บ้านเลขที่ 609

ตอนที่ 9: ความเงียบที่ก้องดัง

ตอนที่ 9: ความเงียบที่ก้องดัง

สัปดาห์หลังจากทริปหัวหินผ่านไปด้วยความเงียบที่ก้องดังกว่าคำพูดใดๆ หกกับเก้ายังคงทำตามกิจวัตรเดิม—ทานอาหารเช้าด้วยกันบางวัน ส่งข้อหากันเป็นประจำ ออกกำลังกายด้วยกันที่ฟิตเนสของคอนโด—แต่บรรยากาศเปลี่ยนไป

มันเหมือนมีกำแพงบางๆ กั้นระหว่างพวกเขา กำแพงที่ทำจากสิ่งที่ไม่ได้พูดและความรู้สึกที่พยายามจะเก็บไว้

เช้าวันพุธ ทั้งคู่ออกกำลังกายด้วยกันที่ฟิตเนสอย่างเคย แต่คราวนี้แทนที่จะพูดคุยกันตลอดเวลา พวกเขามักจะเงียบๆ ฟังเพลงของตัวเอง

"คุณ... โอเคไหม?" หกถามหลังจากวิ่งไปได้ยี่สิบนาที

"โอเคครับ" เก้าตอบสั้นๆ "แค่งานยุ่งหน่อย"

"ผมเข้าใจ" หกพูด แล้วก็กลับไปวิ่งต่อ

แต่เขารู้ว่าไม่ใช่แค่งาน

หลังออกกำลังกายเสร็จ พวกเขาเดินกลับมาที่ห้องด้วยกันอย่างเงียบๆ

"คุณหก" เก้าพูดขึ้นเมื่อถึงหน้าห้อง "ผมมีงานต้องไปต่างจังหวัดพรุ่งนี้ สามวัน"

"โอเค" หกพยักหน้า "ไปปลอดภัยนะ"

"ขอบคุณ" เก้าพูด แล้วก็เปิดประตูเข้าห้องโดยไม่พูดอะไรอีก

หกยืนอยู่ที่หน้าห้องตัวเองเป็นเวลานานก่อนจะเข้าไป

ตลอดวันนั้น เขารู้สึกว่าห้อง 609 เงียบเกินไป แม้ว่าจะเงียบเหมือนเดิมทุกวันก็ตาม

ค่ำวันนั้น เขาได้รับข้อความจากเก้า:

เก้า: ถึงที่พักแล้วครับ เมืองนี้หนาวกว่ากรุงเทพฯ

หก: ดูแลตัวเองดีๆ นะ ไม่สบายอีกจะยุ่ง

เก้า: ครับ ขอบคุณ

การสนทนาสั้นและเป็นทางการเกินไป

หกวางโทรศัพท์ลงและมองออกไปที่ระเบียง จากห้องข้างๆ ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีเสียงเพลง

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะคิดถึงเสียงเพลงจากห้อง 610 มากขนาดนี้

---

วันถัดมา แม่ของหกโทรมา

"ลูก หกไหม?" เสียงแม่ดังขึ้นเมื่อเขารับสาย

"ใช่ครับแม่"

"เมื่อวานแม่เห็นข่าวเก้าในทีวี เขาไปเปิดงานที่เชียงใหม่ใช่ไหม?"

"ใช่ครับ" หกตอบ "เขาไปทำงานสามวัน"

"แล้วทำไมลูกไม่ไปด้วย?" แม่ถาม "แฟนกันแท้ๆ นี่นา"

"ผมมีงานครับแม่" หกอ้าง "และเก้าไปทำงาน ไม่ใช่ไปเที่ยว"

"อือ... ก็จริง" แม่พูด "แต่แม่คิดว่าคู่รักควรไปไหนด้วยกันบ่อยๆ"

"เราก็ไปเที่ยวหัวหินมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว" หกบอก

"จริง! รูปสวยมาก" แม่ตื่นเต้น "แม่แชร์ให้เพื่อนดูหมดแล้ว ทุกคนชมว่าหกเจอแฟนหน้าตาดีและทำงานเก่ง"

หกรู้สึกผิดอีกครั้ง "แม่..."

"อะไรลูก?"

"ถ้า... ถ้าวันหนึ่งเก้ากับผมเลิกกันแม่จะเสียใจมั้ย?" หกถามด้วยความกังวล

ความเงียบที่อีกฝั่งของสาย "ทำไมลูกถามแบบนั้น? มีปัญหากันเหรอ?"

"ไม่ใช่" หกรีบบอก "แค่... ถามเฉยๆ"

"แม่ก็คงเสียใจนิดหน่อย" แม่ตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ที่สำคัญคือลูกมีความสุข ถ้าเก้าทำให้ลูกไม่มีความสุข ก็เลิกกันเถอะ"

คำพูดของแม่ทำให้หกรู้สึกอุ่นใจแต่ก็รู้สึกผิดมากขึ้น "เก้าทำให้ผมมีความสุขครับ"

"งั้นก็ดี" แม่พูด "แล้วดูแลกันและกันดีๆ นะ"

หลังจากวางสาย หกนั่งเงียบๆ บนโซฟา

คำพูดของแม่สะกิดสิ่งที่เขาพยายามไม่คิดมาโดยตลอด: ความสุขที่เขามีเมื่ออยู่กับเก้ามันจริงหรือเปล่า? หรือเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการแสดง?

และถ้ามันจริง... ทำไมเขาถึงพยายามปฏิเสธมัน?

---

สามวันที่เก้าอยู่ต่างจังหวัดผ่านไปช้าเหมือนสามปี

หกพบว่าตัวเองตรวจสอบโทรศัพท์บ่อยขึ้น คอยดูว่ามีข้อความจากเก้าหรือเปล่า ซึ่งมีบ้างแต่สั้นมาก:

เก้า: เช้านี้หมอกลงจัดมาก เกือบมองไม่เห็นอะไรเลย

หก: ระวังหนาวนะ

เก้า: งานคืนนี้เสร็จแล้ว พรุ่งนี้บ่ายบินกลับ

หก: ดีครับ กลับมาปลอดภัย

มันเป็นบทสนทนาของเพื่อน ไม่ใช่ของคู่รัก (แม้แต่คู่รักปลอม)

ค่ำคืนวันสุดท้ายก่อนเก้ากลับ หกได้ยินเสียงเพลงจากห้อง 610 ดังขึ้นอีกครั้ง เขาตกใจและรีบไปที่ประตู

แต่เมื่อเปิดประตูออกมา เขาพบว่าเสียงเพลงไม่ได้มาจากห้อง 610... มันมาจากห้องอื่น

เก้ายังไม่กลับมา

หกกลับเข้าห้องตัวเองด้วยความรู้สึกว่างเปล่าที่ไม่เคยมีมาก่อน

---

วันศุกร์ บ่ายโมง

หกได้ยินเสียงเปิดประตูห้องข้างๆ และเสียงเดินเข้าห้อง เขารีบออกไปที่โถงทางเดิน

เก้ากำลังเปิดประตูห้องตัวเอง พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆ

"กลับมาแล้วหรือ?" หกถาม

เก้าหันมา "ครับ... เพิ่งถึง"

"เดินทางเป็นไงบ้าง?"

"ดีครับ" เก้าตอบ "เหนื่อยนิดหน่อย"

ทั้งคู่นิ่งเงียบไปชั่วครู่

"คุณ... ทานข้าวหรือยัง?" หกถาม

"ยังครับ"

"ผมทำข้าวผัดเหลืออยู่" หกเสนอ "อยากทานด้วยกันไหม?"

เก้ามองหกด้วยดวงตาที่ดูเหนื่อยล้า "ได้ครับ... ขอบคุณ"

อีกสิบนาทีต่อมา ทั้งคู่นั่งทานข้าวผัดในห้อง 609

"ข้าวผัดอร่อยนะ" เก้าชม

"ขอบคุณ" หกตอบ "คุณดูเหนื่อยมาก"

"ใช่..." เก้ายอมรับ "งานสามวันติดนี่หนักกว่าที่คิด"

"พักผ่อนบ้าง"

"พรุ่งนี้ผมมีเวลาว่าง" เก้าบอก "จะนอนทั้งวันเลย"

หกยิ้ม "ดีเลย"

ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้รู้สึกเป็นธรรมชาติขึ้นเล็กน้อย

"คุณหก..." เก้าเริ่มพูด

"ครับ?"

"ผมขอโทษสำหรับ... ทุกอย่างที่พูดในรถกลับจากหัวหิน" เก้าพูด "ผมไม่ควรพูดออกมา"

"ไม่ต้องขอโทษ" หกบอก "และผมเองก็ขอโทษที่ตอบแบบนั้น"

"คุณตอบถูกแล้ว" เก้ายอมรับ "เรามีกฎ และเราควรทำตามมัน"

"แต่..." หกพยักหน้า "บางครั้งกฎก็ทำให้รู้สึก... แย่"

เก้ามองหกด้วยความประหลาดใจ "คุณรู้สึกแบบนั้นด้วยเหรอ?"

"ใช่" หกยอมรับ "ตลอดสามวันที่คุณไม่อยู่ ผมคิดถึงเสียงเพลงจากห้องคุณ"

คำพูดนี้ออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ทั้งคู่เงียบไป

"ผม... ขอโทษ" หกพูด "ผมไม่ควรพูดแบบนั้น"

"แต่คุณพูดออกมาแล้ว" เก้าพูด "และผมดีใจที่ได้ยิน"

หกมองเก้า "ทำไม?"

"เพราะมันหมายความว่าผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้คนเดียว" เก้าตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ทั้งคู่จ้องมองกันในความเงียบที่เต็มไปด้วยความหมาย

"เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อ" หกพูดในที่สุด

"ไม่รู้เหมือนกัน" เก้ายอมรับ "แต่ผมคิดว่า... เราควรกลับไปเป็นเหมือนเดิมก่อนทริปหัวหิน"

"เป็นเพื่อน?"

"เป็นเพื่อนที่แกล้งเป็นแฟน" เก้าพูด "ทำตามแผนเดิม จนกว่าจะครบกำหนด"

หกพยักหน้า "ตกลง"

"และเราจะไม่พูดถึงความรู้สึกนี้อีก" เก้ากล่าว "จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม"

"เวลาที่เหมาะสมคือเมื่อไหร่?"

"วันที่ 30 กันยายน" เก้าตอบ "วันที่ข้อตกลงของเราสิ้นสุดลง"

"อีกสองสัปดาห์" หกคำนวณ

"ใช่" เก้าพยักหน้า "สองสัปดาห์ แล้วเราจะตัดสินใจว่าควรจะทำอย่างไรต่อ"

"ตกลง" หกตอบ

ทั้งคู่กลับมาทานข้าวต่อในบรรยากาศที่ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

"แล้วข่าวล่ะ?" หกถาม "ภาพลักษณ์ของคุณดีขึ้นตามที่หวังไหม?"

"ดีขึ้นมาก" เก้าตอบ "ผู้จัดการบอกว่ามีคนเริ่มสนใจผมมากขึ้นเพราะข่าวมีแฟน"

"ดีจัง" หกพูด "อย่างน้อยข้อตกลงของเราก็ได้ผลสำหรับคุณ"

"สำหรับคุณด้วยไม่ใช่เหรอ?" เก้าถาม "แม่คุณมีความสุข"

"ใช่..." หกพยักหน้า "แม่มีความสุข"

"งั้นเราก็ชนะทั้งคู่" เก้ายิ้ม

"ชนะทั้งคู่" หกยิ้มตอบ

หลังอาหารเสร็จ เก้าลุกขึ้น "ผมขอตัวกลับห้องแล้วนะ อยากอาบน้ำและพักผ่อน"

"ได้ครับ" หกพูด "พักผ่อนให้เต็มที่"

"ขอบคุณสำหรับข้าวผัด" เก้าพูดก่อนออกจากห้อง

เมื่อเหลือหกคนเดียว เขารู้สึกโล่งอกที่ได้พูดคุยกับเก้าอย่างเปิดเผย แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกกังวลกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง

วันที่ 30 กันยายน... อีกเพียงสองสัปดาห์

แล้วพวกเขาจะตัดสินใจยังไง?

---

ในห้อง 610 เก้านั่งอยู่ที่เตียง เขารู้สึกผ่อนคลายกว่าที่เคยเป็นมาตั้งแต่กลับจากหัวหิน

การพูดคุยกับหกเมื่อครู่นี้ช่วยให้เขาคลายความกังวล เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียวในความรู้สึกสับสนนี้

เขาเปิดโทรศัพท์และดูรูปจากทริปหัวหินอีกครั้ง ในรูปนั้นทั้งคู่ดูมีความสุขจริงๆ

"อีกสองสัปดาห์" เขาพูดกับตัวเอง "แล้วเราจะรู้คำตอบ"

แต่ในใจลึกๆ เขารู้คำตอบอยู่แล้ว—เขารู้สึกมากกว่าเพื่อนกับหก

คำถามจริงๆ คือ... หกรู้สึกเหมือนกันไหม?

และถ้าใช่... พวกเขาจะทำอย่างไรกับความรู้สึกนั้น?

---

จบตอนที่ 9