“อ้าวอาจารย์ปราชญ์”
ปราชญ์รีบยกมือไหว้คนที่เขาเคยได้ไปเยี่ยมบ้านหลานท่านก่อนทันที
“สวัสดีครับ”
“สวัสดีค่ะ” หญิงชรารับไหว้
“มาทำอะไรที่นี่คะ”
“ผมมาเยี่ยมแป้งร่ำกับลูกครับ พอดีได้ข่าวว่าน้องคลอดวันนี้” หลานชายเขาเป็นนักศึกษาแพทย์ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ก็เลยพอฝากอะไรได้บ้าง หากแป้งร่ำคลอดลูกเมื่อไหร่ ให้โทรมาบอกเขาทันที เพราะถ้าให้แป้งร่ำบอกเอง ฝ่ายนี้คงเกรงใจเขาขึ้นมา
เขารู้ ว่าแป้งร่ำขี้เกรงใจมาก ก็เลยไม่คาดหวังว่าจะให้อีกฝ่ายโทรมาบอกเอง
“อ๋อ” หญิงชราขานรับเสียงในลำคอ “รู้จักกับแป้งร่ำเหรอคะ”
“ครับ” เอ่ยแล้วมองไปยังผู้ชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลกัน
“พอดี...เราเคยเป็นสามีภรรยากันครับ” นี่คงเป็นพ่อของลูกแป้งร่ำสินะ ดูจากหน้าตา การแต่งตัว คงมีฐานะน่าดู
แต่ฟังจากสิ่งที่แป้งร่ำเล่ามา ความมีฐานะก็คงไม่ได้ช่วย ใจร้ายกับคนท้องมาก ทั้งที่ลูกในท้องของแป้งร่ำก็เป็นลูกตัวเอง แต่กลับให้ไปอยู่กระท่อมปลา
