เสียงเครื่องยนต์ดังก้องถนนที่มืดมิด กานดาเร่งความเร็วรถขึ้นมุ่งหน้าสู่อำเภอโพนตะโคก แสงไฟหน้ารถสาดส่องไปบนท้องถนนที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งผู้คนหรือยานพาหนะใด ๆ ซึ่งมันก็น่าแปลก ทั้งที่แถวนี้ก็ไม่ใช่ชนบทขนาดว่าจะไม่มีบ้านคน แต่ทำไมถึงได้เงียบเขนาดนี้
นาฬิกาบนหน้าปัดรถบอกเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว ความกังวลเริ่มก่อตัวในใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อกานดาพยายามติดต่อหาแผนอีกหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไร้ซึ่งวี่แวว โทรศัพท์ก็ยังปิดเครื่อง ส่งข้อความก็เงียบหาย ซึ่งเขาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน
ยิ่งขับรถไป ความรู้สึกไม่สบายใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เธอมองผ่านกระจกมองหลัง รู้สึกเหมือนมีเงาอะไรบางอย่างไล่ตามรถมาตลอด แต่พอตั้งใจมองก็ไม่เห็นอะไร
ถนนสายหลักแต่ไร้ซึ่งแสงสว่างจากเสาไฟ ราวกำลังถูกโอบกอดด้วยความมืดมิด นั่นยิ่งกดดันให้กานดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นไล่ตาม สายตาเหลือบไปมองกำไลข้อมือที่แผนใ
