เฟิงหลี่เฉียงไม่รอให้อีกฝ่ายเฉลย แต่พูดขึ้นทันทีว่า “เซียงเฟยและหลี่จง”
เซียวหลินแปลกใจ แต่ก็หัวเราะออกมา “ถูกต้อง!” เขาพูดต่อ “ข้าคิดว่าใครบางคนส่งเขามาที่นี่ เพื่อเป็นตัวแทนติดต่อประสานงานที่ชายแดนนี้”
“และให้จัดการเรื่องการตรวจสอบที่นี่ให้เรียบร้อย ไม่ให้เรื่องแดงไปถึงเมืองหลวง” เฟิงหลี่เฉียงพูด แล้วมองไปอีกทาง
ถึงตอนนี้ทั้งสองคนต่างนิ่งเงียบไป พวกเขารู้สึกว่าเรื่องนี้ จะต้องเกี่ยวข้องกับข้าราชการระดับสูงที่อาจจะเป็นเครือข่ายทั่วทั้งมณฑล หรืออาจจะเป็นแค่ที่จางเย่ แต่ผู้บงการตัวจริงอาจจะอยู่ในเมืองหลวงก็ได้
บัณฑิตหนุ่มพูดขึ้นเบาๆ ว่า “ข้ามีแค่สองมือสองเท้า ไม่มีเงินและกำลังพล ถึงข้าจะอยากรู้ความจริงให้มากกว่านี้ก็ทำไม่ได้”
เซียวหลินถอนหายใจ “ข้าก็คิดเช่นกัน ถ้าไม่ได้ท่านหายตัวไป ข้าก็หาข้ออ้างออกไปสืบข้อมูลไม่ได้”
“เราควรจะรวบรวมข้อมูลเท่าที่มี แล้วเดินทางกลับพร้อมกับขบวนตามเดิม
