Şule'nin ağzından, acı ve şaşkınlıkla karışık keskin bir nefes kaçtı. Bedeninin esnekliği, ani girişi biraz yumuşatsa da, Barlas'ın sertliği ve hızı, kliniğin loşluğunda yankılanan kaba bir et sesi çıkardı.
Barlas, hareket etmeye başladı. Gözleri kapalıydı. Görüntüsü Şule değildi; o, zihnindeki kadını cezalandırıyordu...
( MASAL'IN AĞZINDAN )
Barlas’ın yokluğuyla geçen üç ay, koca bir çağ gibi üzerime çöktü. Barlas’ın evi terk edişi değil, bu zoraki sessizlik beni yoruyordu. Üç ay boyunca evdeki hava, bana karşı aşırı bir şefkatle doluydu; herkes kendi çapında bir destek çemberi oluşturmaya çalışıyordu.
Fakat ben, omuzlarımdaki bu iyi niyete rağmen, insanların samimiyetinden her zaman şüphe duyan biriydim. Menfaatleri olmadan bana yaklaşacaklarına inanmadığım için, aramızdaki mesafeyi
