Isang linggo na ang nakalipas simula nang may mangyari sa amin ni Quinn pero hanggang ngayon ay alagang-alaga pa rin ako ni Quinn na para bang hindi pa maayos ang pakiramdam ko.
“Quinn, ayos na ang pakiramdam ko. Hindi na masakit ang p********e ko kaya hindi mo na ako kailangan alagaan pa,” sabi ko habang sinasandukan niya ako ng pagkain.
Nandito kami sa kuwarto niya kumakain para daw hindi na ako mahirapan. Sa tuwing maliligo naman ako ay binubuhat niya pa ako kahit kaya ko naman na maglakad.
“Venezia,” tawag niya sa pangalan ko.
“Hmmm?”
“Kailan kayo babalik sa Manila?”
“Bakit?”
“Ihahatid kita kung gusto mo nang umuwi.”
“Pinapauwi mo na ba ako?”
“Tinatanong lang kita,” sabi niya. “Naisip ko lang na baka naiinip ka na rito lalo pa’t hindi ka naman makalabas dahil laging masa
