บ้านเลขที่ 609

ตอนที่ 5: ความใกล้ชิดที่ไม่คาดคิด

อาทิตย์แรกของข้อตกลง "แกล้งเป็นแฟน" ผ่านไปอย่างราบรื่น หกกับเก้าพัฒนาวิธีการสื่อสารและปฏิสัมพันธ์ที่ดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น เก้าเริ่มส่งข้อความเช็คอินในช่วงเวลาต่างๆ ของวัน เช่น "ทานข้าวกลางวันหรือยัง?" หรือ "งานหนักไหมวันนี้?" และหกก็ตอบกลับอย่างสม่ำเสมอ แม้ว่าบางครั้งจะตอบสั้นๆ ก็ตาม

แต่เช้าวันเสาร์ เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด

หกตื่นขึ้นมาด้วยเสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาและหน้าต่างอย่างต่อเนื่อง ฟ้าร้องคำรามอยู่ห่างๆ เขาลุกจากเตียงและเดินไปที่หน้าต่าง มองดูฟ้าสีเทาเคิ้มและสายฝนที่โปรยปรายอย่างไม่หยุดหย่อน

อะแช่ม!

เสียงจามดังมาจากห้องข้างๆ ตามด้วยเสียงไอแห้งๆ

หกกังวลเล็กน้อย เก้าเป็นหวัดหรือเปล่า? เขาจำได้ว่าเมื่อวานเก้าบอกว่าจะไปถ่ายงานนอกสถานที่ อาจจะโดนฝนก็ได้

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง 610 แต่มันไม่ใช่เสียงเคาะปกติ... ดูเหมือนจะมีใครพยายามเปิดประตูแต่ทำไม่ได้

หกเปิดประตูห้องตัวเองออกมอง เห็นเก้ายืนอยู่หน้าห้อง 610 ในชุดนอนสีฟ้า ดูซึมเศร้าและหน้าแดงผิดปกติ

"คุณ... เป็นอะไรไป?" หกถาม

เก้ามองขึ้นด้วยดวงตาที่ดูพร่ามัว "ผม... ลืมกุญแจครับ"

"อะไรนะ?"

"ผมออกไปซื้อยาที่ร้านขายยาตอนเช้ามืด" เก้าอธิบายระหว่างที่ไอ "ฝนตกหนัก ผมรีบวิ่งกลับ... แล้วลืมกุญแจไว้ในห้อง"

หกมองลงไปที่มือเก้าที่ว่างเปล่า "แล้วกุญแจสำรองล่ะ?"

"ให้พี่ผู้จัดการไว้แล้ว เพราะอาทิตย์ที่แล้วผมลืมกุญแจที่สตูดิโอ" เก้าตอบด้วยน้ำเสียงแย่ๆ "พี่เขาบอกว่าอย่าให้ผมถือกุญแจสำรองอีก"

"ช่างกุญแตล่ะ?"

"โทรไปแล้ว แต่บอกว่าต้องรออย่างน้อยสองชั่วโมงเพราะฝนตกหนัก" เก้าพูดพลางจามอีกครั้ง "ขอโทษนะ..."

หกมองเก้าที่ยืนตัวสั่นในโถงทางเดินที่อากาศเย็น "เข้ามาในห้องผมก่อนเถอะ คุณเป็นหวัดแน่ๆ"

เก้าพยักหน้าและเดินตามหกเข้าไปในห้อง 609

"นั่งก่อน ผมหาผ้าห่มมาให้" หกบอก

ขณะที่หกไปหยิบผ้าห่มจากตู้เสื้อผ้า เขาได้ยินเสียงไอแห้งๆ อีกครั้งจากเก้า เมื่อหันกลับมา เขาเห็นเก้านั่งห่อตัวอยู่บนโซฟา ใบหน้าแดงและดูไม่สบายอย่างชัดเจน

"คุณมีไข้" หกพูดขณะวางมือบนหน้าผากเก้า "ร้อนมาก"

"ผมรู้สึกไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เช้า" เก้ายอมรับ "คิดว่าแค่เพลียจากการทำงาน"

หกเดินไปที่ครัว "ผมทำน้ำร้อนให้ คุณมียากินไหม?"

"ซื้อมาแล้ว" เก้าชี้ไปที่ถุงพลาสติกเล็กๆ บนพื้น "แต่ยังไม่ได้กิน"

หกทำน้ำร้อนแล้วนำยาให้เก้า "กินยาแล้วไปนอนพักเถอะ"

"ขอบคุณครับ" เก้ากินยาแล้วดื่มน้ำตาม "แต่นอนที่ไหน?"

หกมองไปรอบห้องของตัวเอง เขามีเตียงเดียว และเก้าไม่น่าจะสะดวกเดินไปไหนในสภาพนี้

"คุณนอนเตียงผมเถอะ" หกตัดสินใจ "ผมนอนโซฟาได้"

"ไม่ได้หรอกครับ" เก้าส่ายหัว "ผมเป็นคนสร้างปัญหา ผมนอนโซฟาดีกว่า"

"คุณป่วย" หกพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าที่ตั้งใจ "และโซฟาผมสั้นเกินไปสำหรับคุณ"

เก้ามองหกด้วยดวงตาที่อ่อนล้า "ขอบคุณมากนะ..."

หกช่วยเก้าไปที่เตียง "คุณพักผ่อนเถอะ ผมอยู่ตรงนี้"

เก้านอนลงบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า "แล้วคุณล่ะ?"

"ผมไม่เป็นไร" หกตอบ "ถ้าคุณต้องการอะไร ก็เรียกผมได้"

เก้าพยักหน้าแล้วหลับตาไม่กี่นาทีต่อมา

หกนั่งลงบนโซฟา มองดูเก้าที่นอนหลับอยู่ เขาคิดว่าเก้าดูอ่อนแอกว่าปกติมาก เมื่อเทียบกับคนที่มักเต็มไปด้วยพลังงานและรอยยิ้ม

ประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่านไป หกกำลังอ่านหนังสืออยู่ ก็ได้ยินเสียงกระซิบจากเตียง

"น้ำ..."

หกลุกขึ้นเดินไปที่เตียง เก้ายังหลับอยู่แต่กำลังพึมพำขอน้ำ เขาไปตักน้ำมาแล้วค่อยๆ ยกศีรษะเก้าขึ้นให้ดื่ม

"ขอบคุณ..." เก้าพูดในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น

"ไม่เป็นไร" หกตอบเบาๆ "หลับต่อเถอะ"

แต่เก้าไม่หลับต่อ เขาลืมตาขึ้นเล็กน้อย "คุณหก..."

"ครับ?"

"ทำไมคุณถึงใจดีกับผมขนาดนี้?" เก้าถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจากยา "เราแค่... เพื่อนบ้านที่แกล้งเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ?"

คำถามนี้ทำให้หกหยุดนิ่ง เขาไม่เคยคิดถึงคำถามนี้จริงๆ

"เพราะคุณช่วยผม" หกตอบหลังจากคิดครู่ "และ... เพราะเราเป็นเพื่อนกัน"

"เพื่อน..." เก้ายิ้มเล็กน้อย "ดีจัง"

เขาหลับตาอีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนจะหลับสนิทจริงๆ

หกกลับไปนั่งที่โซฟา แต่คราวนี้เขานั่งมองเก้าที่กำลังหลับ เป็นเวลานานกว่าที่คิด

เที่ยงวัน ฝนยังตกไม่หยุด เสียงฝนกระทบหน้าต่างเป็นจังหวะคงที่ทำให้ห้องรู้สึกสงบและอบอุ่นผิดปกติ

หกสั่งอาหารออนไลน์มาให้ทั้งคู่ เมื่ออาหารมาส่ง เขาแค่รับมาแล้ววางไว้บนโต๊ะ ไม่อยากปลุกเก้าที่ดูเหมือนกำลังหลับพักผ่อนได้ดี

แต่ประมาณบ่ายสองโมง เก้าตื่นขึ้นมาด้วยอาการที่ดีขึ้นเล็กน้อย

"คุณหก?" เขาพูดเสียงแหบ

"อยู่นี่ครับ" หกลุกจากโซฟา "รู้สึกดีขึ้นไหม?"

"ดีขึ้นนิดหน่อย" เก้าพยักหน้า "หัวไม่งงแล้ว"

"มีอาหารไว้ให้แล้ว" หกบอก "เป็นโจ๊กร้อนๆ กับน้ำส้ม"

"ขอบคุณมาก..." เก้านั่งขึ้น "คุณนั่งรอผมตั้งแต่เช้ารึ?"

"ผมอ่านหนังสืออยู่" หกตอบอย่างเรียบง่าย "ไม่เป็นไร"

เก้าทานโจ๊กอย่างช้าๆ "ปกติเวลาผมป่วย... ผมจะอยู่คนเดียว"

หกมองเขาด้วยความประหลาดใจ "ครอบครัวคุณ?"

"อยู่ต่างจังหวัด" เก้าตอบ "เพื่อนๆ ก็ยุ่งกับการทำงานของตัวเอง"

"แล้วพี่ผู้จัดการล่ะ?"

"ดูแลเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว" เก้าพูดพลางทานโจ๊กอีกคำ "แต่นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตนักแสดง"

หกไม่รู้จะพูดอะไร เขาแค่พยักหน้า

"แต่คราวนี้ดีที่มีคุณดูแล" เก้ายิ้ม "รู้สึกดีที่ไม่ต้องป่วยอยู่คนเดียว"

"ไม่เป็นไร" หกตอบสั้นๆ แต่ในใจรู้สึกอะไรบางอย่างที่อธิบายยาก

หลังจากทานอาหารเสร็จ เก้ายังนั่งอยู่บนเตียง "ผมขอพักอีกหน่อยได้ไหม? ช่างกุญแจบอกว่าอีกชั่วโมงนึงถึง"

"ได้ครับ พักเถอะ"

เก้านอนลงอีกครั้ง แต่คราวนี้เขามองหก "คุณไม่ออกไปไหนวันเสาร์เหรอ?"

"ไม่มีแผน" หกตอบ "อาทิตย์นี้ผมจะพักผ่อน"

"ดีจัง" เก้าพูดเบาๆ "ผมชอบวันที่ได้พักแบบนี้..."

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็หลับอีกครั้ง

หกนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา พยายามทำงานออกแบบบางส่วน แต่สายตาของเขาก็มักจะเลื่อนไปมองเก้าที่กำลังหลับอยู่บ่อยครั้ง

เขาคิดถึงคำถามของเก้า: "ทำไมคุณถึงใจดีกับผมขนาดนี้?"

จริงๆ แล้วหกเองก็ตอบไม่ได้ แน่นอน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเก้าช่วยเขาเรื่องแม่ แต่มีบางอย่างมากกว่านั้น... บางอย่างที่ทำให้เขาต้องการดูแลเก้าในยามป่วย ไม่ใช่แค่เพราะเป็นหนี้บุญคุณ

ประมาณบ่ายสี่โมง ช่างกุญแจมาถึง หกเป็นคนเปิดประตูและจ่ายเงินให้

"คุณหก" เก้าตื่นขึ้นและเดินออกมาจากห้องนอน "ผมจ่ายเงินเองได้—"

"ไม่เป็นไร" หกบอก "คุณพักเถอะ"

เมื่อช่างกุญแจจากไป เก้ายืนอยู่ที่ประตูห้องตัวเอง "ผมควรกลับเข้าห้องแล้ว..."

"คุณแน่ใจเหรอ?" หกถาม "ยังดูไม่ค่อยสบายอยู่"

"ผมขอนอนต่อที่ห้องตัวเองดีกว่า" เก้าพูด "ไม่อยากรบกวนคุณมากไป"

"ไม่รบกวนนะ" หกบอกออกมาโดยไม่คิด

เก้ามองหกด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "ขอบคุณ... แต่ผมคิดว่าผมไปนอนที่ห้องตัวเองดีกว่า"

เขาก้าวไปที่ประตู แต่แล้วก็หยุด "คุณหก..."

"ครับ?"

"วันนี้... ขอบคุณจริงๆ" เก้าพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ "คุณทำให้ผมรู้สึกว่ามีคนห่วงใย"

หกรู้สึกหน้าอุ่นๆ "ไม่เป็นไรครับ คุณก็ช่วยผมเหมือนกัน"

เก้ายิ้มแล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเอง

หกปิดประตูห้อง 609 แล้วเหลือบมองไปที่เตียงที่ยังคงเป็นรอยนอนของเก้า ห้องรู้สึกเงียบกว่าปกติ แม้ว่าจะเงียบเหมือนเดิมทุกวันก็ตาม

เขานั่งลงบนโซฟาและเปิดโทรศัพท์ มีข้อความจากแม่:

แม่: สงสัยจะฝนตกหนักที่นั้น ดูแลสุขภาพกันด้วยนะ

หกอ่านข้อความแล้วรู้สึกผิดอีกครั้ง แต่คราวนี้ความรู้สึกนั้นผสมกับความรู้สึกอื่น—ความรู้สึกที่อยากบอกแม่ว่า วันนี้เขาได้ดูแลเก้าจริงๆ ไม่ใช่แค่แกล้งทำ

ค่ำวันนั้น หกทำอาหารง่ายๆ ทานคนเดียว ในขณะที่ฝนยังตกไม่หยุด เขาคิดถึงเก้าอยู่เรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเก้าทานข้าวหรือยัง ทานยาหรือเปล่า

สุดท้ายเขาเขียนข้อความ:

หก: คุณทานข้าวเย็นหรือยัง? ทานยาตอนเย็นด้วย

ไม่กี่นาทีต่อมา คำตอบกลับมา:

เก้า: ทานโจ๊กแล้วครับ และทานยาแล้วด้วย ขอบคุณที่ห่วงใย คุณทานอะไรครับ?

หก: ผัดหมี่กับไข่

เก้า: ฟังดูอร่อย ขอให้อร่อยนะครับ

หกวางโทรศัพท์ลงและทานข้าวต่อ แต่เขารู้สึกว่ามื้อเย็นวันนี้เงียบผิดปกติ

ประมาณสามทุ่ม มีเสียงเคาะประตูเบาๆ

หกเปิดประตูพบเก้ายืนอยู่ตรงหน้า ดูดีขึ้นมากแต่ยังมีร่องรอยของการป่วย

"ไม่รบกวนไหมครับ?" เก้าถาม

"ไม่รบกวนเลย" หกตอบ "เป็นอะไรไหม?"

"ผม... ทำคุกกี้มา" เก้าถือจานเล็กๆ ที่มีคุกกี้ช็อกโกแลตชิปสามชิ้น "อยากขอบคุณคุณที่ดูแลผมวันนี้"

หกรับจานมา "ขอบคุณ... แต่คุณไม่ควรทำอะไรน่าอะไรตอนยังไม่สบาย"

"ผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว" เก้ายิ้ม "และทำคุกกี้เป็นกิจกรรมที่ผ่อนคลาย"

"เข้ามานั่งก่อนไหม?" หกเชื้อเชิญ

เก้าเข้ามาในห้องและนั่งลงบนโซฟา "ห้องคุณวันนี้ดูอบอุ่นดี"

"เพราะฝนตก" หกตอบพลางชิมคุกกี้ "อร่อยมาก"

"ดีใจที่ชอบ" เก้าพยักหน้า "คุณหก... ผมอยากขอโทษด้วย"

"ขอโทษเรื่องอะไร?"

"ที่ทำให้คุณต้องดูแลผม" เก้าพูด "เราแค่ตกลงจะแกล้งเป็นแฟนกัน แต่ผมกลับมาขอความช่วยเหลือแบบนี้..."

"เราเป็นเพื่อนบ้านกัน" หกตัดบท "เพื่อนบ้านช่วยเหลือกันได้"

เก้ามองหกด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณ... รู้ไหม คุณทำให้ผมคิดถึงบ้าน"

"บ้าน?"

"เวลาที่ผมป่วยตอนเด็ก แม่จะทำโจ๊กและนั่งอยู่ข้างๆ เหมือนที่คุณทำวันนี้" เก้าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "มัน... รู้สึกดี"

หกไม่รู้จะตอบอะไร เขาแค่พยักหน้า

"แล้วพรุ่งนี้คุณมีแผนไหม?" เก้าถาม

"ไม่มี" หกตอบ "อาทิตย์หน้าผมมีงานนัดสำคัญ เลยอยากพักผ่อนให้เต็มที่"

"ผมก็ว่าง" เก้าพูด "ปกติวันอาทิตย์ผมจะไปออกกำลังกาย แต่คราวนี้ยังไม่หายดีเลยคงอยู่บ้าน"

ทั้งคู่นั่งคุยกันต่ออีกราวครึ่งชั่วโมง เรื่องง่ายๆ อย่างงาน หนังสือ ละคร จนกระทั่งเก้าหาวอีกครั้ง

"ผมควรกลับแล้ว" เขาลุกขึ้น "ขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกอย่าง"

"ไม่เป็นไร" หกตอบ "ดูแลตัวเองดีๆ นะ"

"ครับ... แล้วเจอกันพรุ่ง่นะ"

เมื่อเก้ากลับเข้าห้อง หกยืนอยู่ที่ประตูห้องตัวเองเป็นเวลานาน เขามองดูจานคุกกี้ที่เก้าทำให้ แล้วก็มองไปที่เตียงของตัวเอง

วันนี้เขาได้เห็นด้านที่เปราะบางของเก้า ได้เห็นคนที่ปกติเต็มไปด้วยรอยยิ้มและพลังงาน กลับอ่อนแอและต้องการการดูแล

และเขาพบว่า... เขาชอบที่ได้ดูแลเก้า

"นี่แค่เพราะเราคือเพื่อน" เขาบอกตัวเอง "และเพราะเขาช่วยเรา"

แต่ในใจลึกๆ เขารู้ว่ามีบางอย่างมากกว่านั้นกำลังเริ่มต้น

---

ในห้อง 610 เก้านั่งอยู่ที่เตียงของตัวเอง เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่ฝนยังคงตกอยู่

วันนี้เขาได้เห็นอีกด้านของหก—ด้านที่อ่อนโยนและเอาใจใส่ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความจริงจังและเงียบขรึม

"ถ้าเป็นแฟนจริง..." เขาคิดในใจ แต่แล้วก็สั่นหัว "ไม่ๆ นี่แค่การแสดง"

เขานอนลงบนเตียง และหลับตาลง ด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในใจ จากน้ำโจ๊กร้อนๆ และการดูแลเอาใจใส่ของเพื่อนบ้านคนหนึ่ง