“ถ้าพวกท่านไม่ผิดจริงจะปฏิเสธการส่งจดหมายของข้ารึ” เด็กหนุ่มพูดด้วยเสียงเย็นชา คราวนี้เขาลืมเปลี่ยนเสียงของตัวเองเป็นเสียงของจ้างเกอ ชายวัยกลางคน แต่เป็นเสียงของเฟิงหลี่เฉียง “และที่สำคัญ ท่านส่งคนมาคอยจับตาดูข้า นี่ก็บ่งบอกแล้วว่าพวกท่านมีอะไรปิดบังเอาไว้!”
เจิ้งเฉิงฉานและทหารคนอื่นตะลึง เมื่อได้ยินเสียงที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย แม่ทัพขมวดคิ้ว เขาถามด้วยเสียงเฉียบขาด“เจ้าเป็นใครกันแน่! บอกมาเดี๋ยวนี้!”
เฟิงหลี่เฉียงรู้ว่า เขาไม่สามารถต่อสู้กับคนกลุ่มนี้ได้แน่นอน แต่อย่างน้อย ถ้าต้องถูกจับหรือถูกฆ่าตาย เขาอยากจะให้คนที่อาจจะผ่านมา หรือแม้แต่ทหารที่ไม่ได้ร่วมกลุ่มทรยศ ได้เห็นว่าเขาคือใคร เพื่อจะได้สืบหาตัวการเพื่อเอาผิดในภายหลัง เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาจึงถอดหมวกขนสัตว์โยนทิ้ง และกระชากหนวดเคราที่รุงรังออก ถึงตอนนี้ใบหน้าจะยังมอมแมม แต่ไม่สามารถปกปิดความหล่อเหลาและเย็นชาของบัณฑิตหนุ่มได้
