RUN BUT ALWAYS STAY (TAGLISH)

CHAPTER 7

CHAPTER 7

GINO POV's

Hindi ko lang alam,pero hindi na ako kumportable sa mga nangyayari ngayon. Hindi ko lang sinsabi kila Mom,pero bakit parang may nakasunod sa akin palagi.

Hindi ko naman alam kung bakit. Wala naman siguro akong stalker kahit isa akong Mendez?

Nasa mall ako ngayon at unti unti na akong hinahayaan nila Mom na manatiling mag isa. Alam ko kasi sa mga nakaraan na hinahayaan nila akong gumala ay may guard na nakapaligid saakin. As in saakin. Tapos may driver pa ako. Pero hindi na winala nila Mom ang driver ko,mananatili na siya,maliban sa mg guard.

Nalala ko yung una kong punta ng mall,may nakasunod saakin pauwi. Akal ko kung sino,yun pala mga guard kolang pala na hire nila Dad para saakin.

I understand where its coming through. They're scared for my safety.

Naglakad ako papunta sa mga LV at namili doon. Puro branded ang binibili ko. Sobrang saya kasi at hindi kodin mapigilan na bumili ng mga mamahaling gamit. Naakit nila ako.

Kahit pa binibilhan ako nila Mom ng mga na gamit na mamahalin ay iba padin pag ikaw ang bumili mag isa. Ang saya lang. Ngayon kolang naransan ang bumili nito, na ako lang ang mag isa.

Halos lahat meron nako at yung iba wala dito,nasa ibat ibang bansa kasi yung brand nayun na binili sakin nila Mom.

Nang matapo ako sa pamimili ay pumunta ako sa food court. This is my first time here. Sobrang daming tao. Family's,barkada,mag jowa at iba pa.

Ako lang ang mag isa dito at parang nakaka op. Sanay naman akong kumain mag isa. Kasi sa universaty ako lang mag isang nakain,nung umpisa. Kasi nakasama kona si Licandro. Siguro nasanay lang ako na may kasama na. Si Licandro kasi ang palagi kong nakakasama.

Mukang self service dito. Iniwan ko ang mga gamit ko sa may bakanteng lamesa para hindi nako makuhaan ng iba.

Pumila ako doon sa may mga street foods na tinitinda.

Bumili ako ng fishball,kwek-kwek,kikkiam. May iba at binili ko lahat. Ipapa take out konalang pag may tira,sayang naman.

Nang makaupo ako ay kumain na agad ako. Halos maubos kona lahat. Ang sarap pala. Ang akala ko nakakadiri. Hindu pala.

Ang alam ko lasi ay tinitinda ito sa mga gilid ng kalsada,hindi ko alam na meron pala dito sa mall.

Napapanood kolang to sa mga tv. Yung ibang mahihirap na bida kinakain nila to,kasi hindi nila afford yung pagkain na mga mahal.

Kanina kopa nararamdaman namay nakatingin saakin.

Kanina may nasunod saakin,pero ngayon parang iba na. Sanay naman akong pinagtitinginan ako. Pero iba na ngayon. Siya yata yung kanina pa natingin saakin.

Yung sunod ng sunod.

Naka pang take out na ang mga pagkain na natira. Kasi binili ko na nakatake out na kanina para hindi ako mahirapan.

Maymaya pa ay may umupo sa gilid ko at naramdaman ko nalang na may sumaksak sa tagiliran ko.

Nagulat naman ako sa nangyari. Napatingin ako sa may sumaksak saakin. Naka mask siya at hoddie. Mga mata niya lang ang nakikita.

Hinawakan ko kung nasaan ang kutyilyo na pinangsaksak niya. Sa may gilid ng tiyan ko.

Napatingin naman ako sa may banda tiyan ko at kitang kita ko ang bilis ng agos ng dugo ko doon.

Sa isang iglap ay nahimatay ako,pero bago ko makita yun ay nakita ko ang gulat at takot ng mata ng sumaksak saakin.

Bakit?

NAGISING nalang ako dahil sa mga bulungan ng paligid ko. Mga pamilyar ang boses nila at hindi ko alam nat sila nandito. Maikntindihan ko pa kung yung isa nandito,pero siya? Baka nandito lang siya para manggulo.

Dinilat ko ang mga mata ko at nakita ko agad si Mom na nasa harapan ko. Nakaupo siya sa gilid ng kama ko ,habang hawak yung mga kamay ko.

Nakaharap siya kila Dad na naguusap. May kasama si Dad. Hindi ko maaninag kung sino yun,pero may kausap siya. Kasama niya si Licandro at Lucas na nakikipag usap din doon sa taong yun. Pulis ata.

Pag harap ng muka ni Mom saakin ay nagulat siya.

"Sweetie,gising kana!" pasigaw na sabi niya,kaya napatingin nadin saamin ang ibang tao sa loob ng kwarto.

Anim ang nasa loob ng kwarto,kasama na doon ang kausap nila Dad at ako.

"Anak kamusta ka? Are u feelling bad? " derederetsong tanong ni Mom.

Tumango naman ako sa kaniya. Alam kong hindi ako makakapagsalita ,lalo na parang hindi titigil si Mom kakatanong hanggang sa hindi na ako nakapagsalita.

"I'm fine,don't worry Mom." sabi ko sa kaniya sabay ngiti.

Nakita ko naman na nakatingin saakin ang dalawang presensiya. Lalo na yung isa. Si Lucas.

Ramdam na ramdam ko ang titig niya saakin,kaya napatingin nako sa kaniya. Nagulat naman siya ng mapatingin ako sa kaniya.

I don't know,i feel comfortable. Kahit nakatitig siya saakin ay okay lang saakin. Hindi ako naiilang. Siguro kung maiilang man ako sa titig niya kung naapektuhan ako sa way ng pag titig niya.

Siya ang unang unalis ng tingin saakin at tunalikod na papaalis. Naghinayang naman ako sa kaloob looban ko.

Bakit ka naghihinyang? Yun lang naman. Be thankfull na dinalaw ka,wag kanang mag hangad ng malaki pa. Hindi kayo bagay.

Hindi.

"Anak,nakita moba yung itura ng sumaksak sayo?" tanong ni Dad.

Umiling naman ako.

Napabuntong hininga nalang si Dad at tumango tango pa. "It's okay,we can find him or her anytime." utas niya.

Napatingin naman ako sa may gilid ko. Si Mom. Hindi niya ako tinitigilan. Naiintindihan ko siya,natatakot siya. Anak niya at takot siyang mawalan ng anak kaya ganiyan makareact si Mom.

Hinawakan ko naman ang kamay ni Mom at nginitian.

"Mom,go home and rest. You need that." sabi kona parang hindi niya sinangayunan.

Alam kong pagod na si Mom. Halata sa muka niya.

"Honey,u need to go home. " pakiusap ni Dad kay Mom.

Mukang tama ang hinala ko.

"Mom." pakiusap ko na sinangayunan niya din sa huli.

Umalis si Mom at naiwan kami ni Licandro sa loob ng kwarto ko sa hospital. Umalis na kasi si Dad at ang kausap nila kanina pa. Si Licandro nagpaiwan para may bantay daw saakin. Kahit wala naman okay na ko. Sila lang talag ang mapilit.

"Gino,hindi mo ba talag nakita yung itura ng sumaksak sayo?" tanong ni Licandro.

Umiling naman ako.

Dahili pinaalala niya yan ay naalala ko ang nangyari ulit. May sumaksak saakin kaya nasa hospital ako at nakahiga. Alam ko naman na hindi naoo ikukulong nila Dad. And i think its normal. This is just a challenges to my life at nagkataon lang na saakin napunta yun.

Nalala ko yung itura ng sumaksak saakin--- I mean yung mga mata niya. Yung reaksiyon niya. Parang hindi niya gusto at kaya yun. Parang napilitan lang siya.

At parang kilala ko ang taong yun. Hindi kolang malaman kung sino sa kanila. Minsan kasi ay baka kakilala kolang o kaya nadanan na tao,diba? But I think hindi ko kilala.

Sana naman hindi.

Pagkatapos yung humindi kay Licandro na hindi ko nakita ang itura ng sunaksak saakin ay natahimik kami ng ilang oras bago kami nag karoon ng ibang topic.

Hindi ko alam,pero sa tana ng buhay ko na nakasama ko siya,ngayon lang ako nakaramdam ng awkwardness.

Hindi ko alam kung anong ka hindi komportable ng araw nayun. Wala namang nakaka-awkward noong araw nayun o sadyang ako lang ang nakakaramdam nun?

Bakit ganon? Naging komportable ako kay Lucas,pero naging ilag ako kay Licandro?

NANG pangalawang araw ko doon sa hospital ay ang nadalaw lang saakin ay si Licandro. Hindi ko siya ineexpect na pumunta,pero hindi ko alam. Mas gusto kong makita si Lucas kaysa kay Licandro. Hindi sa ayaw ko kay Licandro. His my friend and Lucas is my......

Wala namang kami. I mean hindi ko alam kung mag kaibigan kami o sadyang walang kami.

Naiinis ako pag sinsabi ko ang word na kami. Basta pag may kami.

Siguro we're friends? I think so.

Dumaan pa ang araw na puro si Licandro lang ang nadalaw saakin. Masaya naman ako na dinadalaw niya ako,kasi siya lang naman ang kaibigan ko wala ng iba. Tapos si Mom and Dad lang ang nakakausap ko.

Pang apat konang araw dito sa hospital at ngayon naman ay bibisita ang Dad ni Licandro. Si Uncle Lindro.

Dapat talaga noong pangalawang araw palang ay dadalaw na siya saakin,kaso biglang may emergency kaya hindi siya nakapunta.

"Dad is coming Gino." utas ni Licandro.

Napapansin kolang ay parang napapadalas na ang pag salita ng English ni Licandro. Bagay sa kaniya at kahit anong lenggwahe niya naman ay bagay sa kaniya.

Tumango nalang ako sa kaniya.

Maya maya pa ay dumating si Uncle. Nag kakwentuhan kami at kahit kunting walang gana ako ay nakipag kwentuhan parin ako.

Hindu ko alam,wala akong gana ngayon. Siguro hinihintay ko siya? Siguro.

Nang last ko nang araw sa hospital ay may dumating na hindi inaasahan na bisita.

Diba gusto ko to? Nandito siya.

Lucas.

Kasama niya ang wala ng iba kundi ang lola at lolo niya. Hindi naman siguro mawawala yan. Palagi nalang niyang kasama yan,lalo na ang lola niya. Si Tiya Esperanza. Isang beses lang niyang hindi nakita ang lola niya at lolo. Noong nag dinner kami sa graduation ko at nagkagulo pa.

I dont want to remember that.

"Hi." bati ko agad sa kaniya.

Hindi niya ako pinansin na kinataka ko.

"How are u hija?" tanong ni tiya,ngumiti nalang ako at sinabi ko na ayos na ko at makakaalis narin."It's good that you came,this is my last day heren" sabi ko.

"Mabuti naman." si uncle

Nag kuwentuhan pa kami at pansin ko na hindi nag sasalita si Lucas. Nagsasalita lang siya pag sinisingit siya ng lola niya sa uspan namin.

Bakit parang nag iba siya. Ganiyan naman na siya dati,pero iba ngayon.May iba na.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Bakita hindi niya ko pinapansin at kahit isang beses hindi niya ako tinititigan manlang.

Nag tuluyan kami sa pagkuwentuhan ni Tiya at pinipilit niya parin isama si Licas sa uspan namin. Si Tiyo naman ay nasasama siya pag sinasama siya ni tiya o kaya sumasama si tiyo.

"Alam mo pwede kang ipagluto ng apo kong si Lucas pag uwi mo."

"Do u know the news that Lucas,a self made billionare is make it in russia. He make it close the deal in good smooth."

Ayan yung pinagsasabi ni tiya,hindi ko nga alam na nagawa niya pala yun. Hindi naman akmi close ni Lucas. Walang kami. Hindi konga alam kung ano bang pwedeng maging term namin.

This is my first. This is the first that i gonna feel this. What's happening self? Can u please do the self love? Love ur self before love others.

But how can i? Its hard to do that. It's easy to say but its hard to do.Like what they say; you cant make ur heart teach to who gonna love or who will there self or ur others.

I want to cry. All my life,ngyon lang to.

Diba palagi kong hinihiling na paglabas ko sa palasyo ay gagawin ko ang mga hindi ko nagagawa dati,noong nakakulong pako. Yubg mga pangarap kong maramdaman at maranasan.

Pero parang dapat kona atang bawiin yun.Kasi mukang kinakarma nako. I said that i want to do all. Pero hindi ko naman sinabi na ganoon kabilis na mangyari saakin ang part 'bout love.

Baka wala lang to. Kasi imposible ko namang mahalin agad si Lucas diba? Yah,thats right Gino. Imposible talaga yun. Imposible yun. Tiyaka bata kapa,madami kapang mararanasan sa buhay. Hindi naman sigurong love agad diba?

"SOMEONE'S POV's"

Kawawa,ang akala ko ba ay matapang siya? Hindi naman pala. Ang akala niya siguro ay sa pag labas niya sa mansiyon nila ay magiging okay ng lahat.

Madami pa siyang mapagdadanan.

Habang pinapanood ko siya kanina ay halatang na aapektuhan siya sa mga kakaibang kinikikos ni Lucas. At mukang alam na niya ang nararamdaman niya,pero mukang tinatangi niya pa at kailangan niya pa ng maraming ebidensiya para maniwala.

Bago palang siya. She can manage all,but not love.

Actually she can manage love,but its always a hole to dig and broke easily.

………………

MANANG