ตอนที่ 1: เพื่อนบ้านหน้าใหม่กับเซลฟี่หายนะ
1507 Words
เสียงกริกรีตของกระเป๋าใบใหญ่ลากถูกับพื้นหินอ่อนดังแสร้กๆ ไปทั่วโถงทางเดินชั้น 14 “เรนโบว์ คอนโดมิเนียม” ก้องขึ้นทุกครั้งที่ หก ยกกระเป๋าขึ้นมาบนล้ออีกครั้ง แม้แต่ผนังที่ดูหรูหราด้วยโทนสีเทาอ่อนและงานไม้สักดูก็ไม่อาจกลบเสียงที่ประกาศการย้ายเข้าของเขาได้อย่างชัดเจน
“ห้อง 609... 609...” เขาพูดพลางก้มลงมองกุญแจสีเงินที่แขวนร่วมกับคีย์การ์ดเข้าห้อง
ดวงตาเขาจับจ้องที่ป้ายตัวเลขเรืองแสงข้างประตู ห้องติดกัน 610 มีเสียงเพลงเบาๆ ลอดผ่านบานประตู แต่ 609 ของเขาเงียบสงัด เขาหายใจยาวๆ ก่อนสอดกุญแจเข้าช่อง
คลิก
ประตูเปิดออกสู่ห้องว่างเปล่าที่มีแสงยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาว ลมพัดโชยเข้ามาเบาๆ พร้อมกับทิวทัศน์เมืองกรุงที่มองเห็นได้จากระเบียงกระจกใส ทุกอย่างเพอร์เฟกต์ตามที่เขาวาดไว้—คอนโดหรูใกล้ที่ทำงาน วิวสวย ปลอดภัย สงบเงียบ...
ริงงงง!
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างไม่มีเยื่อใย
หกรีบควักโทรศัพท์ออกมา หน้าจอแสดงภาพผู้ติดต่อว่า “แม่” เขาหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดรับสาย
“สวัสดีครับแม่”
“หก! ย้ายเข้าห้องแล้วหรือยังลูก?” เสียงแม่ดังชัดเจนแม้ไม่ได้เปิดลำโพง
“พึ่งถึงครับ แม่” เขาตอบพลางเริ่มเปิดประตูระเบียง
“ดีเลย แม่อยู่แถวนี้พอดี ขึ้นมาหาเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“หะ? แม่อยู่ไหน?” หกสะดุดใจเล็กน้อย
“ที่ล็อบบี้คอนโดไง! ขึ้นมาเร็วๆ เลยนะ รีบๆ”
เสียงตัดสายดัง คลิก ก่อนที่หกจะมีโอกาสตอบอะไรเพิ่มเติม เขามองออกไปที่ล็อบบี้ชั้นล่างจากระเบียงของเขา แล้วก็เห็นร่างที่คุ้นเคยของแม่ยืนอยู่ใกล้ตู้ไปรษณีย์ พร้อมกับถุงผ้าสองสามใบที่ดูอวบอิ่มน่าสงสัย
“โอ้พระเจ้า...” เขาคุยกับตัวเองอย่างหมดแรง
ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา แม่ของหกก้าวเข้าสู่ห้อง 609 อย่างองอาจ ดวงตาของเธอสแกนทั่วห้องอย่างละเอียด
“ห้องเล็กไปหน่อยนะ แต่ก็โอเค... แม่มีของมาฝาก”
เธอเริ่มหยิบของออกจากถุง: ปลาทูสามตัว ซอสพริก ถั่วฝักยาว ไข่เค็ม และสุดท้าย...
“อัลบั้มรูปเจ้าบ่าว!” แม่วางอัลบั้มเล่มหนาทึบลงบนเคาน์เตอร์ครัวเสียงดัง แผะ “แม่รวบรวมมาให้แล้ว ลูกชาย หล่อๆ ทั้งนั้นเลย”
หกเบือนหน้าหนี “แม่ครับ ผมบอกแล้วว่าผมไม่—”
“ไม่ไม่ไม่ อย่าพูดคำว่า ‘ไม่’ อีก” แม่ยื่นนิ้วชี้มาที่หน้าเขา “ลูกอายุ 30 แล้วนะ หก เพื่อนๆ แม่ลูกเขาแต่งงานกันหมดแล้ว แม่ก็อยากมีลูกสะใภ้ อยากมีหลานบ้าง”
“ผมยุ่งกับงานมาก แม่รู้อยู่—”
“งานงานงาน! งานจะมาเป็นแฟนกับลูกได้ไง!” แม่เดินไปที่ระเบียง พลางบ่นว่า “สมัยแม่อายุ 30 นี่มีลูกสองคนแล้ว...”
นี่คือบทสนทนาที่เกิดขึ้นเป็นประจำทุกเดือน แต่ดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นทุกครั้ง
“แม่ครับ...” หกพยายามใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด “ผมก็แค่ยังไม่เจอคน—”
“เพราะลูกไม่ยอมออกไปเจอใครไง!” แม่หันกลับมา ดวงตาเป็นประกาย “โชคดีที่แม่เตรียมการมาบ้างแล้ว”
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา “แม่นัดสาวๆ ไว้สามคนสำหรับอาทิตย์นี้ คนแรกเป็นเภสัชกร—”
“แม่!” หกพูดเสียงดังกว่าที่ตั้งใจ เขารีบปรับน้ำเสียง “ผม... ผมมีแฟนแล้วครับ”
ความเงียบฉับพลันปกคลุมทั่วห้อง แม่ค่อยๆ หันมาหาเขา ใบหน้าสงสัยปนไม่เชื่อ
“มี... มีอะไรนะ?”
หัวใจของหกเต้นรัวเหมือนกลอง แต่ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ “ผมมีแฟนแล้วครับ เพิ่งคบกันได้ไม่นาน เลยยังไม่ได้บอกแม่”
แม่จ้องเขาด้วยสายตาเจาะลึก “จริงหรือ?”
“จริงครับ”
“ชื่ออะไร?”
“เก้า... ครับ” ชื่อแรกที่โผล่ขึ้นมาในหัวเขา
“ทำงานอะไร?”
“เป็น... นักแสดงครับ” หกนึกถึงเสียงเพลงจากห้องข้างๆ และรูปโปสเตอร์ที่เขาเห็นในลิฟต์เมื่อเช้า
“มีรูปไหม?” แม่ถามทันที
หกรู้สึกเหงื่อซึมที่หลัง “นี่... แม่ครับ—”
“ถ้ามีแฟนจริงต้องมีรูปเซลฟี่ด้วยกันสิ” แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่ท้าทาย “ไหน ลูกโชว์รูปแม่ดูซิ”
มือของหกเริ่มสั่นเบาๆ ขณะที่เขาควานหาโทรศัพท์ ในใจร้องครวญว่าเขาพลาดไปแล้ว ทำไมเขาถึงโกหกเรื่องนี้ขึ้นมา? ตอนนี้เขาจะหารูปที่ไหนมาโชว์—
ติ๊ด!
การแจ้งเตือนจากแอพสังคมอเมเดียดังขึ้นบนหน้าจอของเขาเอง เขาเผลอเปิดขึ้นมาและพบกับรูปเซลฟี่ที่เขาถ่ายเมื่อเช้าที่ร้านกาแฟใกล้คอนโด... แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือในพื้นหลังของรูป มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยิ้มให้กับบาริสต้า โดยที่เขาถ่ายติดเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ
ชายคนนั้นมีรอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกาย ดูเป็นมิตรและ...
“นี่ไงครับ” หกชี้ไปที่ชายในพื้นหลังด้วยความสิ้นหวัง “เก้าครับ”
แม่เอื้อมมือมาจับโทรศัพท์ พิจารณารูปอย่างละเอียด “หน้าตาน่ารักดี... แต่ทำไมถ่ายแค่ติดพื้นหลัง?”
“ก็... เก้าไม่ชอบถ่ายรูปครับ” หกพูดพลางก้าวไปยืนริมระเบียง ให้ลมพัดมาปะทะหน้า “เป็นคนส่วนตัวสูง”
“อยู่ที่ไหน? ให้แม่พบหน่อยสิ”
“เก้าอยู่ใกล้ๆ ครับ” คำพูดหลุดออกจากปากของหกก่อนที่เขาจะตรึกตรอง “แต่วันนี้ไม่สะดวกครับ”
แม่ส่งโทรศัพท์คืนให้เขา พร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อยๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปาก “ไม่งั้น... พรุ่งนี้มารับประทานอาหารเย็นด้วยกันซิ แม่จะทำอาหารเย็นเอง”
“แม่—”
“ไม่ใช่คำขอ แต่เป็นคำสั่ง” แม่เดินกลับไปหยิบถุงผ้า “พรุ่งนี้ 18:00 น. ตรง อย่าผิดนัด”
เธอมุ่งหน้าไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับมาอีกครั้ง “และถ้าเก้าตัวจริงไม่มาหล่ะก็... เตรียมตัวพบกับสาวเภสัชกรคนที่หนึ่งในวันศุกร์นี้ได้เลย”
ประตูปิดลงเสียงดัง ปั้ก ทิ้งให้หกยืนอยู่กลางห้องอย่างว่างเปล่า
เขามองลงไปที่รูปเซลฟี่บนหน้าจอโทรศัพท์ ชายในพื้นหลังยังคงยิ้มสดใสไร้เดียงสา ไม่รู้ว่าเขากำลังถูกดึงเข้าไปในวังวนแห่งการโกหกครั้งใหญ่
“ทำไม... ทำไมชีวิตฉันมัน...” หกคร่ำครวญกับตัวเอง
เสียงเพลงจากห้อง 610 ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเพลงป๊อปสนุกสนานที่ฟังแล้วรู้สึกดี
หกเดินออกไปที่โถงทางเดิน จ้องมองที่ประตูห้อง 610 ที่มีสติกเกอร์รูปดวงดาวติดอยู่ข้างประตู
เขายกมือขึ้นจะเคาะ... แต่ก็หยุดลง
“นี่ฉันคิดจะทำอะไรลงไป?” เขาพูดกับตัวเอง แต่เท้าของเขายังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องเพื่อนบ้าน
เสียงภายในห้องดังขึ้น: “ใช่แล้วครับ พรุ่งนี้ถ่ายแฟชั่นชุดที่สองตอนบ่าย... ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการได้...”
หกรู้สึกได้ว่าถึงทางตันแล้ว เขาต้องพูดกับชายคนนี้ เขาต้องอธิบายสถานการณ์... หรือไม่ก็ขอความช่วยเหลือ
เขาลองจินตนาการตัวเองพูดว่า “ขอโทษครับ ผมเพิ่งบอกแม่ว่าเราเป็นแฟนกัน เพราะแม่กดดันให้ผมแต่งงาน และคุณบังเอิญอยู่ในรูปเซลฟี่ผมพอดี ตอนนี้แม่อยากพบคุณพรุ่งนี้ อยากให้คุณช่วยมาแสดงเป็นแฟนปลอมให้ผมหน่อยได้ไหม?”
ฟังดูบ้าไปเลย
เขากำลังจะเดินกลับเข้าห้องของตัวเองเมื่อทันใดนั้น—ประตูห้อง 610 ก็เปิดออก
ชายจากในรูปเซลฟี่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา โดยที่มือยังจับโทรศัพท์อยู่และกำลังพูดว่า “...แล้วเจอกันพรุ่ง่นะครับพี่”
เขาหยุดพูดเมื่อเห็นหกยืนอยู่หน้าประตู ดวงตากว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ
“สวัสดีครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร “เพื่อนบ้านใหม่ใช่ไหมครับ? ผมชื่อเก้า”
เขาเอื้อมมือออกมาใ รอยยิ้มเดียวกันจากในรูปเซลฟี่เปล่งประกายบนใบหน้าเขา
หกจับมือด้วยความมึนงง “ผม... หกครับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ หก” เก้ายังคงจับมือไว้ “อะไรให้ช่วยไหม?”
คำตอบที่ผุดขึ้นมาในหัวหกในขณะนั้นฟังดูบ้าบิ่นแต่อาจเป็นทางออกเดียว:
“คือว่า... ผมมีเรื่องจะขอร้องคุณหน่อย” หกพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเกินปกติ “เรื่องที่อาจฟังดูเพี้ยนๆ หน่อย”
เก้ายกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ รอยยิ้มยังไม่จางหาย “ฟังดูน่าสนใจนะครับ เข้ามาคุยในห้องผมไหม?”
ประตูห้อง 610 เปิดกว้าง ทิ้งให้หกต้องตัดสินใจ: เดินเข้าไปในห้องของชายคนแปลกหน้าพร้อมกับคำขอที่บ้าเบือน... หรือไม่ก็เตรียมตัวพบกับสาวเภสัชกรในวันศุกร์
เขาหายใจเข้าลึกๆ และก้าวข้ามผ่านธรณีประตู
- Writer
