เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นนางโลม(จำเป็น)ขององค์ชายใหญ่

7.อลังการ NC

หยาดน้ำใสจางเริ่มผุดซึมออกมาจากปลายแก่นกายที่ร้อนระอุจากการถูกเคล้นคลึงอย่างหนักหน่วง จ้าวเยี่ยหลงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า การถูกมือของผู้อื่นแตะต้องส่วนที่อ่อนไหวที่สุดจะให้ความรู้สึกดีจนแทบจะขาดใจเช่นนี้ และที่น่าแปลกไปกว่านั้นคือร่างกายของเขากลับมีปฏิกิริยาตอบโต้ในทันที สะโพกสอบขยับไหวตามจังหวะมือที่รูดรั้งไปอย่างลืมตัว

"อึก..อา..เจ้า..."

ลำคอของจ้าวเยี่ยหลงเริ่มสั่นเครือเมื่อถูกนิ้วเรียวของหลินหลินกระตุกย้ำๆตรงส่วนปลายแรงๆ แรงเสียดสีที่สม่ำเสมอทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังปีนขึ้นสู่ยอดเขาที่เต็มไปด้วยกองเพลิง หลินหลินเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเริ่มจะต้านทานไม่ไหว เธอก็ยิ่งเร่งเร้าจังหวะฝ่ามือ ขยับขึ้นลงช้าเร็วสลับกันอย่างคล่องแคล่วตามสัญชาตญาณที่สั่งการ โดยเน้นน้ำหนักตรงส่วนหัวที่ตื่นตัวแดงจัดเป็นพิเศษ

ในที่สุด..ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้น ร่างแกร่งขององค์ชายใหญ่ก็เกร็งกระตุกจนแผ่นหลังไม่ติดพื้นพรม หยาดน้ำสีขาวขุ่นพวยพุ่งออกจากจุดอ่อนไหวอย่างรุนแรงจนเปรอะเปื้อนฝ่ามือนุ่มและหน้าท้องของเขาเอง จ้าวเยี่ยหลงทิ้งศีรษะลงกับไหล่มนของเธออย่างหมดแรง ปล่อยให้ความซาบซ่านในตอนสุดท้ายไหลวนไปทั่วร่างเพื่อบรรเทาพิษร้ายที่อัดอั้นมานาน

ดวงตากลมโตของหลินหลินเบิกกว้างเล็กน้อยขณะที่จ้องมองผลงานในมือตัวเอง

โอ้โห..ของจริงนี่มันเอฟเฟกต์อลังการกว่าในหนังอีกนะเนี่ย!

เธอคิดในใจพลางลอบกลืนน้ำลาย ที่แท้การเสร็จสมของบุรุษโบราณที่หล่อระดับพรีเมียม มันเป็นเช่นนี้นี่เอง ทั้งดูดิบเถื่อนทว่าก็น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน

"ข้า..ข้าขอโทษที่ทำให้มือของเจ้าต้องเปรอะเปื้อน"

จ้าวเยี่ยหลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นพร่า แม้จะได้รับการปลดปล่อยไปหนึ่งรอบ แต่พิษยาในกายของเขากลับยังไม่สงบลงเสียทีเดียว มันเพียงแค่บรรเทาให้เขาพอมีสติกลับมาบ้างเท่านั้น

"ช่างมันเถอะค่ะ เรื่องเล็กน้อย"

หลินหลินรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าที่ติดตัวมาเช็ดทำความสะอาดมือและร่างกายให้เขาอย่างลนลาน

"แต่ตอนนี้คุณพอจะมีแรงลุกขึ้นหรือยัง? ฉันได้ยินเสียงคนกำลังมาทางนี้.."

จ้าวเยี่ยหลงพยายามพยุงตัวลุกขึ้น แม้ร่างกายจะยังสั่นเทาและมีความต้องการค้างคาอยู่ลึกๆ แต่สัญชาตญาณองค์ชายก็ทำให้เขาต้องรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ เขามองสตรีตรงหน้าที่พึ่งจะมอบความสุขให้เขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป..มันไม่ใช่สายตาที่มองนางโลมทั่วไป แต่มันเต็มไปด้วยความสงสัยและเสน่หาที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

"ไป..เราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้"

เขาคว้ามือเธอไว้แน่น ก่อนจะมุ่งหน้าไปที่หน้าต่างไม้แกะสลักเพื่อหาทางหนีออกจากหอบุปผาแดงก่อนที่ความลับจะแตก!

จ้าวเยี่ยหลงพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อบังคับสติที่ยังคงสั่นคลอนให้กลับคืนมา หลังจากได้ปลดปล่อยความอัดอั้นออกไปหนึ่งครั้ง ความรู้สึกร้อนรุ่มเจียนตายที่เคยแผดเผาก็เริ่มทุเลาลงจนพอจะขยับกายได้สะดวกขึ้น

เขาลดสายตาลงจ้องมองสตรีร่างบางที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งอยู่เคียงข้าง ท่าทางตรงไปตรงมาและคำพูดจาประหลาดหูของนางช่างไม่เหมือนสตรีในห้องหอหรือนางคณิกานางใดที่เขาเคยพบ ทว่าเขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่านางเฉลียวฉลาดและใจเด็ดเดี่ยวเกินคาด หากไม่ได้นางช่วยเตือนสติและมอบสัมผัสที่แสนวาบหวามนั้นช่วยบรรเทาพิษยา เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าป่านนี้จะเผลอทำเรื่องงามหน้าจนตกเป็นเหยื่อของเสนาบดีหลี่ไปแล้วหรือไม่

"จับมือข้าไว้แน่นๆ อย่าปล่อยเด็ดขาด"

เขากระซิบสั่งพลางกระชับมือเรียวนุ่มของหลินหลิน แล้วออกแรงประคองให้นางเดินไต่ตามแนวหลังคาดินเผาที่ลาดชันท่ามกลางแสงจันทร์ หลินหลินที่กลัวความสูงจนหน้าซีดเผือดได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินตาม พยายามไม่มองลงไปข้างล่าง

"พะ...พี่ชาย เราต้องไปทางไหนต่อ? ฉันเริ่มจะขาสั่นแล้วนะ!"

หลินหลินถามด้วยเสียงแหบพร่า

"รถม้าของข้าจอดรออยู่ในตรอกข้างหอนี้ พ้นจากหลังคานี้ไปเราก็จะได้ออกไปเสียที"

จ้าวเยี่ยหลงตอบพลางกวาดสายตามองหาจุดที่ปลอดภัยที่สุด

ทว่าในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะกระโดดลงจากหลังคาเพื่อมุ่งหน้าไปยังตรอกเป้าหมาย เสียงฝีเท้าและเสียงคุยกันของข้ารับใช้หอบุปผากลุ่มใหญ่กลับดังใกล้เข้ามาทางนั้นพอดี แสงไฟจากคบเพลิงสว่างจ้าจนแทบจะไม่มีที่ให้หลบซ่อน

"นั่นไง! ข้าว่าข้าเห็นคนบนหลังคา ไปดูเร็ว!"

"ฉิบหายแล้ว!"

หลินหลินอุทานเสียงหลง

จ้าวเยี่ยหลงมีสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่ดีเยี่ยม เขาไม่รอให้พวกมันเข้ามาถึงตัว รีบโอบเอวหลินหลินแล้วกระโดดลงมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะออกแรงดึงร่างบางให้มุดเข้าไปหลบในตู้ไม้เก็บของหลังใหญ่ที่วางทิ้งไว้ตรงมุมอับใกล้กำแพงหอทันที!

"ปัง!"

เสียงบานตู้ปิดลงพร้อมกับความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ภายในตู้ไม้นั้นแคบเสียจนร่างกายของทั้งคู่ต้องเบียดเสียดแนบชิดกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ลมหายใจร้อนผ่าวของจ้าวเยี่ยหลงเป่ารดอยู่ตรงข้างแก้มของหลินหลิน ขณะที่มือของเขาก็ยังคงกอดรัดเอวเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง

"ชู่ว... เงียบไว้"

เขากระซิบชิดใบหู ทว่าในพื้นที่จำกัดเช่นนี้ กลิ่นกายสาวและสัมผัสจากนวลเนื้อที่เบียดกันกลับเริ่มปลุกเร้าพิษยาปลุกกำหนัดที่ยังหลงเหลืออยู่ในกายเขาให้เริ่มทำงานขึ้นมาอีกครั้ง!