ถึงแม้ว่าจ้าวเยี่ยหลงปรารถนาที่จะซึมซับไออุ่นและสัมผัสร่างกายที่แสนนุ่มนวลของหลินหลินให้ยาวนานกว่านี้ ทว่าเสียงระฆังบอกเวลาจากหอคอยในวังหลวงที่แว่วมาตามลม เป็นสัญญาณเตือนว่าใกล้จะถึงช่วงเวลานัดหมายเข้าเฝ้าแล้ว ด้วยเหตุนั้นเขาจึงจำใจต้องถอนกายออกและลุกขึ้นจากเตียงกว้างอย่างอ้อยอิ่ง
แต่ทว่าก่อนจะลุกขึ้นไปสวมอาภรณ์ จ้าวเยี่ยหลงไม่ลืมที่จะก้มลงมอบจุมพิตที่แสนอ่อนโยน ไล่ไปตามกรอบหน้างาม ลาดไหล่บางที่ยังมีรอยรักจางๆประทับอยู่ และฝ่ามือขาวเนียนที่เคยเกาะกุมเขาไว้แน่นในยามพายุอารมณ์โหมกระหน่ำ ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความรักที่ฝังรากลึกยิ่งกว่าครั้งแรกที่พบกัน
หลินหลินปรือตาที่ฉ่ำปริ่มขึ้นมองหน้าเขาด้วยความรักที่เปี่ยมล้น เธอพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงอันน้อยนิดยกมือขึ้นโอบล้อมรอบลำคอแกร่งของเขาเอาไว้ ใบหน้างามยังคงแดงระเรื่อด้วยพิษรักอันหอมหวานที่ยังไม่จางหายไปจากความรู้สึก
ถึงแม้ว่ายามนี้ร่างกายของพวกเขา
