เย็นวันหนึ่ง ในขณะที่เฟิงหลี่เฉียงกำลังตรวจการบ้านให้ลู่เหยาหลง อยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงคนเดินขึ้นบันไดมา เมื่อเห็นคนที่มา เป็นขันทีหลี่จิว เขาก็แปลกใจมาก
เด็กหนุ่มจึงเชิญให้เข้ามาในบ้าน “ขอเชิญใต้เท้าเข้ามาก่อน หวังว่าท่านคงจะไม่รังเกียจบ้านอันคับแคบของข้านะ” จากนั้นเขาสั่งให้ลู่เหยาหลงไปชงชามา
หลี่จิวไม่ตอบ แต่มองเขาด้วยหางตา เพราะรู้ว่าบัณฑิตหนุ่มล้อเลียนเขา พวกเขานั่งคุยกันที่ระเบียงหน้าบ้าน เมื่อหลี่จิวยกถ้วยชาขึ้นจิบ เขาก็แทบจะคายทิ้ง
ขันทีหนุ่มถามด้วยเสียงไม่พอใจว่า “นี่มันชาอะไร! ทำไมถึงขมขนาดนี้!”
เฟิงหลี่เฉียงซึ่งจิบชาอย่างสบายใจ ก็ตอบหน้าตาเฉยว่า “ชาผู่เอ๋อ”
“แล้วทำไมมันถึงขมขนาดนี้!” ขันทีหนุ่มพยายามเพ่งมองสีและใบชาทั้งในถ้วยและในกา เขากลัวว่าเฟิงหลี่เฉียงจะแกล้งเขา แต่ก็พบว่าอีกฝ่ายจิบชาในกาเดียวกัน
“ก็เพราะมันเป็นใบชาที่ถูกที่สุด” เมื่อตอบด้วยความจริงใจ
