ตอนที่ 13: ความจริงที่ไม่ง่าย
2113 Words
เช้าวันเสาร์ หกตื่นขึ้นมาพร้อมกับความกังวลที่หนักอึ้งในอก วันนี้คือวันที่เขาต้องเผชิญหน้าแม่กับความจริง
ติ๊ด
เก้า: เช้าดีครับ ฝันดีไหม?
หก: ดีครับ ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนเมื่อคืน
เก้า: เป็นเรื่องปกติของแฟนไงครับ แล้วเราเตรียมตัวยังไงดีสำหรับเย็นนี้?
หก: คุณว่าเราควรบอกแม่ตั้งแต่เริ่มมื้อเย็น หรือรอให้ทานข้าวเสร็จก่อน?
เก้า: ผมว่าบอกตั้งแต่เริ่มดีกว่า จะได้ไม่ต้องกังวลตลอดมื้อ
หก: ตกลง แล้วเราควรพูดยังไง?
เก้า: ตรงไปตรงมาดีที่สุด เราเตรียมใจแล้วก็ทำเต็มที่
หกวางโทรศัพท์ลงและลุกจากเตียง วันนี้เขาเลือกเสื้อสีเทาเข้มกับกางเกงดำ ดูจริงจังแต่ก็ไม่เคร่งเครียดเกินไป
เขาจำได้ว่าแม่จะมาถึงเวลาหกโมงเย็น แม่บอกว่าจะทำอาหารมาฝากอีกครั้ง
ตลอดวัน หกใช้เวลาทำงานบ้านเพื่อเบี่ยงเบนความกังวล แต่ความคิดเกี่ยวกับค่ำคืนนี้ก็ยังวนเวียนอยู่ในหัว
บ่ายสามโมง มีเสียงเคาะประตู
เก้ายืนอยู่หน้าประตูด้วยรอยยิ้มที่ดูมั่นใจ “ผมทำขนมมา” เขาชูกล่องขนม “ช่วยให้เรามีกำลังใจ”
“ขอบคุณ” หกพูด “เข้ามาเถอะ”
ทั้งคู่นั่งลงที่โซฟา “คุณเป็นยังไงบ้าง?” เก้าถาม
“กังวล” หกยอมรับ “แต่ก็พร้อม”
“ผมกังวลเหมือนกัน” เก้าบอก “แต่ผมเชื่อว่าแม่คุณจะเข้าใจ”
“หวังอย่างนั้น”
“ไม่ว่าจะเป็นยังไง” เก้าเอามือจับมือหก “เราจะผ่านไปด้วยกัน”
การสัมผัสนั้นให้กำลังใจหกมากกว่าคำพูดใดๆ
เวลาห้าโมงเย็น ทั้งคู่เริ่มเตรียมตัวสำหรับมื้อเย็น หกจัดโต๊ะอาหาร ในขณะที่เก้าช่วยจัดดอกไม้ที่ซื้อมาใส่แจกัน
“ดูดีนะ” เก้าพูดขณะยืนมองโต๊ะที่จัดเสร็จ
“ใช่” หกพยักหน้า “หวังว่าบรรยากาศจะช่วยให้การพูดคุยราบรื่นขึ้น”
เวลาหกโมงตรง เสียงเคาะประตูดังขึ้น
หกกับเก้ามองกัน แล้วหกก็เดินไปเปิดประตู
แม่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับถุงอาหารและรอยยิ้มกว้าง “สวัสดีลูก เก้าอยู่บ้านไหม?”
“อยู่ครับ” หกตอบ “เข้ามาเถอะแม่”
แม่ก้าวเข้ามาในห้องและเห็นเก้ายืนรออยู่ “เก้า! ดูสุขภาพดีจัง”
“สวัสดีครับคุณแม่” เก้าพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่มา”
“แม่ทำน้ำพริกปลาทูมาให้” แม่พูดพลางเอาอาหารออกจากถุง “เก้าชอบใช่ไหม?”
“ชอบมากครับ” เก้าตอบ “ขอบคุณจริงๆ”
“นั่งกันเถอะ” หกเชื้อเชิญ
ทั้งสามนั่งลงที่โต๊ะอาหาร หกรู้สึกได้ว่าเก้าเกร็งเล็กน้อย
“แม่...” หกเริ่มพูด
“อะไรลูก?”
หกมองเก้าแล้วหันกลับมาหาแม่ “ก่อนที่เราจะเริ่มทานอาหาร... เก้ากับผมมีเรื่องจะบอกแม่”
แม่มองทั้งคู่ด้วยสีหน้าที่สงสัย “อะไรลูก? จะบอกว่าอะไร?”
หกหายใจลึกๆ “เรื่องนี้... ยาวนิดหน่อย และอาจทำให้แม่ตกใจ”
“บอกมาเถอะลูก” แม่พูดด้วยน้ำเสียงกังวล
“สามเดือนก่อน...” หกเริ่มเล่า “ตอนที่แม่มาหาผมที่คอนโดใหม่และกดดันให้ผมแต่งงาน ผม... โกหกแม่”
แม่เงียบฟัง
“ผมบอกแม่ว่าผมมีแฟนแล้ว โดยชี้ไปที่รูปเก้าที่บังเอิญอยู่ในพื้นหลังของรูปผม” หกพูดต่อ “แล้วผมก็ไปขอร้องเก้า เพื่อนบ้านห้องข้างๆ ให้ช่วยผมแกล้งเป็นแฟน”
แม่จ้องมองหกด้วยดวงตากว้าง
“เก้าตกลงเพราะเขากำลังต้องการปรับภาพลักษณ์ในวงการ” หกอธิบาย “เราตกลงกันว่าจะแกล้งเป็นแฟนเป็นเวลาหนึ่งเดือน เพื่อให้แม่เลิกกดดัน และให้เก้าได้ข่าวสร้างภาพลักษณ์”
ความเงียบที่ก้องดังเกิดขึ้นในห้อง
“แต่แล้ว...” หกมองเก้า “บางอย่างเกิดขึ้นระหว่างเรา เราตกหลุมรักกันจริงๆ”
แม่ยังคงเงียบ สีหน้าเปลี่ยนจากความประหลาดใจเป็นความสับสน
“ตอนนี้เราคบกันจริงๆ” หกพูดจบ “และเราอยากเริ่มต้นใหม่ด้วยความจริง”
แม่มองทั้งคู่สลับกัน “นี่... เป็นเรื่องจริงเหรอ?”
“จริงที่สุดเท่าที่ผมเคยบอกแม่มา” หกตอบ
แม่หันไปหาเก้า “แล้วคุณเก้า... ตอนแรกคุณช่วยหกเพราะต้องการข่าว?”
เก้าโน้มตัวเล็กน้อย “ใช่ครับคุณแม่ ตอนนั้นผมเป็นนักแสดงหน้าใหม่ที่ติดภาพลักษณ์เด็กดีเกินไป ผมต้องการข่าวเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเพิ่มความน่าสนใจ”
“แล้วตอนนี้?” แม่ถาม
“ตอนนี้ผมรักหกจริงๆ” เก้าตอบ “และผมเสียใจที่เราเริ่มต้นด้วยการโกหก แต่ผมก็ขอบคุณที่การโกหกนั้นพาผมมาพบกับเขา”
แม่นั่งเงียบเป็นเวลานาน หกเกือบจะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น
“แม่...” หกพูดเบาๆ “แม่โกรธผมไหม?”
แม่มองหกด้วยดวงตาที่ซับซ้อน “แม่... สับสนมากกว่าจะโกรธ”
เธอหายใจยาว “ลูกคิดว่าการโกหกแม่เป็นทางออกที่ดีที่สุดเหรอ?”
“ไม่ใช่” หกยอมรับ “มันเป็นทางออกที่แย่ที่สุด แต่ตอนนั้นผมสิ้นหวัง แม่กดดันผมตลอดเรื่องแต่งงาน และผมไม่รู้จะทำยังไง”
“และคุณเก้า” แม่หันไปหาเก้า “คุณไม่คิดว่ามันไม่ถูกต้องเหรอ?”
“คิดครับ” เก้าตอบ “แต่ตอนนั้นผมเห็นโอกาสที่จะได้ช่วยคนๆ หนึ่งและได้ประโยชน์ไปด้วย ผมผิดที่ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของคุณแม่”
แม่นิ่งคิดอีกครั้ง “แล้วตอนนี้... สองคนรักกันจริงๆ?”
“จริงครับ” ทั้งคูตอบพร้อมกัน
แม่มองทั้งคู่อย่างพินิจพิเคราะห์ “แม่สังเกตได้ว่าสองคนมีความสุขกัน แม่คิดมาตลอดว่าหกดูมีความสุขมากขึ้นตั้งแต่มีเก้า”
“ใช่” หกพยักหน้า “เก้าทำให้ผมมีความสุขจริงๆ”
“และคุณหกก็ทำให้ผมมีความสุข” เก้าเสริม
แม่ถอนหายใจ “แม่ต้องยอมรับว่า... แม่รู้สึกเจ็บที่ถูกลูกโกหก”
“ผมขอโทษ” หกพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ผมไม่ควรทำแบบนั้น”
“ผมก็ขอโทษด้วยครับ” เก้าพูด “ผมเป็นส่วนหนึ่งของการโกหกนี้”
“แต่...” แม่พูดต่อ “แม่ก็เข้าใจว่าทำไมลูกถึงทำ”
หกมองแม่ด้วยความประหลาดใจ
“แม่กดดันลูกมากเกินไป” แม่ยอมรับ “และแม่ก็เห็นว่าตั้งแต่มีเก้า ลูกดูเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น ร่าเริงมากขึ้น”
เธอมองเก้า “และเก้า... แม่เห็นว่าคุณดูแลหกดีจริงๆ ไม่ใช่แค่การแสดง”
“ผมดูแลเขาด้วยความรักจริงๆ ครับ” เก้ายืนยัน
แม่ยิ้มเล็กน้อย “แม่จำได้ว่าครั้งแรกที่เจอคุณ แม่สังเกตเห็นว่าคุณมองหกด้วยความอ่อนโยน และแม่คิดในใจว่า ‘นี่คือคนที่เหมาะกับลูกแม่จริงๆ’”
น้ำตาเริ่มไหลลงแก้มหก “แม่...”
“การโกหกเป็นเรื่องผิด” แม่พูด “แต่ความรู้สึกที่สองคนมีต่อกัน... นั่นคือความจริง”
เธอลุกขึ้นและเดินไปโอบกอดหก “ลูกขอโทษแม่ได้แล้ว และแม่ก็ขอโทษที่กดดันลูกมากเกินไป”
“ไม่เป็นไรแม่” หกพูดในอ้อมกอด
จากนั้นแม่ก็หันไปโอบกอดเก้า “และคุณ... ขอโทษแม่ได้แล้วเช่นกัน”
“ขอโทษครับคุณแม่” เก้าพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
เมื่อทุกคนนั่งลงอีกครั้ง บรรยากาศในห้องเบาลงอย่างเห็นได้ชัด
“แล้วตอนนี้สองคนจะทำยังไงต่อ?” แม่ถาม
“เราจะคบกันจริงๆ” หกตอบ “โดยไม่มีการโกหก ไม่มีการแกล้งทำ”
“และผมจะดูแลหกให้ดีที่สุดครับ” เก้าเสริม
แม่พยักหน้า “ดี แล้วเรื่องวงการของคุณเก้าล่ะ? การมีแฟนจะไม่เป็นปัญหาหรอ?”
“ผมพร้อมเผชิญกับทุกผลที่ตามมาครับ” เก้าตอบ “และถ้ามันทำให้ภาพลักษณ์ของผมเสีย... ผมก็ยอม”
“ไม่” หกพูดขึ้น “เราจะไม่ให้มันเกิดขึ้น เราจะจัดการด้วยกัน”
“ใช่” เก้าพยักหน้า “ด้วยกัน”
แม่ยิ้ม “ดูเหมือนสองคนวางแผนกันดีแล้ว”
“และเราอยากให้แม่รู้ความจริงทั้งหมด” หกพูด “เพราะเราไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์ของเราตั้งอยู่บนพื้นฐานของการโกหก”
“แม่ขอบคุณที่สองคนบอกความจริง” แม่พูด “แม้ว่ามันจะเจ็บปวดแต่ก็จำเป็น”
เธอมองทั้งคู่ “และแม่ยอมรับความสัมพันธ์ของสองคน ไม่ใช่เพราะคุณแกล้งเป็นแฟนแม่ได้ดี แต่เพราะแม่เห็นว่าสองคนรักกันจริงๆ”
น้ำตาไหลลงแก้มทั้งหกและเก้า
“ขอบคุณแม่” หกพูด
“ขอบคุณครับคุณแม่” เก้าพูดพร้อมกัน
“แล้วตอนนี้...” แม่พูดพลางลุกขึ้น “เรามาทานข้าวกันเถอะ อาหารจะเย็นแล้ว”
มื้อเย็นวันนั้นผ่านไปด้วยความอบอุ่นที่แตกต่างจากเดิม ทุกอย่างเป็นความจริง—เสียงหัวเราะเป็นจริง คำชมเป็นจริง และความรักที่แสดงออกมาก็เป็นจริง
แม่เล่าเรื่องราวของพ่อกับเธอให้ฟัง “พ่อกับแม่ก็เริ่มต้นแบบแปลกๆ เหมือนกัน พ่อตามแม่มาจากตลาดถึงบ้านเลย”
“โรแมนติกดีนะครับ” เก้าพูด
“ใช่” แม่ยิ้ม “แต่แม่ดันคิดว่าเขาเป็นคนประหลาด”
ทั้งคู่หัวเราะด้วยกัน
หลังทานของหวานเสร็จ แม่เตรียมตัวกลับ
“ดูแลกันและกันดีๆ นะ” เธอบอก “และครั้งหน้าถ้ามีปัญหา... มาปรึกษาแม่ก่อนจะโกหกแม่นะ”
“ได้ครับแม่” หกพยักหน้า
“และคุณเก้า” แม่พูด “มาเยี่ยมแม่บ่อยๆ นะ ถึงแม้ว่าจะไม่ต้องแกล้งเป็นแฟนลูกแม่แล้ว”
“ได้ครับ” เก้ายิ้ม “ผมจะมาเยี่ยมคุณแม่แน่นอน”
เมื่อแม่จากไป ทั้งคู่ยืนอยู่ที่ประตูห้องด้วยความรู้สึกโล่งอก
“ผ่านไปได้ด้วยดี” เก้าพูด
“ใช่” หกพยักหน้า “และดีกว่าที่คิด”
“เพราะแม่คุณเป็นคนดี” เก้าพูด “และเพราะเธอรักคุณมาก”
“และตอนนี้เธอก็รักคุณด้วย” หกพูด “เธอเห็นว่าคุณทำให้ผมมีความสุข”
ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องและนั่งลงบนโซฟา
“รู้สึกอย่างไร?” เก้าถาม
“โล่งใจ” หกตอบ “และ... มีความสุข”
“ผมก็เหมือนกัน” เก้าพูด “ตอนนี้เราไม่ต้องซ่อนอะไรอีกแล้ว”
“ใช่” หกพยักหน้า “เราสามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่”
เก้าโอบไหล่หก “แล้วเราจะทำอะไรต่อ?”
“เราจะใช้ชีวิตตามปกติ” หกตอบ “แต่คราวนี้ด้วยความจริง”
“ฟังดูดี” เก้าพูด “แล้วงานของผมล่ะ? เราควรบอกต่อสาธารณชนไหม?”
“เราไม่ต้องประกาศอะไร” หกเสนอ “แต่ก็ไม่ต้องปกปิด ถ้ามีคนถาม เราก็บอกความจริง”
“ตกลง” เก้าพยักหน้า “และถ้ามันมีผลต่อภาพลักษณ์ของผม...”
“เราจะจัดการด้วยกัน” หกยืนยัน “เช่นเดียวกับทุกเรื่อง”
ทั้งคู่นั่งคุยกันต่อจนดึก พูดถึงแผนการในอนาคต—อยากไปเที่ยวที่ไหนด้วยกัน อยากทำอะไรด้วยกัน
“รู้ไหม” เก้าพูดขึ้น “ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา บางครั้งผมกังวลว่าถ้าเราบอกความจริง ทุกอย่างจะพังทลาย”
“ผมก็กังวลเหมือนกัน” หกยอมรับ
“แต่ตอนนี้ดูเหมือนทุกอย่างจะดีขึ้น” เก้าพูด “แม่คุณยอมรับเรา เรามีกันและกัน...”
“และเราได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญ” หกเสริม “ว่าไม่ควรเริ่มต้นความสัมพันธ์ด้วยการโกหก”
“แต่ถ้าไม่เริ่มต้นแบบนั้น เราอาจไม่ได้เจอกัน” เก้าชี้ให้เห็น
“ใช่” หกยิ้ม “บางครั้งเส้นทางที่คดเคี้ยวก็นำเราไปพบสิ่งที่เราต้องการ”
“เหมือนในหนัง” เก้าพูด
“แต่นี่คือชีวิตจริง” หกพูด “และมันสวยงามกว่าหนังใดๆ”
เมื่อถึงเวลานอน ทั้งคู่ยืนอยู่ที่ประตูระหว่างห้อง
“ราตรีสวัสดิ์ครับ หกที่รัก” เก้าพูด
“ราตรีสวัสดิ์ครับ เก้าที่รัก” หกตอบ
คราวนี้เมื่อทั้งคู่กลับเข้าห้องตัวเอง แต่ละคนรู้สึกว่าอนาคตสดใสและมีความหวัง
หกมองไปที่กรอบรูปของเขาและเก้า แล้วยิ้ม
ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการโกหก ได้กลายเป็นความรักที่จริงใจที่สุดที่เขาเคยมี
และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
---
ในห้อง 610 เก้านั่งเขียนบันทึกในสมุดของเขา:
วันที่ 30 กันยายน (อีกครั้ง)
วันนี้เราบอกความจริงกับแม่หก มันยากและน่ากลัว แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ดีขึ้น
เราได้เรียนรู้ว่าความจริงอาจทำร้ายในตอนแรก แต่รักษาในระยะยาว
และที่สำคัญที่สุด... เรามีกันและกัน
ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เราจะเผชิญมันด้วยกัน
เขาปิดสมุดและมองออกไปที่ระเบียง แสงจากห้อง 609 ยังสว่างอยู่
เขารู้ว่าหลังจากวันนี้ ชีวิตของทั้งคู่จะเปลี่ยนไปในทางที่ดี
และเขารอคอยที่จะได้ใช้ชีวิตนั้นกับหก
- Writer
