แสงแดดอ่อน ๆ ของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาทางรอยแยกของผ้าม่าน กานดายืนอยู่หน้ากระจก สำรวจการแต่งตัวของตัวเองว่าเรียบร้อยดีหรือยัง เมื่อวาน แผนบอกกับเธอว่าจะพาไปงานบุญ ที่วัดโพนตะโคกมีงานบุญใหญ่ และแผนก็ถูกเชิญให้ไปเป็นประธานในการฝังทองลูกนิมิตแทนปู่ไกร ที่ตอนนี้ไม่ค่อยอยากจะออกจากบ้านไปไหนนัก
“วันนี้เมียพี่น่ารักจังเลย” ผู้ชายตัวโตที่เดินเข้ามาในห้องเอ่ยชม พร้อมกับสวมกอดเธอเอาไว้ ใบหน้าคมเข้มเกยลงบนลาดไหล่เล็ก จมูกสูดดมกลิ่นหอมจากผิวเนียน
“หนูก็น่ารักทุกวัน”
“อันนี้พี่ไม่เถียง แต่วันนี้ดาน่ารักมากกว่าทุกวัน”
อาจเป็นเพราะกานดาแต่งตัวเรียบร้อยกว่าปกติ ชุดลูกไม้สีชมพูดอ่อนกับผมลอนที่มัดหางม้าสูง ทำให้เธอดูน่าทะนุถนอมยิ่งกว่าเดิม
“ก็พี่แผนบอกจะพาหนูไปวัด ก็ต้องแต่งตัวให้เรียบร้อยสิ เห็นอย่างนี้หนูก็มีกาลเทศะเหมือนกันนะ”
คนตัวเล็กพูดราวกับกำลังบ่นเขาก็ไม่ปาน แต่ยิ่งเธอพูด เขาก
