ตอนที่ 15: บ้านหลังใหม่ของหัวใจ
2084 Words
เช้าวันเสาร์ของวันหยุดยาว แสงแดดยามเช้าส่องส่องห้อง 609 ปลุกหกให้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกตื่นเต้น วันนี้เขาและเก้าจะเดินทางไปบ้านแม่ของเขาที่จังหวัดนครนายก เป็นการเยี่ยมเยียนครั้งแรกในฐานะคู่รักอย่างเป็นทางการ
ติ๊ด
เก้า: ตื่นแล้วหรือยัง? ผมตื่นตั้งแต่หกโมงด้วยความตื่นเต้น!
หก: ตื่นแล้วครับ คุณเตรียมของเสร็จหรือยัง?
เก้า: เสร็จแล้ว! แล้วคุณล่ะ?
หก: อีกนิด เดี๋ยวเจอกันที่ล็อบบี้ตอนเก้าโมงนะ
เก้า: ตกลง ใจผมเต้นแรงเหมือนจะไปแสดงครั้งแรกเลย!
หกยิ้มขณะอ่านข้อความ เขารู้สึกตื่นเต้นไม่ต่างกัน การพาเก้ากลับบ้านในฐานะแฟนเป็นก้าวสำคัญในความสัมพันธ์ของพวกเขา
เมื่อทั้งคู่พบกันที่ล็อบบี้ เก้ามีกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆ และถุงกระดาษสวยๆ สองใบ
“นี่คืออะไร?” หกชี้ไปที่ถุง
“ของฝากสำหรับแม่คุณ” เก้าตอบ “ผมทำคุกกี้และซื้อผลไม้มา”
“คุณเตรียมตัวดีจัง” หกชม
“ครั้งแรกต้องทำให้ดีที่สุด” เก้ายิ้ม
การเดินทางจากกรุงเทพฯ ไปนครนายกใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง ในรถ ทั้งคู่ฟังเพลงและพูดคุยกันอย่างสบายใจ
“แม่คุณชอบอะไรเป็นพิเศษไหม?” เก้าถาม “ผมไม่อยากทำอะไรผิดพลาด”
“แม่เป็นคนง่ายๆ” หกตอบ “แค่คุณเป็นตัวของตัวเองก็พอ”
“แต่ผมอยากทำให้แม่ประทับใจ”
“คุณทำให้แม่ประทับใจตั้งแต่แรกพบแล้ว” หกยืนยัน “แค่ยังคงเป็นแบบนั้นก็พอ”
เก้าพยักหน้าแต่ยังดูกังวลเล็กน้อย
“คุณกังวลจริงๆ นะ” หกสังเกต
“ใช่” เก้ายอมรับ “เพราะนี่ไม่เหมือนการพบกันที่คอนโดที่เราสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ นี่คือบ้านของคุณ ครอบครัวของคุณ...”
“และตอนนี้ก็เป็นบ้านและครอบครัวของคุณด้วย” หกพูด “คุณไม่ใช่แขกอีกต่อไป”
คำพูดนั้นทำให้เก้ารู้สึกอบอุ่นใจ “ขอบคุณ”
เมื่อรถเข้าใกล้บ้าน หกชี้ให้เก้าเห็น “บ้านหลังนั้นสีฟ้าครับ”
“สวยจัง” เก้าพูด “มีสวนด้วย”
“แม่ชอบปลูกผักสวนครัว” หกอธิบาย “คุณจะได้เห็นตอนนี้”
รถจอดหน้าบ้าน แม่ของหกออกมาต้อนรับทันทีที่ได้ยินเสียงรถ
“มาแล้ว!” เธอพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง
“แม่” หกก้าวลงจากรถและกอดแม่
“เก้า!” แม่หันไปหาเก้าที่กำลังก้าวลงจากรถ “เดินทางเป็นไงบ้าง?”
“ดีมากครับคุณแม่” เก้าตอบ “อากาศข้างนอกดีมาก”
“เข้าไปในบ้านกันเถอะ แม่ทำน้ำตะไคร้ไว้”
ภายในบ้านมีบรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเอง เฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าๆ ดูสะอาดและได้รับการดูแลดี มีรูปครอบครัววางอยู่หลายจุด รวมถึงรูปหกตอนเด็กด้วย
“บ้านคุณน่าอยู่จัง” เก้าชม
“ขอบคุณลูก” แม่พูด “หกบอกว่าเก้าทำอาหารเป็น แม่เลยชวนมาทำอาหารด้วยกัน”
“ได้ครับ” เก้ายิ้ม “ผมยินดีช่วย”
“ดีมาก ไว้เดี๋ยวแม่จะสอนทำแกงเขียวหวานไก่ สูตรพิเศษของแม่”
หกมองทั้งสองพูดคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ และรู้สึกโล่งใจที่ทุกอย่างดูราบรื่น
วันนั้นผ่านไปด้วยกิจกรรมเรียบง่าย แต่มีความหมาย แม่สอนเก้าทำอาหารในขณะที่หกช่วยจัดโต๊ะอาหาร จากนั้นทั้งสามก็ทานอาหารเที่ยงร่วมกัน
“อร่อยมากครับ” เก้าชมหลังจากทานแกงเขียวหวานไก่คำแรก “เผ็ดพอดี หอมเครื่องแกง”
“แม่ใส่ใบมะกรูดสดด้วย” แม่อธิบาย “ทำให้หอมกว่า”
“ผมจะจดสูตรไว้” เก้าพูดอย่างจริงจัง
หลังอาหารเที่ยง แม่ชวนทั้งคู่ไปเดินเล่นในสวนหลังบ้าน
“นี่คือมะนาวที่แม่ปลูก” แม่ชี้ให้ดู “เวลาหกกลับมา แม่มักจะให้เอากลับไปเยอะๆ”
“ครั้งนี้ผมช่วยแบ่งบ้าง” เก้าเสนอ
“ดีเลย” แม่ยิ้ม “เก้ารู้จักปลูกผักไหม?”
“ไม่ค่อยรู้จักครับ” เก้ายอมรับ “แต่สนใจอยากเรียน”
“เดี๋ยวแม่สอน” แม่พูดพลางชี้ไปที่แปลงผักต่างๆ “นี่คือผักชี โหระพา กะเพรา...”
หกเดินตามทั้งสองด้วยความสุข เขาไม่เคยเห็นแม่สอนใครทำสวนอย่างนี้มาก่อน นอกเหนือจากตัวเอง
บ่ายวันนั้น ทั้งสามนั่งจิบชาที่ระเบียงหลังบ้าน
“เก้า” แม่พูดขึ้น “แม่มีอัลบั้มรูปเก่าๆ ของหก อยากดูไหม?”
“อยากดูมากครับ!” เก้าตอบอย่างตื่นเต้น
แม่นำอัลบั้มรูปเล่มหนามา หกรู้สึกละอายใจแต่ก็อดยิ้มไม่ได้
“นี่คือหกตอนห้าขวบ” แม่เปิดหน้าแรก “ชอบเล่นทรายมาก”
รูปเด็กชายตัวเล็กๆ กำลังยิ้มกว้างขณะเล่นทราย
“น่ารักมาก!” เก้าชม “แล้วรูปนี้ล่ะ?”
“นั่นตอนเขาเรียนประถม” แม่เล่า “เป็นตัวละครต้นไม้ในละครโรงเรียน”
หกในรูปสวมชุดต้นไม้สีเขียว ดูอึดอัดแต่ก็ยิ้มได้
“คุณดูเหมือนไม่อยากอยู่ตรงนั้นเลย” เก้าหัวเราะ
“ถูกต้อง” หกยอมรับ “ผมไม่ชอบแสดง”
“แต่ตอนนี้คุณมีแฟนเป็นนักแสดง” เก้าพูดพลางยิ้ม
“ชีวิตมันแปลกดี” หกพูด
แม่เปิดหน้าต่อไป “และนี่คือหกตอนจบมหา’ลัย”
ในรูป หกในชุดครุยกำลังยิ้มอยู่กับพ่อและแม่
“พ่อผม...” หกพูดขึ้น
“ใช่” แม่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พ่อเขาภูมิใจในตัวหกมาก”
เก้ามองรูปแล้วมองหก “คุณดูเหมือนพ่อคุณนะ”
“คนอื่นก็พูดแบบนั้น” หกพยักหน้า
แม่ปิดอัลบั้ม “แม่ดีใจที่หกมีเก้าดูแล ตอนพ่อจากไป แม่กังวลว่าหกจะอยู่คนเดียว”
“แต่ตอนนี้ผมไม่โดดเดี่ยวแล้ว” หกพูดพลางจับมือเก้า
“ใช่” เก้ายืนยัน “ผมจะดูแลเขาครับ”
แม่ยิ้มด้วยความอิ่มใจ “แม่เห็นแล้ว”
ค่ำวันนั้น ทั้งสามทานอาหารเย็นด้วยกันอีกครั้ง คราวนี้เก้าเป็นคนช่วยทำอาหารบางส่วน
“เก้าทำได้ดีนะ” แม่ชม “ครั้งหน้าอยากกินอะไรบอกแม่ได้เลย”
“ขอบคุณครับ” เก้ายิ้ม “ผมชอบทำอาหารกับคุณแม่”
หลังอาหารเย็น แม่บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับหกเป็นการส่วนตัว
“เก้าขอโทษนะ ลูกไปเดินเล่นที่สวนได้ไหม? แม่มีเรื่องจะคุยกับหกสักครู่นึง”
“ได้ครับ” เก้าพยักหน้าและเดินออกไปที่สวน
เมื่อเหลือแม่กับหกเพียงสองคน แม่พูดขึ้น
“ลูก... แม่ขอโทษอีกครั้ง”
“ทำไมครับแม่?”
“สำหรับทุกอย่าง” แม่ตอบ “สำหรับการกดดันลูกเรื่องแต่งงาน สำหรับการทำให้ลูกรู้สึกว่าแม่ไม่เข้าใจ”
“ไม่เป็นไรครับแม่” หกพูด “และผมเองก็ขอโทษที่โกหกแม่”
“แต่แม่เข้าใจแล้ว” แม่พูด “และแม่เห็นว่าการมีเก้าช่วยให้ลูกเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น”
“ใช่” หกพยักหน้า “เก้าทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ต้องพยายามเป็นคนอื่น”
“และแม่เห็นว่าเขารักลูกจริงๆ” แม่พูด “แค่สังเกตจากวิธีที่เขามองลูก”
หกยิ้ม “ผมก็รักเขาเช่นกัน”
“ดี” แม่พยักหน้า “แล้วแม่มีของให้”
เธอลุกขึ้นและไปหยิบกล่องเล็กๆ มา “นี่คือแหวนของคุณพ่อ แม่อยากให้ลูกเก็บไว้”
หกรับกล่องมาและเปิดออก ข้างในเป็นแหวนแต่งงานสีทอง
“แต่แม่...”
“พ่อเขาอยากให้ลูกมีเมื่อเจอคนที่ใช่” แม่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “และแม่คิดว่าเก้าคือคนนั้น”
น้ำตาเริ่มไหลลงแกมหก “ขอบคุณแม่”
“ไม่ต้องขอบใคร” แม่พูด “แค่ดูแลกันและกันดีๆ”
จากนั้นแม่ก็เรียกเก้าเข้ามา
“เก้า” แม่พูด “แม่มีของจะให้คุณด้วย”
“ให้ผมเหรอครับ?” เก้าตกใจ
“ใช่” แม่ยื่นผ้าเช็ดหน้าที่ปักลวดลายสวยงามให้ “แม่ปักเอง เป็นผ้าเช็ดหน้าที่ใช้ในครอบครัวเรา”
เก้ารับผ้าเช็ดหน้ามาด้วยความประทับใจ “ขอบคุณมากครับ... ผมจะเก็บไว้ดีๆ”
“และแม่อยากบอกคุณว่า...” แม่พูดต่อ “ไม่ว่าในอนาคตจะเป็นยังไง บ้านนี้คือบ้านของคุณด้วย”
น้ำตาไหลลงแก้มเก้า “ขอบคุณครับ... ขอบคุณจริงๆ”
“ไม่ต้องขอบ” แม่พูด “แค่ทำให้หกมีความสุข”
“ผมสัญญาครับ” เก้าตอบด้วยความมั่นใจ
คืนนั้น ทั้งคู่พักที่บ้านแม่ หกนอนห้องเดิมของเขา ส่วนเก้านอนในห้องรับแขกที่แม่จัดเตรียมไว้เป็นพิเศษ
ก่อนนอน เก้าส่งข้อความให้หก:
เก้า: วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตผมเลย
หก: สำหรับผมก็เหมือนกัน
เก้า: แม่คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวจริงๆ
หก: เพราะคุณคือส่วนหนึ่งของครอบครัวเราจริงๆ
เก้า: รักคุณนะ
หก: รักคุณเช่นกัน
หกวางโทรศัพท์และมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาคิดถึงพ่อและรู้สึกว่าวันนี้พ่อคงภูมิใจที่เห็นเขาเจอคนที่ใช่
และเขารู้สึกขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง—แม้กระทั่งสำหรับข้อตกลงแกล้งเป็นแฟนที่พาเขามาพบกับเก้า
เพราะบางครั้งเส้นทางที่คดเคี้ยวก็นำเราไปพบสิ่งที่เราต้องการจริงๆ
และสำหรับเขา สิ่งนั้นคือเก้า
---
เช้าวันถัดมา ทั้งคู่ช่วยแม่ทำอาหารเช้าและจัดสวนเล็กน้อยก่อนจะเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ
“ไว้มาเยี่ยมอีกนะ” แม่บอกขณะส่งทั้งคู่ที่รถ
“แน่นอนครับ” เก้าตอบ “ผมชอบมาที่นี่”
“แล้วคราวหน้าอย่าลืมเอามะนาวกลับไปด้วย” แม่ยิ้ม
“ครับ” หกพยักหน้า
“ดูแลกันและกันดีๆ นะ” แม่พูด “และถ้ามีปัญหา จำไว้ว่ามีแม่อยู่ตรงนี้”
“ขอบคุณแม่” ทั้งคูพูดพร้อมกัน
การเดินทางกลับกรุงเทพฯ ผ่านไปด้วยความเงียบสบายๆ ทั้งคู่ต่างครุ่นคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
“รู้สึกอย่างไรกับการมาเยี่ยมบ้านผม?” หกถาม
“รู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน” เก้าตอบ “แม่คุณทำให้ผมรู้สึกเป็นที่ต้อนรับจริงๆ”
“แม่ชอบคุณ” หกยืนยัน “และผมก็ดีใจที่คุณกับแม่เข้ากันได้”
“ผมก็ดีใจ” เก้าพูด “และขอบคุณที่พาผมไป”
“ไม่ต้องขอบคุณ” หกพูด “เพราะนี่คือบ้านของคุณด้วย”
คำพูดนั้นทำให้เก้ารู้สึกอบอุ่นใจตลอดการเดินทางกลับ
เมื่อกลับถึงคอนโด ทั้งคู่รู้สึกเหมือนกลับบ้านหลังหนึ่งไปบ้านอีกหลังหนึ่ง
“รู้สึกดีที่ได้กลับมาที่นี่ด้วยกัน” เก้าพูดขณะเดินเข้าโถงลิฟต์
“ใช่” หกพยักหน้า “ที่นี่คือบ้านของเรา”
“บ้านของเรา” เก้าทวนด้วยรอยยิ้ม “ชอบคำนั้นจัง”
ที่หน้าห้องทั้งคู่ หกหยิบกุญแจออกมาแต่แล้วก็หยุด
“คุณอยาก... มาทานข้าวเย็นที่ห้องผมไหม?” เขาถาม
“ได้ครับ” เก้าตอบ “แต่เดี๋ยวผมไปเอาเสื้อผ้าเปลี่ยนก่อน”
“ไม่...” หกพูด “ผมหมายความว่า... คุณอยากย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันไหม?”
เก้าตกใจ “อะไรนะ?”
“ผมคิดมาตลอดการเดินทางกลับ” หกอธิบาย “เรามีความสุขเมื่ออยู่ด้วยกัน และเราก็ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว...”
“แต่เราก็มีห้องแยก” เก้าพูด
“ใช่ แต่ทำไมเราต้องมีห้องแยก?” หกถาม “ถ้าเราตั้งใจจะใช้ชีวิตต่อไปด้วยกัน”
เก้าคิดครู่ “คุณแน่ใจเหรอ? มันเร็วไปไหม?”
“หลังจากทุกสิ่งที่เราเผชิญมาด้วยกัน?” หกถามกลับ “ผมคิดว่ามันเป็นขั้นตอนต่อไปที่สมเหตุสมผล”
เก้ายิ้ม “ถ้าอย่างนั้น... ได้ครับ”
“จริงเหรอ?”
“จริง” เก้ายืนยัน “ผมอยากตื่นนอนทุกเช้าและได้เห็นคุณ”
“ผมก็เหมือนกัน” หกพูด
ทั้งคู่กอดกันที่โถงทางเดิน
“แล้วเราควรอยู่ห้องไหน?” เก้าถาม
“ห้องไหนก็ได้” หกตอบ “แต่ห้องผมใหญ่กว่าเล็กน้อย”
“แล้วห้องผมล่ะ?”
“เราใช้เป็นห้องทำงานหรือห้องเก็บของ” หกเสนอ “หรือเราอาจจะรวมห้องทั้งสองเข้าด้วยกัน”
“ไอเดียดี!” เก้าตื่นเต้น “เราสามารถทำประตูเชื่อมระหว่างห้องได้”
“ใช่” หกพยักหน้า “เหมือนในโรงแรมหรู”
ทั้งคู่หัวเราะด้วยกัน
“รู้ไหม” เก้าพูด “สามเดือนก่อน เราเป็นเพื่อนบ้านที่ไม่รู้จักกัน”
“และตอนนี้เรากำลังจะรวมห้องเข้าด้วยกัน” หกพูด “ชีวิตเปลี่ยนแปลงได้เร็วจริงๆ”
“แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี” เก้ายืนยัน
“ดีที่สุด” หกพูดพลางเปิดประตูห้อง 609
ภายในห้องที่เคยว่างเปล่าและเงียบเหงา ตอนนี้เต็มไปด้วยความทรงจำของทั้งคู่—รูปถ่าย หนังสือ ของใช้ร่วมกัน
“นี่คือบ้านของเรา” หกพูด
“ใช่” เก้าพยักหน้า “บ้านหลังใหม่ของหัวใจเรา”
และทั้งคู่ก็รู้ว่า ไม่ว่าจะไปที่ไหน ตราบใดที่พวกเขามีกันและกัน ที่นั่นก็จะเป็นบ้าน
- Writer
