Pagsapit ng alas tres, naisipan kong paglutuan ang mga bata ng meryenda. Ayaw ko ring puro yaya o kasama lang ang nag-aasikaso sa kanila, gusto ko maramdaman nilang may ibang nag-aalaga rin at nagmamahal.
Pagbukas ko ng kusina, sinalubong ako ng sari-saring rekado at mga gamit na tila handa para sa kahit anong putahe. Napangiti ako. Siguro ito ang isa sa mga bagay na kaya kong i-contribute dito, ang simpleng kaligayahan sa pagkain.
Nagdesisyon akong gumawa ng pancakes at mainit na tsokolate. Simpleng bagay pero paborito ng mga bata. Habang hinahalo ko ang batter, napansin kong nakasilip sa pinto si Ares.
“Tita Ceila, can I help?” tanong niya, nangingislap ang asul na mata.
“Of course,” sagot ko sabay abot ng whisk. “Pero bawal ka dumikit sa kalan, ha?”
Tumango siya agad, seryosong par
