าขอรับรองว่า บัณฑิตเฟิงหลี่เฉียง ไม่ได้เลียนแบบลายเส้นของศิลปินคนนั้นอย่างแน่นอน”
ถึงตอนนี้หลายคนเงียบไป พวกเขาสงสัยว่า เหตุใด คนอย่างเซินหลี่เผิง ขุนนางจากสำนักราชเลขาธิการ จึงกล้าออกหน้ารับรองบัณฑิตหนุ่มคนนี้ แต่ไม่ว่าใครจะรอให้เขาพูดอย่างไร เขาก็ยังนิ่งเฉย นั่นก็เพราะเขารู้ว่า บัณฑิตหนุ่มคนนี้ไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน เพราะถ้าเปิดเผยว่าตนเองเป็นศิลปินคนนั้น ย่อมเกิดผลร้ายมากกว่าผลดี เพราะจะกลายเป็นว่า หวังซิงเจิ้งจะต้องเสียหน้ากลางที่สาธารณะ และแทนที่ผู้คนจะชื่นชอบความสามารถของเขา แต่จะกลับไม
