ตอนที่ 19: เสียงเพลงจากห้องข้างๆ (อีกครั้ง)
1700 Words
หกเดือนผ่านไปนับจากวันที่ทั้งคู่เปิดเผยความจริงกับสาธารณชน ชีวิตของหกและเก้าเข้าสู่จังหวะที่สงบแต่มีความหมาย ห้อง 609 และ 610 ถูกเชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์ด้วยประตูบานสวยที่ทั้งคู่ออกแบบร่วมกัน—บานหนึ่งเป็นไม้สีธรรมชาติ อีกบานเป็นกระจกใส สื่อถึงความแตกต่างแต่เสริมกันของพวกเขา
เช้าวันอาทิตย์หนึ่ง แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอนที่เคยเป็นห้อง 609 ตอนนี้คือพื้นที่หลักของบ้าน หกตื่นขึ้นมาก่อนตามปกติ และเหลือบมองเก้าที่กำลังนอนหลับอย่างสงบอยู่ข้างๆ
เขาลุกขึ้นอย่างเบาๆ ไม่ต้องการปลุกเก้าที่เพิ่งถ่ายทำงานดึกเมื่อคืน แต่วันนี้พิเศษ—เป็นวันครบรอบหกเดือนของการคบกันจริงๆ หลังจากที่ข้อตกลงแกล้งเป็นแฟนสิ้นสุดลง
ในครัว หกเริ่มเตรียมอาหารเช้าแบบพิเศษ—แพนเค้กรูปหัวใจตามที่เก้าชอบ และกาแฟหอมกรุ่น เขาจัดดอกกุหลาบสีชมพูหนึ่งดอกในแจกันเล็กๆ บนโต๊ะ
ขณะที่กำลังทาแยมบนแพนเค้ก เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ จากด้านหลัง
"เช้าดี" เสียงเก้าดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังมีไอแห่งการนอนหลับ
หกหันกลับและยิ้ม "เช้าดี วันนี้ตื่นเร็วจัง"
"เพราะได้กลิ่นกาแฟ" เก้ายืดตัว "และเพราะวันนี้พิเศษ"
"คุณจำได้"
"จำเสมอ" เก้าเดินเข้ามาโอบกอดหกจากด้านหลัง "ครบรอบหกเดือน"
"ใช่" หกพยักหน้า "เวลาผ่านไปเร็วมาก"
"แต่ทุกวินาทีมีความหมาย" เก้าพูดพลางจูบแก้มหกเบาๆ
อาหารเช้าวันนั้นเต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ ทั้งคู่พูดคุยถึงความทรงจำในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา
"จำตอนที่เราต้องไปรายการทอล์คโชว์ครั้งแรกไหม?" เก้าถาม "คุณมือสั่นมากจนฉันต้องจับไว้"
"ผมประหม่าจริงๆ" หกยอมรับ "แต่คุณอยู่ข้างๆ ผมเลยผ่านไปได้"
"และตอนที่บทความเกี่ยวกับงานสถาปัตยกรรมของคุณออก" เก้าพูดต่อ "คุณดูภูมิใจมาก"
"เพราะเป็นครั้งแรกที่คนรู้จักผมจากงาน ไม่ใช่จากความสัมพันธ์กับคุณ"
"แต่ตอนนี้คนรู้จักเราทั้งคู่จากหลายด้าน" เก้าพูด "และนั่นคือสิ่งที่ดี"
หลังอาหารเช้า ทั้งคู่ตัดสินใจไปเที่ยวนอกเมืองเล็กๆ เพื่อฉลอง
"ไปไหนดี?" หกถาม
"หัวหินอีกครั้งไหม?" เก้าเสนอ "สถานที่ที่เราสารภาพรักกันครั้งแรก"
"ดีครับ" หกพยักหน้า "เรายังไม่เคยกลับไปที่นั่นตั้งแต่ตอนนั้น"
การเดินทางไปหัวหินวันนั้นแตกต่างจากครั้งแรก คราวนี้ไม่มีแผน ไม่มีไอเทเนอารี ไม่มีข้อกังวลเรื่องการแกล้งทำ มีเพียงความสบายใจที่จะใช้เวลาร่วมกัน
ในรถ ทั้งคู่ฟังเพลงที่เคยฟังในทริปแรก
"เพลงนี้..." หกพูดขึ้น "เป็นเพลงที่คุณเปิดตอนเราขับไปหัวหินครั้งแรก"
"ใช่" เก้ายิ้ม "ผมทำเพลย์ลิสต์ใหม่สำหรับวันนี้ด้วย แต่มีเพลงเก่าบางเพลงรวมอยู่ด้วย"
"ทำไม?"
"เพื่อให้เราจำได้ว่าเราเริ่มต้นมายังไง" เก้าตอบ "และรู้สึกขอบคุณที่เรามาถึงจุดนี้ได้"
เมื่อถึงหัวหิน ทั้งคู่ไม่ได้ไปรีสอร์ทเดิม แต่เลือกที่พักใหม่เล็กๆ ที่เงียบสงบกว่า
"วิวสวยนะ" เก้าพูดขณะยืนที่ระเบียงห้องพัก "แต่คราวนี้ผมไม่ต้องแกล้งชม"
"และคราวนี้ผมไม่ต้องกังวลว่าจะต้องถ่ายรูปให้พอสำหรับเป็นหลักฐาน" หกเสริม
"ใช่" เก้าหัวเราะ "เราสามารถเป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่"
ทั้งคู่ใช้เวลาช่วงบ่ายเดินเล่นบนชายหาด มือจับมือกันอย่างเป็นธรรมชาติ
"รู้สึกแตกต่างจากครั้งแรกไหม?" หกถาม
"แตกต่างมาก" เก้าตอบ "คราวแรกเราต้องคิดตลอดว่าจะทำตัวให้ดูเป็นคู่รักยังไง ตอนนี้เราแค่เป็น"
"ใช่" หกพยักหน้า "และรู้สึกสบายใจมากกว่า"
"เพราะเราไม่ต้องแกล้ง" เก้าพูด "เราแค่รักกัน"
ค่ำวันนั้น ทั้งคู่ทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารทะเลเดิมที่เคยไปในทริปแรก
"โต๊ะเดิมเลย" เก้าสังเกตขณะที่นั่งลง
"คุณจองไว้เหรอ?"
"ใช่" เก้ายิ้ม "เพื่อความสมบูรณ์แบบ"
"คุณวางแผนไว้ทุกอย่างเลย"
"แค่บางส่วน" เก้าพูด "เพราะผมอยากให้วันนี้พิเศษ"
ระหว่างทานอาหาร ทั้งคู่พูดคุยถึงอนาคต
"คุณคิดว่าอีกหกเดือนข้างหน้า เราจะอยู่จุดไหน?" หกถาม
"ไม่รู้" เก้าตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่รู้ว่ายังไงเราก็จะอยู่ด้วยกัน"
"มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"มั่นใจที่สุดในชีวิต" เก้ายืนยัน "เพราะเราได้ผ่านเรื่องยากมาด้วยกันแล้ว"
หลังอาหาร ทั้งคู่เดินกลับที่พักริมชายหาดอีกครั้ง แต่คราวนี้พวกเขาไม่ได้พูดถึงความสับสนหรือความกลัว—พวกเขาพูดถึงความหวังและความฝัน
"ถ้าวันหนึ่งผมได้แสดงละครเวทีใหญ่ๆ" เก้าพูด "คุณจะมาดูไหม?"
"ทุกครั้ง" หกตอบแน่นอน "และถ้าวันหนึ่งผมได้ออกแบบอาคารสำคัญๆ คุณจะมาดูไหม?"
"ทุกครั้งเช่นกัน" เก้ายืนยัน "เราสนับสนุนซึ่งกันและกัน"
"เหมือนที่เราทำมาตลอด" หกพูด
"ใช่" เก้าพยักหน้า "ตลอดไป"
เมื่อกลับถึงที่พัก ทั้งคู่นั่งอยู่ที่ระเบียงอีกครั้ง ฟังเสียงคลื่นในความมืด
"คุณหก..." เก้าเริ่มพูด
"ครับ?"
"ผมมีของจะให้คุณ" เก้าลุกขึ้นและเข้าไปในห้อง กลับมาพร้อมกับกล่องเล็กๆ
"นี่อะไร?" หกถาม
"เปิดดูสิ"
หกเปิดกล่องและพบนาฬิกาข้อมือสวยๆ เรือนหนึ่ง
"นาฬิกา?"
"ไม่ใช่แค่นาฬิกา" เก้าอธิบาย "มันมีที่มา"
"อะไร?"
"ตัวเรือนทำจากไม้ที่เหลือจากประตูที่เราเชื่อมระหว่างห้อง" เก้าบอก "และหน้าปัดทำจากกระจกชิ้นเดียวกันกับประตูบานกระจก"
หกมองนาฬิกาด้วยความประทับใจ "คุณทำเอง?"
"ออกแบบเองแล้วให้ช่างทำ" เก้าตอบ "มันเป็นสัญลักษณ์ของบ้านเรา—ไม้และกระจก ที่แตกต่างแต่เสริมกัน"
"ขอบคุณมาก" หกพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "มันสวยและมีความหมายมาก"
"และมีข้อความด้านหลังด้วย" เก้าพูด
หกพลิกนาฬิกาดูและพบข้อความที่สลักไว้: "จากห้อง 609 ถึงห้อง 610... และต่อไป"
น้ำตาเริ่มไหลลงแกมหก "คุณ..."
"และผมมีของให้คุณเหมือนกัน" หกพูดพลางลุกขึ้น เขาเข้าไปในห้องและกลับมาพร้อมกับกรอบรูป
"รูปนี้..."
เป็นรูปทั้งคู่ที่หัวหินครั้งแรก แต่มีข้อความเขียนไว้ที่ด้านล่าง: "จุดเริ่มต้นของความจริง"
"ผมทำใหม่" หกอธิบาย "เพิ่มข้อความเพื่อให้เราจำได้ว่านี่คือจุดที่เราเริ่มต้นความจริง"
เก้ารับกรอบรูปมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย "ขอบคุณ... มันสวยมาก"
"เพราะมันคือเรา" หกพูด "และนี่คือของขวัญอีกชิ้น"
เขายื่นซองจดหมายให้เก้า
ภายในซองคือภาพร่างสถาปัตยกรรมของบ้านหลังหนึ่ง
"นี่คือ..."
"บ้านในฝันของเรา" หกอธิบาย "ผมออกแบบไว้ ผสมระหว่างสิ่งที่เราทั้งคู่ชอบ—มีพื้นที่ทำงานสำหรับคุณ พื้นที่ออกแบบสำหรับผม สวนที่แม่คุณสอนทำ และห้องสำหรับครอบครัวในอนาคต"
เก้ามองภาพร่างด้วยดวงตาที่เป็นประกาย "มัน... สมบูรณ์แบบ"
"เหมือนเรา" หกพูด
"ไม่ เราไม่สมบูรณ์แบบ" เก้าแก้ไข "แต่เราสมบูรณ์เพราะเรามีกันและกัน"
"ใช่" หกพยักหน้า "นั่นแหละที่ผมหมายถึง"
ทั้งคู่กอดกันที่ระเบียง ฟังเสียงคลื่นและเสียงหัวใจของกันและกัน
"รู้ไหม" เก้าพูดเบาๆ "เมื่อหกเดือนก่อน ตอนที่เราตัดสินใจคบกันจริงๆ ผมกลัวมาก"
"กลัวอะไร?"
"กลัวว่าเราจะทำไม่ได้ กลัวว่าความรู้สึกจะเปลี่ยน กลัวว่าปัญหาจะทำลายเรา"
"แล้วตอนนี้ล่ะ?"
"ตอนนี้ผมรู้ว่าไม่มีอะไรทำลายเราได้" เก้ายืนยัน "เพราะเราแข็งแกร่งกว่าที่คิด"
"เพราะเราร่วมมือกัน" หกพูด "ปัญหาไม่ได้หายไป แต่เรามีวิธีจัดการที่ดีขึ้น"
"ใช่" เก้าพยักหน้า "และเราจะจัดการทุกอย่างที่มาข้างหน้าแบบนั้น"
ทั้งคู่นอนหลับในคืนนั้นด้วยความรู้สึกอิ่มเอมและขอบคุณ
---
เช้าวันถัดมา ก่อนเดินทางกลับกรุงเทพฯ ทั้งคู่ไปเยือนพระราชวังสนามจันทร์อีกครั้ง
"จำได้ไหมที่นี่?" เก้าถามขณะเดินชมสวน
"จำได้" หกตอบ "ที่นี่คือที่ที่คุณถามว่าถ้าเราคบกันจริงๆ จะเป็นยังไง"
"และคุณตอบว่าคงเหมือนเพื่อนดีๆ" เก้ายิ้ม "แต่ตอนนี้เราเป็นมากกว่าเพื่อน"
"มากกว่ามาก" หกพูดพลางจับมือเก้า
"และผมขอบคุณทุกวินาที" เก้าพูด "แม้แต่ส่วนที่ยาก"
"เพราะมันทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น" หกเสริม
"ใช่" เก้าพยักหน้า "และทำให้เรารู้ว่าอะไรสำคัญจริงๆ"
การเดินทางกลับกรุงเทพฯ ผ่านไปด้วยความเงียบสงบ ทั้งคู่รู้สึกเหมือนได้เติมพลังงานและพร้อมสำหรับอนาคต
เมื่อกลับถึงคอนโด หกหยุดที่หน้าห้อง
"อะไร?" เก้าถาม
"เสียงเพลง" หกพูด "จากห้องเรา"
และจริงๆ เสียงเพลงเบาๆ ดังมาจากห้องของพวกเขา—เพลง 'แสงสุดท้าย' ของวงฟ้าสาง
"เปิดไว้ก่อนออก" เก้าอธิบาย "เพื่อให้กลับมาบ้านแล้วได้ยินเสียงนี้"
"เหมือนวันแรกๆ ที่เราเริ่มรู้จักกัน" หกพูด "คุณเปิดเพลงนี้จากห้องข้างๆ ตลอด"
"และตอนนี้มันมาจากบ้านของเรา" เก้าพูด "เพราะนี่คือบ้านของเรา"
ทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้านที่เต็มไปด้วยความรักและความทรงจำ
บนโต๊ะกลางห้อง มีจดหมายจากแม่ของหก:
ลูกชายทั้งสอง,
แม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันครบรอบหกเดือนของสองคน
แม่ทำขนมไว้ในตู้เย็นให้แล้ว
ดูแลกันและกันดีๆ นะ
รักเสมอ,
แม่
ทั้งคู่ยิ้มและกอดกัน
ชีวิตอาจไม่สมบูรณ์แบบ
เส้นทางอาจคดเคี้ยว
แต่เมื่อมีรักที่จริงใจและความเข้าใจ
ทุกสิ่งก็จะสวยงามในแบบของมันเอง
และสำหรับหกกับเก้า
นี่คือจุดเริ่มต้นของบทใหม่
บทที่พวกเขาจะสร้างร่วมกัน
ด้วยความจริงใจและความรักตลอดไป
- Writer
